Το βιβλίο Τι είναι η πατρίδα μας και η Ελληνική γλώσσα.

Το βιβλίο “τι είναι η πατρίδα μας” έχει έμμεση αλλά σημαντική σχέση με την μυθολογία περί της γλώσσας. Θα προσπαθήσω να εξηγήσω τι εννοώ.

Αρχικά για όποιον δεν το ξέρει, το βιβλίο αυτό παρουσιάζει με εύληπτο τρόπο μια διεπιστημονική πειραματική έρευνα και μελέτη σχετικά με την ανάπτυξη της εθνικής συνείδησης στα πλαίσια κυρίως του εκπαιδευτικού συστήματος. Την έρευνα έκαναν τέσσερις πανεπιστημιακοί καθηγητές και τρεις λέκτορες μα την συμπαράσταση μερικών ακόμα πανεπιστημιακών. Στην έρευνα συμμετείχε και η κ. Δραγώνα, και για τα γραφόμενά της ξεκίνησε με αφορμή μια σαφέστατα παραποιημένη δημοσίευση των γραπτών της μια εκστρατεία εναντίων της που κατέληξε με την εκπαραθύρωση της. Το ότι στηρίχθηκε σε παραποιημένα στοιχεία η όλη επίθεση και ότι το σύλολο των κριτικών του βιβλίου έγινε από ανθρώπους που δεν το είχαν διαβάσει ούτε είχαν τα ελάχιστα τυπικά προσόντα συγκριτικά με τους συγγραφείς του, μάλλον ήταν ψιλά γράμματα για το λαϊκό αίσθημα. Συμπτωματικά το διάβασα μέσες άκρες, γιατί πάντα υποψιάζομαι τους φανατικούς. Καμιά σχέση με τα γραφόμενα. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όποιον έχει όρεξη για ένα σοβαρό ανάγνωσμα πάνω στο θέμα.

Η έννοια του έθνους, δομείται πάνω σε κάποιες βάσεις. Οι κακώς εννοούμενη εθνικιστική ιδεολογία, η ναζιστική και ρατσιστική γενικότερα ιδεολογία, σαν βάση θέτει την φυλετική διαχρονική ομοιογένεια. Αυτή διανθίζεται με την θεώρηση του έθνους σαν μιας στατικής διαχρονικής οντότητας. Αντιμετωπίζει όλους τους “άλλους” σαν εχθρούς ή έστω εν δυνάμει εχθρούς και φυσικά αρνείται σθεναρά την υπόθεση ότι μετανάστες ή μειονότητες μπορεί να αποκτήσουν κάποια μορφή Ελληνικής εθνικής συνείδησης αν μιλάμε για την Ελλάδα. Σε μια τέτοια ιδεολογία η στροφή στο ένδοξο παρελθόν και η παραγωγή μυθευμάτων είναι φυσική, μια και την αρχαιοφιλία και γνώση της διαδρομής δημιουργίας του έθνους έχει αντικαταστήσει η αρχαιολαγνεία. Εδώ λοιπόν βρίσκουν πρόσφορο έδαφος κάθε λογής απίθανες μυθολογίες για την καταγωγή των Ελλήνων και το εθνικό διαχρονικό αμετάτροπον της φυλής. Από την στιγμή που η γλώσσα αποτελεί βασικό στοιχείο του έθνους (και αυτό εν μέρη είναι ορθό), η γλώσσα περιβάλλεται με μύθους που την παρουσιάζουν ανώτερη, διαχρονική, αυθύπαρκτη και άλλα ανέκδοτα. Θα μπορούσε κανείς με μια στάλα μυαλό να περιορίσει την αρχαιοφιλία του, στην εκτίμηση των πνευματικών επιτευγμάτων της αρχαιότητας, που στο κάτω κάτω, έχουν και μια παγκόσμια αναγνώριση και βαρύτητα. Όμως δεν μιλάμε για αρχαιόφιλους αλλά για αρχαιολάγνους. Και σε αυτό το υπόστρωμα ευδοκιμεί το Λερναίο κείμενο.

Η βλακεία της όλης αρχαιολαγνείας ως προς την γλώσσα φτάνει στην απόρριψη της ινδοευρωπαϊκής θεωρίας, που κάθε φιλέλληνας και λάτρης της γλώσσας μας, θα έπρεπε να νιώθει ότι τονίζει τον εθνικό του εγωισμό. Όμως η ινδοευρωπαϊκή έρχεται σε αντίθεση με τις φυλετικές φαντασιώσεις και την ασυνείδητη ελπίδα ότι διαθέτουμε ένα ξεχωριστό dna.

Εδώ να σημειώσουμε ένα ακόμα χαρακτηριστικό της αρχαιολαγνείας, η στροφή προς το ένδοξο παρελθόν και η αγνόησή του ενδεχομένως ικανού παρόντος, στον τομέα της γλώσσας, δεν μένει στην ινδοευρωπαϊκή απόρριψη, την ξεπερνά και φτάνει στο απίστευτο σημείο, να υποτιμάται ακόμα και η νέα Ελληνική, σαν φθαρμένη, υποδεέστερη, παραποιημένη, απλοποιημένη, ανακριβής, δανειοδοτημένη, και ότι άλλη βλακεία μπορεί κανείς να φανταστεί, με κερασάκι στην τούρτα την κατακραυγή για την επιλογή του μονοτονικού. Κάπου κατανοώ τον αφελή που υπερασπίζεται την ανωτερότητα της Ελληνικής έναντι των ξένων, λόγο του εκτενούς δανεισμού που έχει προσφέρει σε άλλες γλώσσες, όσο και να ξέρω ότι έχει λάθος. Αλλά αυτόν που φαντάζεται ότι και η νέα Ελληνική είναι λειψή, δυσκολεύομαι να τον κατανοήσω. Στο σημείο αυτό έρχεται η συγκεκριμένη έρευνα να μου δώσει βοήθεια, επισημαίνοντας ότι η εκπαίδευση μας, έχει προικίσει με ένα αίσθημα κατωτερότητας και απαξίωσης για αυτό που είμαστε τώρα, συγκριτικά με τους Ευρωπαίους που υπερέχουν σε τεχνολογία και χρήμα, και τους αρχαίους ημών προγόνους που ήταν υπεράνθρωποι το λιγότερο.

Όλο αυτό το εθνικιστικό παραλήρημα έρχεται σε αντίθεση με το γεγονός ότι η επιστήμη θεωρεί το έθνος, πολιτισμικό γεγονός, χωρίς φυλετικά χαρακτηριστικά, μεταβαλλόμενο και εντοπισμένο χρονικά σε κάθε περίοδο, έστω και αν οι ρίζες του χάνονται στον χρόνο. Η εθνική συνείδηση θεωρεί ότι μπορεί και πρέπει να παράγεται κυρίως από τα συλλογικά στοιχεία που μοιράζεται η εθνική ομάδα, και αντιμετωπίζει την ομάδα σαν εν δυνάμει ανοιχτή, ήτοι ότι άτομα άλλης εθνικής συνείδησης ή καταγωγής μπορούν να εισέλθουν εντός της και να αποκτήσουν κάποτε (Ελληνική) εθνική συνείδηση.

Το βιβλίο αυτό εξετάζει κατά πόσο στην εκπαίδευση, που είναι βασικός παραγωγός της εθνικής συνείδησης, η εθνική συνείδηση αναπτύσσεται στην βάση της φυλετικής διάκρισης, της υποθετικής αμετάβλητης οντότητας, της επιθετικής προς τον “άλλο” σχέσης και απαγορεύει την ανάπτυξη μιας ποιο λειτουργικής ολοκληρωμένης εθνικής συνείδησης, με σεβασμό στο παρελθόν, με εκτίμηση στο παρόν και αντικειμενική ματιά στις υπάρχουσες σχέσεις, που θα επιτρέπει την ενσωμάτωση μειονοτικών και μεταναστών, αν όχι στον εθνικό κορμό, τουλάχιστον σε ένα σύνολο που διαθέτει συνείδηση πολίτη Ελλάδος. Φυσικά σε αυτό αντιδρούν σύμπαντες οι κακώς εννοούμενοι εθνικόφρονες και όσοι έχουν γαλουχηθεί με ένα εθνικιστικό μύθο, και δεν είχαν την ευκαιρία ή την διάθεση να τον αμφισβητήσουν.

Οπότε παρόλο που ο στόχος του βιβλίου είναι φανερά η ανάπτυξη της Ελληνικής εθνικής συνείδησης, έχοντας σαν γνώμονα μια στρεβλή εικόνα για το έθνος, επιτίθενται και προβοκάρουν το βιβλίο και κυρίως κάθε προσπάθεια βελτίωσης ή έστω επανεκτίμησης της υπάρχουσας κατάστασης. Ως προς το βιβλίο ειδικά φτάνοντας να υιοθετούν την προβοκατόρικη παραποίηση των γραμμένων. Ως προς την γλώσσα, το Λερναίο κείμενο βγάζει κάθε τόσο νέα κεφάλια...

Ελπίζω ότι οι περισσότεροι που συμμετέχουν σε αυτές τις στρεβλώσεις της έννοιας του έθνους λειτουργούν ασυνείδητα. Πάντως βλέποντας ότι ορισμένοι πολιτικοί χώροι υιοθετούν με υπερβολική ευκολία σχετικές απόψεις, είτε σχετίζονται με αυτές προσφέροντας κάποια μορφή υποστήριξης, νομίζω ότι αντιμετωπίζουν δικαιολογημένα επικρίσεις για ένα κακώς εννοούμενο εθνικισμό, που τελικά βλάπτει την πατρίδα μας παρά την βοηθά.

Άσκηση εύρεσης ερωμένης - εραστή - συντρόφου

Μια και τυγχάνω ετερόφυλος και άρσενικός γράφω στο ανάλογο πρόσωπο. Αλλά τα ίδια ισχύουν και για το άλλο φύλο. Ίσως με ελάχιστες διαφοροποιήσεις.

Το γιατί το βάζω στη μεταφυσική θα το καταλάβετε πιο κάτω.
Η άσκηση δεν έχει αξία για σχέσεις μιας βραδιάς. Ούτε και για όσους αλλάζουν ερωτικό σύντροφο κάθε μήνα. Δυστυχώς έχει αμφίβολα αποτελέσματα και σε περιπτώσεις που υπάρχουν αντικειμενικά προβλήματα - δυσκολίες, για την εύρεση παρτενέρ.
Τα καλύτερα αποτελέσματα τα έχει, σε μέσους ανθρώπους που έχουν μια σχετική δυσκολία να βρουν γκόμενα.

Η τεχνική είναι πολύ απλή και στηρίζεται στην εξής απλή διαπίστωση. Δεν ξέρουμε τι μας γίνεται. Οπότε πως να βγάλουμε και γκόμενα? Φροντίζουμε λοιπόν να καταλάβουμε πέντε πράγματα για μας, μπας και ξεκαθαρίζοντας την θολούρα κτυπήσουμε κάτι καλό!

Παίρνουμε χαρτί και μολύβι και γράφουμε με προσοχή τι χαρακτηριστικά θέλουμε να έχει η μέλλουσα γκόμενα.
Αυτό ήταν. Απλή άσκηση. Μάλλον όχι και τόσο, και εξηγώ σιγά - σιγά το γιατί.
Εννοείται ότι δεν θα το δείξουμε πουθενά, οπότε φροντίζουμε να γράψουμε την αλήθεια. Αν την ξέρουμε...
Αφού γράψουμε το κατεβατό, πρέπει και να το αξιολογήσουμε. Τι είναι το πιο σημαντικό από όλα τα γραφούμενα? Να έχει ξανθά μαλλιά ή τορνευτές γάμπες?
Δεν κάνω πλάκα, αλλά μάλλον έπρεπε πρώτα να εξηγήσω κάτι. Είπαμε γράφουμε τι «θέλουμε». Κάθε άνθρωπος έχει και μερικά "θέλω", δεν έχει σημασία πια είναι αυτά. Εγώ μπορεί να ψάχνω ξανθιές, εσύ μπορώ να φτιάχνεσαι με πτυχιούχους φιλοσοφικής. Δεν έχει καμία σημασία για την άσκηση, η μόνη αξιολόγηση είναι τα «θέλω» μου.
Μάλλον όχι η μόνη. Αφού τα ψαχουλέψετε λιγάκι θα δείτε ότι τα θέλω, έχουν κάποια σχέση και με ανάγκες. Για παράδειγμα, ωραίο το «θέλω» να είναι ανασφαλής, για να κρέμεται από πάνω μου και να μην το κουνάει ρούπι. Αν όμως είμαι και εγώ ανασφαλής ή δεν μπορώ να την σηκώνω, η γκόμενα θα λακίσει στο άψε σβήσε.

Όμως ψάχνουμε πάντα τα θέλω μας και όχι τα πρέπει. Αν βρείτε μια γκόμενα όπως θα έπρεπε να την θέλετε, μάλλον δεν θα την θέλετε εσείς. Σήμερα δεν είσαστε τόσο ηθικός άνθρωπος, όσο θεωρείται, ότι θα έπρεπε να είστε. Αύριο που θα εξελιχθείτε πνευματικά θα αλλάξουν και τα "θέλω" σας. Μέχρι τότε, το μέγεθος του στήθους και τα βίτσια, είναι σε πρώτη θέση στις επιλογές. Τι σας νοιάζει αν δεν ξέρει να μαγειρεύει ή αν είναι ηθική, εσείς άλλο έχετε στο μυαλό σας. Το βίτσια δεν το έγραψα τυχαία, έτσι....

Γράφουμε λοιπόν ότι μας κατέβει και τα αξιολογούμε. Τα αφήνουμε στην άκρη και τα ξανακοιτάμε σε μια μέρα ή μια βδομάδα ή ένα μήνα ή .... Μα πόσο χρόνο θα πάρει αυτή η γκόμενα για να έρθει?

Από την προσωπική μου εμπειρία, μπορώ να πω ότι μόλις ξεκαθαρίσετε τι στο καλό θέλετε τα πράγματα κυλάνε γρήγορα. Αλλά μερικές φορές αργούμε να ξεκαθαρίσουμε, και δεν έρχεται και στο πιάτο παραγκελιά!

Και δουλεύει. Θα πω τα στοιχεία που ζήτησα όταν έκανα την άσκηση για πρώτη φορά. Κοντή, μελαμψή, με πλούσιο στήθος, γαμψή μύτη, με μαύρα σγουρά μαλλιά, να κρατήσουμε σχέση όσο θα είμαι στο στρατό, να με κάνει να γελάω, Σκορπιός με τον Άρη στον Σκορπιό, ωροσκόπο στον Ιχθύ, και κάτι στον ζυγό (ασχολιώμουν με αστρολογία και αυτά σήμαιναν κάτι.....), κάτι ακατάλληλο για ανηλίκους, και να μένει μέχρι 100 μέτρα από το σπίτι μου. Αν σας φαίνονται αστεία, δεν πειράζει, αυτά ήταν τα "θέλω" μου εκείνη την εποχή, και υπήρχαν λόγοι για κάθε ένα από αυτά. Δεν πήγε άσχημα το πρόγραμμα. Είχε λίγο πλακουτσή μύτη και χωρίσαμε μια βδομάδα πριν απολυθώ από τον στρατό. Κατά τα άλλα, μέσα.
Ίσως βλέπετε μια ελαφρότητα στις επιλογές μου, αργότερα τις άλλαξα. Στην τελευταία, ξεκίνησα από να είμαστε φίλοι. Όμως αυτό ήταν «θέλω», τον χρόνο που το έβαλα, πιο πριν δεν θα ήταν.
Θα αναρωτιέται κανείς, την ήξερα την κοπελιά που έμενε στα 100 μέτρα πριν βάλω το πρόγραμμα? Όχι. Μια ιδιαιτερότητα της άσκησης είναι ότι δεν έχει νόημα να βάζουμε συγκεκριμένα πρόσωπα ή να ξεδιαλέγουμε τα χαρακτηριστικά τους. Δεν δουλεύει έτσι. Αντίθετα άμα είμαστε ήδη κολλημένοι, δύσκολα θα ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε.
(Άμα είμαστε κολλημένοι και δεν μας κάθεται, κατά κανόνα, πάει να πει ότι η περίπτωση δεν παίζει)

Γιατί όμως δουλεύει?
Καλό ερώτημα. Δεν υποστηρίζω ότι υπάρχει κάποια μεταφυσική ντουντούκα, που καλεί τις υποψίφιες. Νομίζω ότι συμβαίνει κάτι άλλο, πιο χειροπιαστό. Όταν ξεκαθαρίζεις τι θες, κινείσαι ασυναίσθητα κατά πάνω του, δεν χαραμίζεις δυνάμεις σε άσκοπες διαδρομές. Και αυτό γίνεται κατανοητό από τους άλλους.
Μια φίλη μου έλεγε ότι κάτι που εκτιμά σε ένα άνδρα, είναι ότι το να την πλησιάζει και να είναι αποφασισμένος να της την πέσει. Η λεγόμενη αδιαφορία και το κολλάει ως γραμματόσημον, δεν είναι το είμαι στο περίπου.

Φανταστείτε ότι στον νοητό σας κόσμο, του κυνηγού, οι ακατάλληλες δεν υπάρχουν πια. Οι στόχοι είναι ξεκάθαροι.
Θα μου πείτε καλά και τα 100 μέτρα ή ο Άρης στον σκορπιό?
Σύμπτωση, αν πάλι παίζει και κάτι μεταφυσικό, δεν με απασχολεί καθόλου. Την δουλειά μου θέλω να κάνω.

Κάτι που ακούω συχνά όταν λέω την άσκηση είναι ότι βάζει πλαίσια και κόβει τον αυθορμητισμό. Πλαίσια υπάρχουν ήδη, με αυτό τον τρόπο, τα κάνω κατανοητά και σπάω μερικά που είναι άχρηστα. Όσο για τον αυθορμητισμό, κάνε την άσκηση και αν σου κάνει κάποια κλικ, σε διαβεβαιώ ότι δεν θα διαστάσεις ούτε λεπτό, εξ αιτίας του προγράμματος.
Βάλε και ότι ίσως μετά ανακαλύψεις ότι είχα κρυμμένα χαρίσματα, που ταίριαζαν με το πρόγραμμά σου. Όπως το έχω πάθει εγώ!

Μην αναλώνεστε σε πολλά. Δεν απαιτούνται σελίδες, από κατεβατά ξεκινάμε. Αλλά τα βασικά είναι που φτιάχνουν στην εικόνα. Τα άλλα είναι σάλτσα.

Ο μεταφυσικός χαρακτήρας του θέματος, καλώς εχόντων των πραγμάτων, στο επόμενο post. Πάντως όποιος είναι βιαστικός ας ρίξει μια ματιά στην απλή άσκηση βαθιάς χαλάρωσης.

Μια απλή άσκηση βαθιάς χαλάρωσης

Τα κατωτέρω απαγορεύονται αυστηρά, σε ανήλικους, σε άτομα με ψυχολογικά ευαίσθητη ισορροπία (πχ κατάθλιψη ή βαρύτερες περιπτώσεις) χωρίς έγκριση γιατρού, σε άτομα με νευρολογικά προβλήματα (πχ. επιληψία) χωρίς έγκριση γιατρού και σε περιπτώσεις που χρησιμοποιούμε ψυχότροπες ουσίες (πχ. χασίς, αντικαταθλιπτικά). Το εννοώ ότι απαγορεύονται.
Όταν ο εγκέφαλος βρίσκεται σε βαθιά χαλάρωση χωρίς κοιμόμαστε, ξεκλειδώνονται νοητικές δομές και συνειρμοί, πρέπει να είμαστε σε καλή ισορροπία, για να μην πάρει δυσάρεστα μονοπάτια.
Ακόμα και αν έχετε άριστη ψυχική και σωματική υγεία, σε περίπτωση που νιώσετε δυσάρεστα διακόψετε αμέσως την άσκηση.
Η βαθιά χαλάρωση έχει κατά κανόνα θετικά αποτελέσματα, αλλά επειδή υπάρχει μια μικρή πιθανότητα να μην σας πάει, ήρεμα.
Μια απλή άσκηση βαθιάς χαλάρωσης ώστε να βρεθούμε στο επίπεδο Άλφα

Η βαθιά χαλάρωση είναι προϋπόθεση για μια μεγάλη ομάδα ασκήσεων διαλογισμού (αν και κάποιες μορφές διαλογισμού δεν απαιτούν βαθιά χαλάρωση)
Υπάρχουν πολλές ασκήσεις, για να πετύχουμε μια βαθιά χαλάρωση.
Εδώ αναφέρω μια από αυτές, που την έχω χρησιμοποιήσει εκατοντάδες φορές.
Είναι μια παραλλαγή που ξεκινά από την τεχνική του mind control.
Μπορούμε να την ηχογραφήσουμε, να την εκτελούμε με συνοδεία κάποιας μουσικής ή και απλά να φέρνουμε τα βήματα στο νου μας.
Διαλέγουμε ένα χώρο ευχάριστο και ήσυχο, όπου δεν θα μας ενοχλήσει κανείς για την επόμενη περίπου μισή ώρα. Δεν κλείνουμε τα τηλέφωνα, γιατί μπορεί πάντα να υπάρξει μια έκτακτη ανάγκη.
Την κάνουμε καθιστοί, ή και ξαπλωτοί. Ξαπλωτοί είναι κάπως πιο δύσκολο να μείνουμε ξύπνιοι.
Είναι προτιμότερο να έχουμε ελαφρύ στομάχι.
Μερικοί άνθρωποι κρυώνουν όταν χαλαρώνουν, για αυτό ας έχουμε πρόχειρο ένα ελαφρύ σκέπασμα, μέχρι να δούμε πως λειτουργούμε εμείς.
-------------------------------------------------------------------------------
Παρατηρούμε με τα φυσικά μας μάτια τον χώρο που βρισκόμαστε, τους ήχους, και ότι μας φέρνουν οι αισθήσεις μας.
............... (5-10 δευτερόλεπτα)
Αφήνουμε τα βλέφαρα να κλείσουν.
Βρίσκουμε μια άνετη θέση. Μια θέση που μπορούμε να χαλαρώσουμε το σώμα μας τελείως.
Τεντώνουμε την πλάτη μας και ρίχνουμε πίσω το κεφάλι μας για να χαλαρώσουν οι μυς του σβέρκου. (επανερχόμαστε στην άνετη θέση μας)
Αναπνέουμε βαθύτερα, χωρίς προσπάθεια.
-------------(3-5 δευτερόλεπτα)
Ας νιώσουμε το βάρος του σώματός μας που πιέζει το κάθισμά μας.
Ας νιώσουμε που βρίσκεται το δεξί μας πόδι (ιδιοδεκτική αίσθηση)
Ας νιώσουμε που βρίσκεται το αριστερό μας πόδι
Ας νιώσουμε που βρίσκεται το δεξί μας χέρι
Ας νιώσουμε που βρίσκεται το αριστερό μας χέρι.
Ας νιώσουμε την στάση του σώματος μας.
--------------(5-10 δευτερόλεπτα)
Παίρνουμε μια βαθιά αναπνοή και κατά την εκπνοή επαναλαμβάνουμε και οραματιζόμαστε τον αριθμό τρία, τρεις φορές.
Παίρνουμε άλλη μια βαθιά αναπνοή και κατά την εκπνοή επαναλαμβάνουμε και οραματιζόμαστε τον αριθμό δύο, τρεις φορές.
Παίρνουμε ακόμα μια βαθιά αναπνοή και κατά την εκπνοή επαναλαμβάνουμε και οραματιζόμαστες τον αριθμό ένα, τρεις φορές.
----------------(5 – 10 δευτερόλεπτα)
Τώρα βρισκόμαστε στο βασικό επίπεδο χαλάρωσης.
Όταν βρισκόμαστε σε αυτό το επίπεδο οι εξωτερικοί θόρυβοι δεν μας ενοχλούν. Είμαστε όμως προγραμματισμένοι, σε περίπτωση ανάγκης να ανοίξουμε αμέσως τα μάτια μας και να αντιμετωπίσουμε οποιαδήποτε κατάσταση.
--------------(5-10 δευτερόλεπτα)
Για να έρθουμε σε ακόμα βαθύτερα και υγιέστερα επίπεδα του νου θα κάνουμε μια αντίστροφη μέτρηση από το δέκα ως το ένα.
Δέκα
---(2 δευτερόλεπτα)
εννέα
---(2 δευτερόλεπτα)
οκτώ
---(2 δευτερόλεπτα)
επτά
---(2 δευτερόλεπτα)
έξη
---(2 δευτερόλεπτα)
πέντε
---(2 δευτερόλεπτα)
τέσσερα
---(2 δευτερόλεπτα)
τρία
---(2 δευτερόλεπτα)
δύο
---(2 δευτερόλεπτα)
ένα
---(3-5 δευτερόλεπτα)
Τώρα είμαστε βαθιά στο επίπεδο ένα.
Από εδώ είμαστε σε θέση να ενεργούμε για οποιονδήποτε σκοπό επιθυμούμε.
Αρκεί αυτός να είναι ωφέλιμος και ευεργετικός για μας και για την ανθρωπότητα.
Κάθε φορά που βρισκόμαστε σε αυτά τα επίπεδα η υγεία μας και οι νοητικές και φυσικές ικανότητες μας θα βελτιώνονται.
Κάθε φορά που βρισκόμαστε σε αυτά τα επίπεδα θα είμαστε σε θέση να παρατηρούμε προσεκτικότερα ότι μας συμβαίνει.
Κάθε φορά που βρισκόμαστε σε αυτά τα επίπεδα θα κατανοούμε καλύτερα τις σχέσεις μας με τους άλλους και τον εαυτό μας.
..........(5 δευτερόλεπτα)


Θα σταματήσω τώρα να μιλάω για να απολαύσουμε αυτή την αίσθηση βαθιάς χαλάρωσης
Όταν ακούσετε πάλι την φωνή μου θα είναι σαν να έχουν περάσει ώρες σε αυτή την αναζωογονητική κατάσταση.
......................
(5 λεπτά έως μισή ώρα. Τα δεκαπέντε είναι ένα μέσο νούμερο.)
(κατά την διάρκεια αυτού του διαστήματος μπορεί να εκτελούμε κάποια νοητική άσκηση οραματισμού, ή να μένουμε σε μια σχετική νοητική σιγή, που είναι ποιο δύσκολο)
......................
Ας νιώσουμε πάλι το βάρος του σώματός μας να πιέζει το κάθισμα.
Τεντωνόμαστε και ανοίγουμε τα μάτια μας.
Ας παρατηρήσουμε για λίγο τον χώρο που βρισκόμαστε.

Σκέψεις με αφορμή την διαδήλωση και τους βανδαλισμούς, στις 12/2/2012

Είναι απαράδεκτο να εμφανίζονται φαινόμενα βανδαλισμών στο κέντρο της Αθήνας και οι πολίτες να ταλαιπωρούνται με διαδηλώσεις. Είναι χρέος της πολιτείας να ικανοποιήσει τα όποια δίκαια αιτήματα των διαμαρτυρόμενων και να εξηγήσει με επαρκείς αιτιάσεις γιατί δεν μπορούν να ικανοποιηθούν όποια είναι αδύνατο να ικανοποιηθούν. Έτσι ώστε χωρίς προσφυγή σε βία να εκλείψουν αυτά τα φαινόμενα.Η πλήρης αποτυχία των κυβερνήσεων, που αποδεικνύεται με την παρούσα εξέλιξη, καθιστά τις κυβερνήσεις ηθικούς αυτουργούς των βανδαλισμών, που αποτελούν την κορυφή του παγόβουνου μπροστά στα προβλήματα που μας οδήγησαν, είτε λόγο ανικανότητας είτε λόγο προσωπικών ανήθικων επιδιώξεων.

Ο σημαντικός αριθμός των διαδηλωτών, και η αυξανόμενη ανοχή ή συμμετοχή σε βίαιη δράση, σηματοδοτούν μια γενικότερη στροφή της κοινωνίας που εκδηλώνεται και με σημαντικές διαρροές ψηφοφόρων στις δημοσκοπήσεις από τα δύο καθεστωτικά κόμματα. Η αυξανόμενη συμμετοχή καθιστά άκυρες τις απόψεις περί μπαχαλάκιδων και κατ όνομα αναρχικών, ήτοι μιας προβληματικής μειοψηφίας που αρέσκεται στην δημιουργία καταστροφών, κάτι που θα δικαιολογούσε την λήψη κατασταλτικών μόνο μέτρων.
Άλλωστε τα κατασταλτικά μέρα στην Ελλάδα στρέφονται μόνιμα ενάντια στις πλέον ήσυχες ομάδες διαδηλωτών, στοχεύοντας καθαρά στην τρομοκράτηση και καταστρατήγηση του δικαιώματος της διαμαρτυρίας. Με αποτέλεσμα να δικαιολογείτε η υπόθεση ότι η εμφάνιση βανδαλισμών είναι προσδοκώμενη από τις ομάδες εξουσίας, ώστε να νομιμοποιείται η καταστολή της διαμαρτυρίας και η κρατική τρομοκρατία, και από αυτό το σημείο μέχρι την υπόθεση ότι στα έκτροπα συμμετέχουν ή και παρακινούν προβοκάτορες η απόσταση είναι μικρή.

Η εμφάνιση ενός πλήθους διαδηλωτών της τάξης των 100.000 ή και περισσότερων όπως μερικοί τους υπολογίζουν, προφανώς δεν σημαίνει πλήρη αποδοχή των θέσεων από την Ελληνική κοινωνία. Αλλά και η μη συμμετοχή δεν σημαίνει ότι οι θέσεις όσων δεν συμμετέχουν διαφέρουν ριζικά από τις θέσεις των διαδηλωτών. Για παράδειγμα κάθε ένας που φοβάται την κατασταλτική δράση, που ενδέχεται να φτάσει και σε ποινικοποίηση της διαμαρτυρίας, θα κάτσει σπιτάκι του και θα βρίζει. Το ίδιο και κάθε ένας που θεωρεί τις διαδηλώσεις αναποτελεσματικό μέσο. Το ίδιο και όποιος δεν έχει σωματική αντοχή, έχει άγνοια στο θέμα, έχει σοβαρές υποχρεώσεις, δεν βρίσκεται στην περιοχή, αφήνει τους άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, είναι πλήρως απογοητευμένος κ.α. Αλλά και όποιος συμφωνεί μερικώς και μόνο με την διαμαρτυρία. Όλοι αυτοί προφανώς δεν διαφωνούν ριζικά και δεν πρέπει να θεωρείται ότι η μη συμμετοχή σημαίνει και απόρριψη των θέσεων.
Ο αυξημένος όμως όγκος, δεν μπορεί να υποτιμηθεί σαν σημασία, μια και είναι θεμιτό να υποθέσουμε ότι υπάρχει και ανάλογη αύξηση στις κατηγορίες των δειλών, όσων απορρίπτουν το μέσο αν και συμφωνούν με το περιεχόμενο, και όσων συμφωνούν μερικώς. Δυστυχώς σήμερα μάλλον και όσων βουλιάζουν στην κατάθλιψη της εναργείας και της φτώχειας.

Και κάτι ακόμα. Πρέπει να θυμόμαστε την περίπτωση της Μαρφίν όχι μόνο σε κάθε διαδήλωση, αλλά σε κάθε περίπτωση που ενδέχεται να προτάσσεται της ασφάλειας, υγείας και σωματικής, νοητικής ακεραιότητας τα οικονομικά συμφέροντα των εργοδοτών. Και να θυμόμαστε ότι αν και οι φυσικοί αυτουργοί δεν είναι γνωστοί, όσοι αδιαφόρησαν για την ασφάλεια άμεσα ή έμμεσα, αφήνοντας εργαζόμενους μέσα σε κτήριο στόχο με ελλειπή μέτρα προστασίας, πυρόσβεσης και εξόδου κινδύνου, και γνωστοί είναι και ποτέ δεν διώχθηκαν. 

Η ανωτερότητα της Ελληνικής γλώσσας. Μύθος ή γεγονός?

Πολλές φορές διαβάζω σχετικά με την ανωτερότητα της Ελληνικής γλώσσας συγκριτικά με τις άλλες γλώσσες των ανθρώπων. Ένα από τα συνηθέστερα χαρακτηριστικά που της αποδίδονται είναι η ιδιαίτερη πλουσιότητα.
Αλλά και πολλά άλλα, από σοβαρά, όπως το ότι έχουν γραφτεί σε αυτήν πολύ ενδιαφέροντα κείμενα, μέχρι τελείως απίθανα ότι είναι η γλώσσα των υπολογιστών.
Η γνώμη μου είναι ότι δεν υπάρχουν ανώτερες και κατώτερες γλώσσες και ότι τα περί ανωτερότητας αποτελούν αστικό μύθο, που απαντάται συχνά στο διαδίκτυο και όχι μόνο. Φοβάμαι ότι οι περισσότεροι έχουμε γίνει λιγότερο ή περισσότερο θύματά του.
Ο μύθος ονομάστηκε λερναίο κείμενο από τον Σαραντάκο, γιατί όσα κεφάλια και να του "κόψεις" πάντα ξανα-εμφανίζεται και με μερικά νέα.

Ειδικά τώρα για το θέμα της πλουσιότητας, κάποτε ήμουν και εγώ υπέρμαχος αυτής της άποψης. Συνέβει όμως η μακαρίτισα σήμερα αδελφή μου, να κάνει διδακτορικό στην γλωσσολογία, αυτή ξεκίνησε από σχετικά, σχετικό κλάδο. Σχετικά γιατί η γλωσσολογία δεν είναι κλάδος της φιλολογίας, όπως και η θρησκειολογία δεν είναι κλάδος της Θεολογίας. Και η αδελφή μου, συμφωνούσε απόλυτα με τον Σαραντάκο. Που σημειώνω ότι είναι αρκετά αναγνωρισμένος ειδικός.
Το όλο θέμα της πλουσιότητας, έρχεται σε αντίθεση με μια θεμελιακή άποψη της γλωσσολογίας.
Ήτοι, δεν υπάρχουν, φτωχές και πλούσιες γλώσσες. Κάθε γλώσσα είναι ικανή να εκφράσει ότι θέλουν να εκφράσουν οι χρήστες της, και για να πάμε και ένα βήμε πιο πέρα, αν θελήσουν να εκφράσουν μια νέα ιδέα είναι σε θέση να τους προσφέρει το κατάλληλο γλωσικό εργαλείο για να το κάνουν.
Αν ξεκινήσει κανείς από αυτή τη βάση, μάλλον είναι απίθανο να καταλήξει ότι η Ελληνική αποτελεί εξαίρεση και είναι πλουσιότατη.
Όμως αν έχω χρόνο θα κάνω μια επισκόπιση σε άλλο νήμα.

Ίσως η ποιο ενδιαφέρουσα άποψη υπέρ της ανωτερότητας της Ελληνικής γλώσσας βρίσκεται εδώ : http://sites.google.com/site/ellinikiklossa/home .Επιφανείς γλωσσολόγοι στηρίζουν την άποψη της ανωτερότητας της, ενάντια στα συμφέροντα που απεργάζονται την καταστροφή της γλώσσας μας.

------------

Η πληθώρα των αναφερόμενων ποσοστών, των δανείων της Αγγλικής από τα Ελληνικά, κατά πάσα πιθανότητα σημαίνει ότι δεν υπάρχει κάποιος παραδεδεγμένος και μοναδικός τρόπος εκτίμησης (και ενδεχομένως ότι κανείς σοβαρός επιστήμονας δεν ασχολείται με το θέμα γιατί δεν είναι και σίγουρο ότι έχει καν νόημα).

Για παράδειγμα οι όροι που αφορούν τις διεθνείς ονομασίες ειδών ζώων και φυτών συμπεριλαμβάνονται στην Αγγλική γλώσσα ή σε οποιαδήποτε άλλη, και αποτελούν τελικά μέρος γλώσσας αφού είναι προϊόν παγκόσμιας διεπιστημονικής συμφωνίας και όχι όροι που προέκυψαν από μια γλωσσική εξέλιξη?
Ή στα πόσα δάνεια σταματάμε να μετράμε, και οι ενδιάμεσοι σταθμοί παίζουν ρόλο στην διαμόρφωση του αποτελέσματος?
Ή μια παραγόμενη λέξη που αφορά έννοια μη υπάρχουσα στην Ελληνική γλώσσα, αλλά χρησιμοποιούσα Ελληνικές ρίζες που θα αποδοθεί?
Ή μια σύνθετη λέξη από Ελληνική και λατινική ρίζα που αποδίδεται?
Ή, ενδιαφερόμαστε για λέξεις ειδικού λεξιλογίου ή μόνο για λέξεις της καθομιλουμένης?
Σε αυτά τα πλαίσια αοριστίας κάθε ένας που έχει ιδεολογική προτίμηση στο αποτέλεσμα (και δεν αναφέρομαι στον Νέαρχο) μπορεί να καταλήξει σε νούμερα κατά το δοκούν.
Όχι ότι έχει σημασία για το θέμα του νήματος αλλά από ότι βρήκα πάντως στο σύνολο των περίπου 600.000 λέξεων του OED, οι λέξεις που έχουν Ελληνική ετυμολογία είναι περίπου 18675 * ήτοι κάτω από το 5% που ανέφερε η σκάρλετ. Με τι μεθοδολογία καταλήγει στο νούμερο δεν ξέρω. Εδώ θα ήταν ενδιαφέρον να αναρωτηθεί κανείς πόσες ξενικές λέξεις βρίσκονται σε ευρεία χρήση σήμερα στην γλώσσα μας. Δεν νομίζω όμως ότι έχει γίνει κάποια ανάλογη στατιστική.

Αλλά τι σχέση έχει ο αριθμός των Ελληνικών δανείων στην Αγγλική γλώσσα, με τον φημολογούμενο υπερ-πλούτο** της γλώσσας μας.
Και πως το "γεγονός" ή "μη γεγονός", της πλουσιότητας, αναιρεί την συναισθηματική ένταση και απροθυμία να εξεταστούν άλλες απόψεις, που χαρακτηρίζει το θέμα ως ταμπού για μια μερίδα ανθρώπων?



* http://media.wiley.com/product_data/...05190248-7.pdf
In the figures for the second edition of the Oxford English Dictionary quoted by Hughes (2000: 370), English has 50,725 borrowings from Latin, 37,032 from French and 18,675 from Greek. Among what we are calling the minor languages, some are, not surprisingly, more minor than others: English has, at one end of the scale, 12,322 words of German origin, 7,893 from Italian, 6,286 from Dutch and 5,795 from Spanish

** Μαρία Κακριδή Επίκουρη Καθηγήτρια Φιλοσοφική Σχολή "Σχετικά με το θέμα της ισοτιμίας των γλωσσών Πλούσιες και φτωχές γλώσσες"
..............Δεδομένου λοιπόν ότι όλες οι γλώσσες του κόσμου, χωρίς εξαίρεση, εμφανίζουν τις ίδιες κατηγορίες στοιχείων και ιδιοτήτων και λειτουργούν με τις ίδιες διαδικασίες, η όποια έλλειψη ισορροπίας τις διακρίνει στο μυαλό των ανθρώπων μπορεί να εξηγηθεί μόνο σε σχέση με το κύρος του πολιτισμού που εκφράζει η καθεμία. Oι πολιτισμοί όμως είναι και αυτοί αποτέλεσμα ιστορικών και κοινωνικοοικονομικών συγκυριών και δεν μπορούν να αξιολογούνται έξω από την κοινωνία και τις συνθήκες που τους γέννησαν. Και οπωσδήποτε δεν νοείται να αξιολογούνται ως δημιούργημα "ανώτερων" φυλών. Όπως δεν υπάρχουν "ανώτερες" φυλές αλλά μόνο φυλές διαφορετικές μεταξύ τους, έτσι δεν υπάρχουν και "ανώτερες" γλώσσες ως έκφραση "ανώτερων" πολιτισμών. Υπάρχουν μόνο γλώσσες που διαφέρουν μεταξύ τους ως προς τα επιμέρους στοιχεία τους, όχι όμως ως προς τα γενικά χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες που συνιστούν το φαινόμενο γλώσσα. Aν οι γλώσσες ενσωματώνουν την ιστορία και τον πολιτισμό της κοινότητας που τις χρησιμοποιεί, το κάνουν όλες με τα ίδια γλωσσικά μέσα. Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία ή αξιολογική ιεράρχηση βασίζεται σε εξωγλωσσικές συμβολικές επενδύσεις που ανάγονται εντέλει στο χώρο του ρατσισμού, των αντιεπιστημονικών και αυθαίρετων διακρίσεων δηλαδή, αναπαράγοντας τις μεθόδους του και στο πεδίο της γλώσσας. Aπό αυτήν την άποψη είναι -και εδώ- επικίνδυνες.

Συχνά μας διαφεύγει ότι όταν μιλάμε για ανωτερότητα υπονοούμε κάποιες φορές και κατωτερότητα. Και μια και κάποια έθνη δεν έχω λόγο να υποθέτω ότι είναι εξ ορισμού κατώτερα, είμαι κάπως επιφυλακτικός με θεωρίες που πλασάρουν κάποιες γλώσσες (που αποτελούν βασικό εθνολογικό χαρακτηριστικό) σαν ανώτερες.

έχουν λοιπόν οι Έλληνες την κατάλληλη λέξης για το μόντεμ!
Φυσικά και την έχουν, είναι το "μόντεμ". Όπως και για το "ζακέτα" έχουν το "ζακέτα". Κανένα πρόβλημα.

Ναι και τώρα είναι δικές μας, ανοίκουν και στην γλώσσα μας. Είναι μέρος της επικοινωνίας μας, τις χρησιμοποιούμε. Η γλώσσα δεν είναι ένα στατικό πράγμα που δεν επιδέχεται μεταβολές. Οπότε η φωτογραφία είναι μεν λέξη με ετυμολογικές ρίζες στην Ελληνική αλλά αποτελεί και μέρος της Αγγλικής γλώσσας, όπως και η ζακέτα της Ελληνικής. Μάλιστα εδώ υπάρχει και ένα άλλο σημαντικό σημείο, η φωτογραφία εμφανίζεται σαν εφεύρεση έξω από την Ελλάδα, είναι αδόκιμο η ετοιμολογία μόνη να αποδώσει την λέξη στα Ελληνικά, μια και πρωτοεμφανίζεται η ίδια η έννοια έξω, σε αντίθεση με κάποιες λέξεις που όντως εμφανίζονται στα αρχαία Ελληνικά για πρώτη φορά?
Ανάλογο το πρόβλημα και για την λέξη πιρούνι. Το πιρούνι ήταν άγνωστο στην αρχαία Ελλάδα, και εισήχθη πολύ αργότερα. Γιατί λοιπόν να αποδεχθούμε για μια λέξη ξενικής προέλευσης ως έννοια, την λέξη πείρω ως ορθογραφική κατεύθυνση και όχι να αποδεχθούμε ότι η λέξη περιορίζεται στην ακουστική αξία του "ι", μια και επί πλέον γνωρίζουμε ότι η αποδεκτή ορθογραφία μεταβάλετε κατά την πάροδο των αιώνων ακολουθώντας με υστέρηση την λεκτική έκφραση.
Η λέξη πιρούνι είναι δηλωτική και της άποψης ότι οι γλώσσες είναι σε θέση να κατασκευάζουν λέξεις όταν οι χρήστες τους συναντούν νέες έννοιες.

σημ. ο Francisco Adrados είτε δεν έχει δει το εξελικτικό δένδρο των γλωσσών με την μορφή που σήμερα είναι παραδεκτό, είτε το πλέον πιθανό, αν είναι όντως γλωσσολόγος, έχουν παρερμηνευτεί τα λόγια του, από Λερναι-ιστές.

Ευτυχώς οι γελοιότητες του τύπου αντί για λάστιχο (αυτοκινήτου) επίσωστρον, αφορούν μερικούς μόνο τύπους "Gus Portokalos" με το kimono από τον χειμώνα....
Αλλά και να μην είχαν οι Έλληνες (ή κάποιες άλλες γλωσσικές ομάδες, μέσω δανείου κατάλληλη λέξη,) όπως ξέρουμε από την γλωσσολογία, όλες ανεξαιρέτως οι γλώσσες, θα ήταν σε θέση να την παράγουν. Ακριβώς γιατί αυτή είναι η φύση της γλώσσας, να μπορεί να παράγει λέξεις για να ονομάσει όντα
Και αυτό είναι όχι απλώς επιβεβαιωτική ένδειξη, αλλά απόδειξη για την ισότιμη αξία όλων των γλωσσών.

Επείδή τα περί ανωτερότητας της Ελληνικής γλώσσας είναι μια άκριτη στάση που καταλήγει να υποτιμά τους Έλληνες, καλό είναι να προσέχουμε ώστε να μην αναπαράγουμε ότι θα ήθελαν ή φαντάζονται μερικοί ότι είναι η γλώσσα μας.

Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις. είναι από την Ελληνική γλώσσα. (βιβλίο Γκίνες).

Υποθέτω ότι αναφέρεται στο ποιο κάτω δημοσίευμα της ελευθεροτυπίας http://www.enet.gr/?i=news.el.articl...740&ref=search

..........
Σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Επικοινωνίας από την εταιρεία δημοσκοπήσεων ALCO προέκυψε ότι το 64,8% των κατοίκων της Αττικής χρησιμοποιεί ξενόφερτες λέξεις, όπως επίσης το 60,9% των αναγνωστών αθλητικών εφημερίδων, το 55,8% των ιδιωτικών υπαλλήλων και το 51,4% ατόμων που παρακολουθούν 4-5 ώρες ημερησίως τηλεόραση.
Κι όμως η ελληνική γλώσσα αναφέρεται στο βιβλίο Γκίνες ως η πλουσιότερη γλώσσα του κόσμου με 5 εκατομμύρια λέξεις, ενώ η αγγλική, που χρησιμοποιούμε κατά κόρον, έχει μόνο 490.000 λέξεις και φέρεται να έχει δανειστεί από την ελληνική 41.615 λέξεις (λεξικό Γουέμπστερ).

Πρόκειται για μια άποψη που αποδίδεται στον ακαδημαϊκό (εφαρμοσμένων θετικών επιστημών) κ. Κουνάδη. Το βιβλίο Γκίνες από όσο ξερω γράφει ότι η πλουσιότερη είναι η Αγγλική γλώσσα. Αν αμφιβάλεις επειδή μπορώ να βρω το βιβλίο δωρεάν να πάω μια βόλτα από την Χρυσή Πένα, που είναι ο εκδοτικός οικος να το βρω.
Τώρα για τα 41615 ήδη έχω δείξει το πρόβλημα της καταμέτρησης, οπότε δεν ξέρω τι νόημα έχει η αναφορά ακόμα και να το γράφει το βιβλίο Γκινες, και να υποθέσουμε ότι αναπαράγει μια σοβαρή άποψη. Με τι κριτήρια καθορίστηκε ο αριθμός και γιατί μας λέει το οτιδήποτε για την αξία της Ελληνικής ή την απαξία της Αγγλικής γλώσσας.
Αλλά τι να λέμε ο Κουνάνης πήρε το λερναίο κείμενο http://www.paron.gr/v3/new.php?id=39...-04-05%200:0:0 και ρεζιλεύτηκε ως ακαδημαϊκός.

Και μια διασκεδαστική άποψη από Άγγλους εθνικιστές. Η αγγλική γλώσσα είναι ανώτερη των άλλων γιατί εμφανίζει αξεπέραστη αφομοιωτική ικανότητα. Αν θυμάμαι ανάλογη άποψη είχε για τα Ελληνικά ο δημοτικιστής Ψυχάρης.

Βέβαια η δημοσίευση είναι της πλάκας μια και υποθέτει ότι το το 35,2% είναι ψεύτες ή ηλίθιοι. Εκτός και αν αυτοί δεν χρησιμοποιούν τη λέξη ζακέτα, σπίτι, πατάτες και ένα κάρο άλλες ξενόφερτες. Άσε που ο Κουνάδης ζει μάλλον στην πρώιμη εποχή του dos και νομίζει ότι το σύνολο της αλληλογραφίας με email γίνεται στα φραγκολεβαντίνικα.

Δεν υπάρχει κάποια γλώσσα που να είναι λιγότερο ανεπτυγμένη από άλλη. Ειδικά αν ομιλείται από ένα ικανό αριθμό ανθρώπων, (και να είναι μικρός ο αριθμός, πάλι δεν νοείται σαν υπανάπτυκτη).
Κάθε γλώσσα έχει εξ ίσου με όλες τις άλλες, την ικανότητα να διατυπώσει όλες τις έννοιες, που θέλουν να διατυπώσουν οι ομιλητές της.
Η παραγωγή των λέξεων σε όλες τις γλώσσες ως προς την σημασία των ριζών τους θεωρείται αυθαίρετη. Από τις ρίζες και μετά, η γλωσσολογία αναγνωρίζει λογική δομή.
Τέλος η αγγλική γλώσσα έχει σήμερα μάλλον τον μεγαλύτερο αριθμό λέξεων, κάτι αναμενόμενο λόγο των πολλών και διαφορετικών ομάδων που την χρησιμοποιούν, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι από την φύση της "πλουσιότερη" από άλλες που έχουν μικρότερο αριθμό λέξεων, αλλά ότι οι σημερινοί ομιλητές της είχαν την ανάγκη να δημιουργήσουν περισσότερες λέξεις. Αν αύριο οι ομιλητές των Σουαχίλι, χρειαστούν περισσότερες λέξεις από την αγγλική, η γλώσσα τους είναι σε θέση να τις δημιουργήσει (τυχαίο, δεν ξέρω πόσες λέξεις έχουν τα Σουαχίλι).

Σε μια γλώσσα μπορεί να είναι γραμμένα εκατομμύρια περισπούδαστα κείμενα και σε μια άλλη ούτε καν να έχει γραπτό λόγο. Και οι δύο γλώσσες παράγουν, ενσωματώνουν και χρησιμοποιούν, σε κάθε περίοδο τις λέξεις που χρειάζονται οι χρήστες τους. Πως μπορεί να οριστεί μια γλώσσα σαν ποιο πλούσια από την στιγμή που μπορεί να αποδώσει κάθε έννοια. Και μπορεί γιατί αν δεν έχει κάποια την φτιάχνει (ή την δανείζεται). Είναι σαν να λες ότι μια τράπεζα που έχει μηχανή που κόβει όσο χρήμα χρειάζεται, είναι φτωχότερη από μια άλλη που επίσης κόβει όσο χρήμα χρειάζεται.

και μια μικρή προσθήκη από ένα ποιο ειδικό από μένα στο θέμα :

Διότι βέβαια, κάθε γλώσσα έχει χαρακτηριστικά που οι άλλες δεν τα έχουν -είναι κωμικό ή μάλλον θλιβερό να απομονώνεται ένα χαρακτηριστικό (όπως η ευκτική) και να θεωρείται ένδειξη τελειότητας. Για παράδειγμα, τα βουλγαρικά έχουν δυο παρακειμένους, κι έτσι μπορούν να δηλώνουν και την επανάληψη στο παρελθόν: έχω πει, έχω πει πολλές φορές, σαν να λέγαμε στα ελληνικά «έχω λέει». Ή τα ισπανικά έχουν υποτακτική και στον μέλλοντα (που δεν είχαν ούτε τα λατινικά), ενώ τα γαλλικά, τα ισπανικά και τα ιταλικά έχουν έναν ακόμα παρελθοντικό χρόνο (passé anterieur, pretérito anterior και trapassato remoto, αντίστοιχα) πέρα από τον υπερσυντέλικο (αν και πρέπει να πούμε ότι οι χρόνοι αυτοί εμφανίζονται μόνο σε παλιότερα κείμενα, διότι, βλέπετε, έχουν αρχίσει και οι φράγκοι να… αποβλακώνονται).
Διότι, καθόλου δεν είναι σωστό (αν και είναι αρκετά διαδεδομένη αυτή η πλάνη) ότι όσο πιο πολύπλοκο τυπικό έχει μια γλώσσα, όσο περισσότερες δομές έχει, τόσο «ανώτερη» είναι -και πολύ περισσότερο ότι τόσο ανώτερος είναι ο πολιτισμός που χρησιμοποιεί αυτή τη γλώσσα. Ο Ροΐδης στα Είδωλα αναφέρει πάμπολλα παραδείγματα από γλώσσες των αυτοχθόνων της Αμερικής ή της Αυστραλίας που έχουν “ένδειαν λεκτικού και πολυτέλειαν τύπων”, που έχουν δεκαπέντε πτώσεις αντί των πέντε της αρχαίας ελληνικής (και των έξι της λατινικής ή των εφτά της σανσκριτικής), για τους Αλγκονγκίνους της Αμερικής που έχουν όχι μόνο ευκτική αλλά και: δεικτική, ικετική και διστακτική έγκλιση, για γλώσσες του Ειρηνικού που έχουν όχι μόνο δυικό αλλά και τριικό αριθμό ή τετραδικό.
Αντίθετα, βλέποντας ότι όλες οι ευρωπαϊκές γλώσσες βαίνουν προς την απλοποίηση (χάνονται χρόνοι, πτώσεις, εγκλίσεις) ίσως πρέπει να σκεφτούμε μήπως αυτό είναι μια φυσική τάση, που εκδηλώνεται όσο περισσότερο προοδεύουν οι πολιτισμοί, πράγμα που το βλέπουμε πιο έκδηλα στην αγγλική γλώσσα, που είναι σχεδόν άκλιτη ή πάντως έχει πολύ λιγότερους λεκτικούς τύπους από τις αρχαίες γλώσσες.
Βέβαια, εμείς που μιλάμε νέα ελληνικά έχουμε κόμπλεξ αιώνων, θεωρώντας τη νέα γλώσσα εξορισμού κατώτερη, οπότε και την απλοποίηση που έρχεται σαν λογική και αβίαστη συνέπεια της παρόδου του χρόνου την έχουμε πάρει από φόβο και τη θεωρούμε στην καλύτερη περίπτωση ένδειξη παρακμής και στη χειρότερη έργο σκοτεινών ανθελληνικών κύκλων. Σε πολλούς μάλιστα αρέσει να ξεγελιούνται και να προσπαθούν να πιστέψουν π.χ. ότι, επειδή η ελληνική γλώσσα είναι κλιτή, αυτό μας κάνει ευφυέστερους, έτσι εκ γενετής, από κληρονομικό δικαίωμα, και χωρίς να χρειαστεί να κουνήσουμε το δαχτυλάκι μας. Μάλιστα, αν πιστέψουμε τον λυκειάρχη που μιλάει στο πιο κάτω βιντεάκι (και ο οποίος, παρέμπ, δεν δέχεται τον μύθο των εκατομμυρίων λέξεων!), η δομή της ελληνικής γλώσσας μάς κάνει περίπου 20 φορές ευφυέστερους από τους Άγγλους, μόνο και μόνο επειδή γεννηθήκαμε με μητρική γλώσσα τα ελληνικά!
http://sarantakos.wordpress.com/2012/01/20/tzirop/ στη σελίδα θα βρείτε και δύο διασκεδαστικά βίντεο για όποιον έχει όρεξη.

Εδώ θα δει κανείς τα κείμενα του Ζολότα
http://de.wikipedia.org/wiki/Xenophon_Zolotas

Και ένα ποιο μνημειώδες του Τσάτσου.
http://www.tovima.gr/opinions/articl...424645&h1=true

Εκείνο που αναρωτιέται κανείς είναι αν φαντάζονται ότι έτσι μιλάνε οι Άγγλοι....

Αλλά δεν είναι ομιλουμένη γλώσσα αλλά διανοητικό πόνημα, ή πλάκα, ή εθνικιστική κορόνα, ή ότι άλλο θες, εκτός από γλώσσα δεν έχει θέση στην κουβέντα.

Το φιλότιμο δεν υπάρχει πουθενά γιατί είναι η έκφραση μιας ιδιαίτερης ψυχοσύνθετικής συμπεριφοράς του Έλληνα που δεν αποδίδεται σε άλλη γλώσσα αφού δεν μπορούν να την καταλάβουν, όπως υπάρχουν και λέξεις σε οποιαδήποτε άλλη γλώσσα που ίσως δεν μεταφράζονται πιστά σε μια άλλη

Αυτό είναι εν μέρη σωστό, εν μέρη λάθος. Όντως υπάρχουν λέξεις που περιγράφουν ιδιαίτερες καταστάσεις που έχουν εμφανιστεί σε μια ομάδα ανθρώπων, αλλά αφ αν το δούμε από αυτή την πλευρά, οι μη μεταφράσιμες λέξεις είναι πάμπολλες. Από την άλλη, και το φιλότιμο όπως χρησιμοποιείται στην σημερινή γλώσσα είναι πολύ αμφίβολο αν έχει σχέση με την χρήση του στην αρχαία Ελληνική γλώσσα. Από την άλλη, οι μεταφραστές δεν προσπαθούν να βρουν μια ακριβή μετάφραση λέξης αλλά κυρίως νοήματος.
Οπότε αν ρωτήσουμε τους πιο ειδικούς, ίσως μπορούμε να βρούμε πολλές κατάλληλες μεταφράσεις για την λέξη.
Για παράδειγμα στο φόρουμ λεξικολογίας η αδυναμία μετάφρασης του όρου θεωρείται μάλλον μύθος και προτείνονται διάφορες μεταφράσεις με καταλληλότητα ανάλογα με την περίπτωση. (Αν και επισημαίνεται από ένα συνομηλητή το πρόβλημα των ειδικών συνθηκών που παράγουν ιδιέτερες σημασίες στην γλώσσα μιας ομάδος).

shame someone into doing something / out of doing something, π.χ.
She shamed him into giving more money for the fund raising. (Ρίζου)
put someone on his mettle (κάνω κάποιον να βάλει τα δυνατά του, να δείξει τι αξίζει)
The loss of the first round put him on his mettle to win the match. (RHU)
Την έκφραση αυτή χρησιμοποιεί και ο Aubrey de Selincourt όταν μεταφράζει την Αλεξάνδρου Ανάβαση του Αρριανού.
καὶ γάρ τι καὶ ὑπέρογκον ὑπὸ τῶν βαρβάρων λεχθὲν ἐς φιλοτιμίαν ξὺν ὀργῇ ἐμβεβλήκει Ἀλέξανδρον.
In point of fact the reason for his determination was something the natives had said, an offensive bit of bragging which made him angry and put him on his mettle.
............
appeal to someone's sense of honour (justice / dignity / duty)
...................
Μ'αρέσει το sense of honour, και προτείνω επίσης το integrity, δείτε και το παρακάτω άρθρο.
http://webs.csu.edu/~amakedon/articl...l#On Ancient
..................
έκανε μια φιλότιμη προσπάθεια, made an earnest effort

αν ήταν έστω και λίγο φιλότιμος, if he had a spark of pride in him

φιλοτιμήθηκε και έδωσε περισσότερα χρήματα για τον έρανο, he was shamed into giving more money for the fund-raising

Όπως βλέπουμε η λέξη μάλλον επιδέχεται μετάφραση, ο ισχυρισμός ότι είναι "δική μας υπόθεση" το φιλότιμο, έχει αρκετή υπερβολή.

Ανάλογα νομίζω ότι μπορούμε να βρουμε αρκετές λέξεις για το implosion, ίσως να μας δυσκολέψει πιο πολύ το boot, το router, το modem ή το home, αλλά το να υπάρχουν λέξεις χωρίς εύκολη ακριβή μετάφραση δεν βλέπω τι σημασία έχει για την κουβέντα.

http://www.sarantakos.com/language/hquest2.html
ένα κείμενο που διατείνεται ότι υπάρχει κάποιο πρόγραμμα εκμάθησης ελληνικών ονόματι Hellenic Quest που το παρήγαγε η Apple και το διαφημίζει το CNN
......
Για παράδειγμα, σχεδόν ατόφιο ψέμα είναι ότι η Apple παράγει πρόγραμμα εκμάθησης της ελληνικής που λέγεται Hellenic Quest. Στις μέρες μας, που «ουδέν κρυπτόν εις το Διαδίκτυον», για να παραφράσουμε την παλιά ρήση, αν μια πασίγνωστη και πανίσχυρη εταιρεία του χώρου της πληροφορικής όπως η Apple αρχίσει την παραγωγή ενός προγράμματος, αυτό είναι εντελώς αδύνατο να μην αναφερθεί στις ιστοσελίδες της και στον ειδικό Τύπο. Κι όμως, αν δώσετε σε μια μηχανή αναζήτησης τις λέξεις «Hellenic Quest» θα δείτε ότι όλες ανεξαιρέτως οι αναφορές στο ανύπαρκτο αυτό πρόγραμμα προέρχονται από αναδημοσιεύσεις του αρχικού κειμένου ή κάποιας παραλλαγής του. Καμιά μη ελληνική αναφορά δεν υπάρχει, και το κυριότερο αναφορά δεν υπάρχει από την ίδια την Apple, για τον απλούστατο λόγο ότι η Apple δεν έχει και ποτέ δεν είχε πρόγραμμα Hellenic Quest. Άλλωστε, ο Τζον Σκάλι (John Sculley), δηλώσεις του οποίου μεταφέρει το Λερναίο κείμενο, εδώ και πολλά χρόνια δεν είναι πρόεδρος της Apple! Ήταν πρόεδρος της εταιρείας αυτής έως το 1993, αλλά από τότε παραιτήθηκε και αντικαταστάθηκε από τον Στιβ Τζομπς (Steve Jobs). Προφανώς η συγγραφέας του κειμένου δεν πληροφορήθηκε, τόσα χρόνια μετά, την αλλαγή ηγεσίας, ούτε οι αναμεταδότες του!
..............
Ωστόσο, είπα πιο πάνω ότι τα περί Apple είναι «σχεδόν ατόφιο» ψέμα. Γιατί σχεδόν; Επειδή, όπως πρώτος επισήμανε ο ιστολόγος Μανώλης Παρούσης, υπάρχει ένα πρόγραμμα εκμάθησης της αγγλικής γλώσσας που λέγεται English Quest 2000. Το πρόγραμμα αυτό, που στην αρχική του έκδοση ήταν για υπολογιστές Mac (να η σχέση με την Apple!) χρησιμοποιεί πράγματι πολυμέσα για την εκμάθηση, μεταξύ άλλων και δελτία ειδήσεων του CNN (να η σχέση με το CNN!). Τώρα, δεν μπορούμε να ξέρουμε αν εδώ λειτούργησε κάποιο ιδιαιτέρως διεστραμμένο «σπασμένο τηλέφωνο» που μετέτρεψε το πρόγραμμα εκμάθησης της αγγλικής, που τρέχει σε υπολογιστές της Apple και χρησιμοποιεί υλικό του CNN, σε πρόγραμμα εκμάθησης της ελληνικής που το παρήγαγε η Apple και διαφημίζεται από το CNN, ή αν, αντιθέτως, ο αρχικός συντάκτης του κειμένου χάλκευσε εν ψυχρώ τις πληροφορίες έχοντας πλήρη συνείδηση της λαθροχειρίας του· ούτε και έχει σημασία. Σημασία έχει ότι τα περί Hellenic Quest, Apple και δηλώσεων Σκάλι υπάρχουν μόνο στη φαντασία του συντάκτη και επιζούν στον εικονικό κόσμο του Διαδικτύου χάρη σε άφθονες άκριτες αναδημοσιεύσεις.

Σκόρπιες σκέψεις σχετικά με την εξέλιξη των ειδών

Τι εννοούμε όταν λέμε ότι μια μετάλλαξη είναι "τυχαία"?
Εννοούμε ότι δεν έχει κάποια αιτιατή σχέση με το περιβάλλον που διαβιεί ο οργανισμός. Ήτοι, αν μειωθεί το οξυγόνο στο περιβάλλον μας και αυξηθεί το διοξείδιο, δεν θα αποτελέσει παράγοντα που θα ευνοήσει την εμφάνιση μιας μετάλλαξης που μας επιτρέπει να αναπνέουμε διοξείδιο. Προσοχή όμως, παράγοντα που θα ευνοήσει την εμφάνιση. [b] Ήτοι οι μεταλλάξεις που εμφανίζονται δεν αποτελούν απαντήσεις στις προκλήσεις του περιβάλλοντος. Αν όμως εμφανιστούν, τυχαία (ήτοι χωρίς στόχο να βελτιώσουν την επιβίωση του είδους), τότε υπάρχουν πιθανότητες να ευνοηθούν και να επικρατήσουν. (Η αναπνοή του διοξείδιου στον άνθρωπο, μάλλον αποκλείεται για άλλους λόγους)
Το "τυχαίο" έχει ακόμα την έννοια ότι δεν είμαστε σε θέση να προσδιορίσουμε τις μεταλλάξεις που θα εμφανιστούν εκ των προτέρων. Κάτι το οποίο όμως ενδεχομένως δεν αποτελεί πραγματικά τυχαίο, ήτοι εγγενώς απροσδιόριστο, γεγονός, αλλά αδυναμία δική μας.

Έχουμε κάποιες σοβαρές αποδείξεις για την εξέλιξη?
Αν πάρουμε το δένδρο της εξέλιξης, όπως το είχαν φτιάξει οι επιστήμονες πριν από την εξέλιξη της μοριακής βιολογίας, και το δένδρο σήμερα θα δούμε ότι εμφανίζει κάποιες διαφορές. Οπότε οι εξελικτικοί είχαν κάνει κάποια λάθη στις εκτιμήσεις τους.
Όμως το ενδιαφέρον είναι ότι οι υποθέσεις των εξελικτικών που βασίστηκαν σε ανατομικά στοιχεία, επαληθεύθηκαν σε υψηλότατο βαθμό από τα αποτελέσματα της μοριακής βιολογίας. Νομίζω ότι πιο καλή διασταύρωση δεν θα μπορούσε να βρεθεί. Ανάλογες, αν και δευτερεύουσες συγκριτικά ενδείξεις, είναι και οι ανακαλύψεις της παλαιοντολογίας, όπου η χρονολογική διαστρωμάτωση ακολουθεί τις προβλέψεις μας με τον άνθρωπο να αρνείται επίμονα να κάνει παρέα με δεινόσαυρους.
Υπάρχουν και άλλες σοβαρές ενδείξεις για επί μέρους θέματα, ας πούμε την αντοχή των ιών, ή την μεταβολή του φαινοτύπου να ακολουθεί τις αλλαγές του περιβάλλοντος.

Το θερμοδυναμικό πρόβλημα.
Απλά δεν υπάρχει. Η αύξηση της πολυπλοκότητας των οργανισμών, γίνεται με κατανάλωση ενέργειας, που προσφέρει ο Ήλιος.

Η τάξη από αταξία.
Αν και δεν αφορά την θεωρία της εξέλιξης ακριβώς, έχει νόημα να δώσουμε μια σχηματική παράσταση. Ας πάρουμε μια γεννήτρια αριθμών, από το 1 έως το 9. και να την βάλουμε να δίνει διαδοχικά αριθμούς από τεσσάρων ψηφίων. Οι αριθμοί καταχωρούνται σε ένα λογιστικό φύλο, και σε ένα άλλο, αναγράφονται οι αριθμοί που έχουν άθροισμα 8. Έχουμε ήδη δημιουργήσει μια μορφή τάξης από αρχική αταξία. Δημιουργήσαμε ένα περιβάλλον που ευνοούσε την εμφάνιση μιας τάξης.
Κατ αναλογία κάθε περιβάλλον μπορεί να δημιουργεί μια μορφή τάξης. Το κουρδιστό ρολόι, αναγκάζει το χαοτικό εκκρεμές του, να κινηθεί σε μια τάξη. Αλλά και τα φυσικά χαοτικά φαινόμενα παράγουν τάξη. Το κύμα δημιουργεί μια τάξη στα βότσαλα και την άμμο στις παραλίες.

Το ονομάζουμε ζώντες οργανισμούς.
Το κυριότερο χαρακτηριστικό των ζώντων οργανισμών από όσο ξέρω είναι η εγγενής ικανότητα τους προς αναπαραγωγή. Νομίζω ότι αυτό το χαρακτηριστικό είναι αρκετό για ορισμός, αλλά αν κανείς θέλει σίγουρα κυκλοφορούν και πολλοί άλλοι ακριβέστεροι. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε καταφέρει να φτιάξουμε κάποιο μηχάνημα που να είναι ικανό για αναπαραγωγή του.
Και κυρίως δεν έχουμε καταφέρει να φτιάξουμε ένα μηχάνημα που να έχει συνείδηση.
Η έννοια της συνείδησης είναι πολύ πιο δύσκολο να οριστεί. Μια απόπειρα θα ήταν να ξέρει ότι υπάρχει, όμως πως θα ξέρουμε εμείς ότι το ξέρει?

Ο περισσότερος κόσμος νομίζει ότι επειδή η εξέλιξη ονομάζεται θεωρία, είναι απλά μια θεωρία. Βεβαίως και είναι απλά μια θεωρία, ανάλογης αποδοχής με την απλή θεωρία της κίνησης της γης και του ήλιου γύρο από το βαρυτικό κέντρο τους ηλιακού συστήματος. Θεωρία είναι και ότι αύριο θα ξημερώσει. Θεωρία και ότι υπάρχουν καλικάντζαροι, και ότι η γη είναι επίπεδη. Νομίζει λοιπόν κάποιος κόσμος ότι η λέξη θεωρία υποβιβάζει την εξέλιξη κάπου κοντά στους καλικάντζαρους και την επίπεδη γή. Μια δοξασία που ίσως αύριο και να αποδειχθεί. Όμως η χρήση του όρου στην επιστήμη συχνά είναι πολύ διαφορετική. Και η εξέλιξη θεωρείται θεωρία ανάλογης αξιοπιστίας με την κίνηση των πλανητών και του ήλιου γύρο από το βαρυτικό τους κέντρο.

Υπάρχει κάποιο αδύναμο σημείο στην θεωρία της εξέλιξης.
Η θεωρία έχει εκατοντάδες υπο-θεωρίες που μερικές από αυτές αποτελούν απλές υποθέσεις προς διερεύνηση. Πολλά μέρη της μένουν αδιευκρίνιστα. Για παράδειγμα η ειδο-γέννεση κρατά σφιχτά αρκετά μυστικά. Όμως ο βασικός κορμός της θεωρίας, όσο και να απαιτεί συμπληρώσεις και εξέλιξη, είναι αρκετά στέρεος. Πάμε όμως και μια βόλτα στο πιο αδύνατο σημείο του. Τον χρόνο που απαιτείται για την εμφάνιση πολυπλοκότητας. Αφού οι μεταλλάξεις θεωρούνται τυχαίες, και η επιλογή ανάμεσα στους διαφορετικούς φαινοτύπους και γονότυπους έχει περιορισμένες δυνατότητες, ο χρόνος που απαιτείται για την εξέλιξη μοιάζει απίθανα τεράστιος. Το μοιάζει όμως το κατεδάφισε η θεωρία της συσσώρευσης αλλαγών. Ήτοι ενώ η πιθανότητα να εμφανιστεί τελείως τυχαία ένας οργανισμός είναι πραγματικά πέρα από κάθε αστρονομικό νούμερο, αν χωρίσουμε την διαδικασία σε βήματα, που κάθε ένα να βελτιώνει μια ιδιότητα, τότε τα πράγματα είναι πολύ ποιο εύκολα. Και τα νούμερα πλέον παύουν να είναι αστρονομικά αλλά μένουν πολύ μεγάλα.
Δεν θα καθίσω να περιγράψω την υπόθεση πιο λεπτομερειακά, είναι επαρκώς υποστηριγμένη και όποιος θέλει μπορεί να την βρει. Στέκομαι σε ένα σημείο όμως, δεν ξέρουμε αν αυτή η θεαματική μείωση των απαιτούμενων βημάτων και τύχης είναι αρκετή. Δηλαδή δεν ξέρουμε πραγματικά πόσα βήματα απαιτούνται για την εμφάνιση ενός σημερινού πολύπλοκου οργανισμού. Έχουμε κάνει μερικές παρατηρήσεις και υπολογισμούς, που μας επιτρέπουν να θεωρούμε ότι η θεωρία στέκει. Αλλά νομίζω ότι το σημείο μένει ακόμα κάπως αδύναμο. Ίσως πάλι να κάνω λάθος και ήδη να θεωρείται επαρκώς διερευνημένο.

Συνήθως οι επικριτές της θεωρίας είναι ένθεοι. Και αυτό είναι πραγματικά αστείο. Η τυχόν απόρριψη της θεωρίας της εξέλιξης δεν συνιστά κατάφαση προς την θεωρία του ευφυούς σχεδιασμού, που δεν είναι και επιστημονική θεωρία. Αλλά το αστείο είναι αλλού, η θεωρία της εξέλιξης, δίνει στους ένθεους την απόλυτη δικαιολογία για τα παρατηρούμενα φαινόμενα στην μορφή των έμβιων όντων. Χωρίς αυτή άντε να εξηγήσουν γιατί ο κατασκευαστής έφτιαξε ότι έφτιαξε, όπως το έφτιαξε...

Η θεωρία του χάους είναι καθαρά ντετερμινιστική. Η πρακτική αδυναμία πρόβλεψης δεν συνιστά άρνηση της αιτιοκρατίας.

Στην κβαντομηχανική ο ντετερμινισμός χάνει την απλή μηχανιστική του μορφή που συνδέει τις συνθήκες με ένα μονοσήμαντο γεγονός και πλέον τις συνδέει με περισσότερα του ενός αλλά καθορισμένα σε ένα σύνολο, γεγονότα. Άρα δεν υπάρχει αποσύνδεση της μεταγενέστερης από την προτέρα κατάσταση, ούτε οι δυνατές τιμές μπορούν να πάρουν οποιοδήποτε μέγεθος. Κατ αυτή την έννοια τη αιτιοκρατία ζει και βασιλεύει.
(Βέβαια πάντα μένει το ερώτημα, αν αύριο θα ανακαλύψουμε κάποια σήμερα αφανή αίτια, που θα αναιρέσουν και την αβεβαιότητα)

Το θέμα με τους υπολογιστές έχει δύο επίπεδα.
Αν θα μπορέσουμε να κατασκευάσουμε ζωντανούς υπολογιστές και αν θα μπορέσουμε να κατασκευάσουμε συνειδητούς υπολογιστές. Τα δύο αυτά δεν ταυτίζονται.
Το πρώτο ερώτημα περιγράφεται σχετικά εύκολα, μια και το ερώτημα μεταφράζεται αν θα μπορέσουμε να κατασκευάσουμε αυτο-αναπαραγόμενους υπολογιστές. Το βασικό πρόβλημα στο θέμα αυτό πέρα από την ικανότητά μας, είναι ότι κανένα λογικό σύστημα δεν μπορεί να περιέχει αρκετή πληροφορία για να περιγράψει τον εαυτό του (νομίζω ότι είναι από το θεώρημα της μη πληρότητας του Kurt Gödel). Οπότε θα πρέπει να βρούμε ένα τρόπο που ο παραγραμματισμός αν μην είναι ακριβώς προγραμματισμός. Μέχρι σήμερα δεν νομίζω ότι έχουμε πετύχει κάτι τέτοιο (αν και τα νευρωνικά δίκτυα ίσως έχουν να προτείνουν κάποιες προσεγγίσεις στην λύση του προβλήματος, από ότι συζήταγα με ένα φίλο που ασχολείται με το θέμα). Αύριο θα δούμε, ίσως και να μην μπορέσουμε ή να βρούμε κάποια λύση. 

Η συνείδηση στους υπολογιστές, αποτελεί άλλο θέμα, γιατί ένα ον μπορεί να είναι ζωντανό, χωρίς απαραίτητα να έχει συνείδηση. Εδώ τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα, γιατί θα πρέπει να καταλάβουμε τι σημαίνει συνείδηση, τι πάει να πει ότι νιώθω ότι υπάρχω, και είναι αμφίβολο αν μπορούμε να το κάνουμε, και να το ορίσουμε με ικανοποιητική ακρίβεια. Ίσως εδώ η αδυναμία μας να είναι καθαρά δομική της φύσης μας, και μόνο τυχαία να παράγουμε κάτι συνειδητό. Όμως το αστείο είναι ότι πιθανά δεν θα είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε αν αυτό που έχουμε μιμείται ασυνείδητα την συνείδηση, ή είναι συνειδητό.
Μήπως ξέρουμε αν ο διπλανός μας είναι συνειδητός. Ή μήπως ξέρουμε και αν είμαστε εμείς.....

Ολιγοπώλια και αυξητικές αποδώσεις

Η ύπαρξη ολιγοπωλιακών ή μονοπωλιακών συνθηκών στις αγορές είναι ζητούμενο για κάθε επιχείρηση. Και για να το πετύχει κόβει φλέβες. Το να υπάρχουν 3 ή 5 ή 10 εταιρίες που μονοπωλούν ένα προϊόν, δεν διασφαλίζει συνθήκες ελεύθερης αγοράς. Αντίθετα διασφαλίζει δυνατότητες ολιγοπωλιακής συμπεριφοράς. Οι εταιρίες εάν έχουν την δυνατότητα θα φάνε η μια την άλλη, αλλά όσο δεν παρουσιάζεται αυτή η δυνατότητα ορατή, έχουν λόγο να συμφωνούν σε κοινή δράση για να φάνε τον καταναλωτή. Και για αυτό δεν χρειάζεται να βγάλουν ανακοινώσεις και ντουντούκες. Η ύπαρξη συμφωνημένων τιμών και πρακτικών, είναι σχεδόν αδύνατο να εντοπιστεί από τα όποια εποπτικά όργανα, μια και κάθε υποψία θα μπορεί να θεωρείται αποτέλεσμα εξισορρόπησης της αγοράς από τους εμπλεκόμενους.
Το χέρι του Θεού, που επεμβαίνει και όλα τα ισορροπεί.....
Μερικά αγαθά είναι φύσει ολιγοπωλιακά, ας πούμε οι δρόμοι, ή τα δίκτυα ρεύματος και ύδρευσης. Μερικά άλλα είναι θέση, όπως το λογισμικό της Μικρομαλακής και της αντόμπε. Το ότι είναι ιδιόκτητα διασφαλίζει ότι οι ιδιοκτήτες τους απολαμβάνουν κέρδη υπερβαίνονται τα εσκαμμένα. Και παρόλο που οι δύο εταιρίες έχουν έδρα στην χώρα της Ελευθερίας, μάλλον διασφαλίζουν την ανελευθερία των υπολοίπων.

Θα πρέπει όμως εδώ να κάνουμε και μια ακόμα σημείωση. Όταν κάποιος πετύχει με τον όποιον τρόπο να αποκτήσει ένα μερίδιο αγοράς, διασφαλίζει παθητικές πωλήσεις ακριβώς λόγο μεγέθους.
Έχει παρατηρηθεί ότι οι καταναλωτές, δεν λειτουργούν αξιοκρατικά και αγοράζουν προιόντα λόγο του ότι τα έχουν αγοράσει και στο παρελθόν, αυτό δυσκολεύει τεχνητά κάποιον να μπει στην αγορά, ακόμα και αν έχει την δυνατότητα να παρουσιάσει ένα καλύτερο προϊόν.
Μερικά προϊόντα έχουν χαρακτήρα που διασφαλίζει την επαναλαμβανόμενη προσέλκυση του ίδιου καταναλωτή. Ας πούμε ένα λογισμικό που έχει μάθει κάποιος να χειρίζεται δεν θα είναι πρόθυμος να το αντικαταστήσει. Ακόμα και αν του δώσει ο ανταγωνισμός ένα καλύτερο.
Από την στιγμή που κάποιος αποκτά ένα μέγεθος, φροντίζει να δημιουργεί και κλειστά πρότυπα ώστε κανείς να μην είναι σε θέση να μπει στο πελατολόγιο του. Χαρακτηριστική περίπτωση οι φακοί των φωτογραφικών μηχανών, αγοράζοντας μερικούς δεσμεύεσαι σε μια εταιρίας. Αλλά τα κλειστά πρότυπα διασφαλίζουν ότι οι ανταγωνιστές ακόμα και όταν έχουν την δυνατότητα να προσφέρουν ένα ανάλογο προϊόν, πχ. open office, θα αντιμετωπίζουν προβλήματα ασυμβατότητας, γιατί ο ιδιοκτήτης του προτύπου, θα έχει την δυνατότητα να έχει κάποια κρυφά στοιχεία στο πρότυπο ώστε να μην τον ακολουθούν με πλήρη συμβατότητα οι άλλοι.
Ένας άλλος τρόπος που λειτουργεί το ολιγοπώλιο είναι η χρονική διαφορά ανάμεσα στον εντοπισμό ενός ελλείμματος στην αγορά, λόγο ας πούμε μιας υπερκοστολόγησης ενός ανελαστικού προϊόντος και του χρόνου που χρειάζεται κανείς για να παράγει ένα ανάλογο ανταγωνιστικό προϊόν.
Το επόμενο πρόβλημα είναι ότι οι συνθήκες παραγωγής συχνά γίνονται αδιαφανείς, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην μπορεί κάποιος να ανταγωνιστεί ή να υποκαταστήσει ένα προϊόν, αλλά να μην είναι σε θέση οι εποπτικοί μηχανισμοί να ελέγχουν την ποιότητα και τις επιδράσεις του προϊόντος.
Το μέγεθος του παραγωγού, αποτελεί κρίσιμο παράγοντα που καθιστά δυνατή την πρόσβαση σε μηχανισμούς κράτους ή άλλους ισχυρούς παραγωγούς ώστε να κλειδώσει τεχνητά την αγορά ως προς κάθε άλλο ενδεχόμενο ανταγωνιστή. Με αποτέλεσμα να βλέπουμε στοχευμένες νομοθεσίες, ή παράλληλες δράσεις παραγωγών που εξηπηρετούν το να πετάξουν τους ανταγωνιστές έξω από το παιχνίδι.
Θα έχω ξεχάσει και μερικά αλλά πάμε στο επόμενο.

Υπάρχουν μη ολιγοπωλιακές επιχειρήσεις. Και ποιες είναι αυτές?
Ποιες είναι οι επιχειρηματικές δραστηριότητες που διασφαλίζεται η δυνατότητα εισόδου βραχυχρόνια νέων παικτών που να προσφέρουν προσβάσιμα, ανάλογα προϊόντα, με επαρκή ενημέρωση για την ποιότητά τους, και ευκολίες μεταπήδησης από τα μεν στα δε, στους καταναλωτές?
Δεν λέω ότι όλες είναι ολιγοπωλιακές, αλλά το ιδανικό της ελεύθερης αγοράς όπου εκατοντάδες επιχειρήσεις ανταγωνίζονται επί ίσοις όροις για την πώληση αγαθών, αμφιβάλω αν υπάρχει πουθενά.

Το διαδύκτιο έχει όντως μειώσει το πρόβλημα για μερικά προϊόντα. Κυρίως όμως έχει χτυπήσει τους τοπικούς μεταπράτες παρά τους παραγωγούς. Αλλά ένα μεγάλο κομμάτι της αγοράς δεν λειτουργεί κάτω από συνθήκες "υγιούς" λόγο ολιγοπωλίων.
Και σημειώνω εδώ, ότι η διάθεση για οικονομίες κλίμακάς διασφαλίζει συνθήκες που επιτρέπουν την εμφάνιση μονοπωλιακών ή ολιγοπωλιακών επιχειρήσεων.

Αυτό που περιγράφω συνοπτικά απότελεί τις λεγόμενες οικονομίες αυξητικών προσόδων. Δηλαδή οικονομίες που η απόκτησε μεριδίου και μεγέθους αποτελεί από μόνη της παράγοντα που διασφαλίζει κέρδη και επί πλέον αύξηση, όχι λόγο καλύτερων συνθηκών παραγωγής και διάθεσης που διασφαλίζει το μέγεθος και η ρευστότητα (κάτι που στην ελεύθερη αγορά είναι θεμιτό), αλλά λόγο έμμεσων πλεονεκτημάτων νομίμων ή παράνομων που προκύπτουν από το μέγεθος.

Μια ειδική περίπτωση πάνω σε αυτό είναι και οι ποσοτικές εκπτώσεις. Από την στιγμή που κάποιος αποκτά ένα σοβαρό μέγεθος έχει την δυνατότητα να διεκδικήσει καλύτερες τιμές από τους προμηθευτές του. Όχι γιατί θα έχουν λιγότερα μεταφορικά ή λιγότερο κόστος αλλά καθαρά λόγο του ότι αποτελεί σοβαρό πελάτη τους. Αποτελεί ένα είδος εκβιασμού καθόσον εκείνο που πραγματικά διακυβεύεται είναι η δυνατότητα του δυνατού να αποκτήσει καλύτερες τιμές από τους πιο αδύναμους ανταγωνιστές του. Το θέμα δεν είναι απλά να είναι χαμηλότερο το κόστος παραγωγής του, αλλά να είναι χαμηλότερο από των άλλων. Αν όμως δεν υπάρχει κάποιο παραγωγικό πλεονέκτημα για τον προμηθευτή, γιατί να δώσει σε αυτόν καλύτερες τιμές από τους μικρότερους πελάτες τους?
Στα πλαίσια της ελεύθερης αγοράς, απαιτείται οι παραγωγοί να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες στην πρόσβαση σε προμηθευτές τους και οι όποιες διαφορές να είναι αποτέλεσμα οικονομίας κλίμακάς που προσφέρουν παραγωγικά πλεονεκτήματα και όχι ειδικής διαπραγμάτευσης που προκύπτει από το μέγεθος. Γιατί τότε διασφαλίζεται ότι οι μικροί θα έχουν πάντα συγκριτικό μειονέκτημά, και δεν θα μπορέσουν να μεγαλώσουν!!!
Άρα οι ποσοτικές εκπτώσεις είναι απαγορευμένες τυπικά σε αρκετές νομοθεσίες. Περιττό να πούμε ότι όλοι οι μεγάλο-καταναλοτές βρίσκουν παραθυράκια για να πάρουν τις εκπτώσεις από το παράθυρο.

Προς ένα αγανακτισμένο με αγανακτισμένους.

Διάβασα κάπου εδώ http://wiredandready.net/2012/01/12/indignant/ για την αγανάκτηση κάποιου με τους αγανακτισμένους.  Και αγανάκτησα και εγώ λίγο.Επειδή έχω ακούσει και άλλους αγανακτισμένους με τους αγανακτισμένους, είπα να γράψω και εγώ λίγο για την αγανάκτησή μου με τους αγανακτισμένους των αγανακτισμένων.

Εγώ δεν είμαι αγανακτισμένος με όσους λένε ότι τους έρθει στην κεφάλα μέσα στο fb ή σε blog
Εκτός όταν προβοκάρουν και αποδίδουν συλλογικές ευθύνες.
Να σου απαντήσω λοιπόν και τα υπόλοιπα που γράφεις αν και δεν με αφορούν άμεσα όλα.

Προ μνημονίου ήμασταν εδώ, και οι περισσότεροι όπως θα πρέπει να ξέρεις δουλεύαμε αρκετά σκληρά.
Κάποιοι δεν ψηφίζαμε τίποτα, μερικοί ψηφίζαμε πάντα κόμματα που δεν πήραν στα χέρια τους εξουσία. Πολλοί, ίσως οι περισσότεροι ψηφίζαμε κόμματα που μας έπειθαν ότι έχουν καλό σκοπό και έντιμες προθέσεις. Μερικοί, δεν ξέρω πόσοι (εγώ έχω γνωρίσει μόνο ένα στην ζωή μου), ψήφιζαν κόμματα που προσδοκούσαν ότι θα τους προσφέρουν κάποια εκδούλευση.
Μπορείς να είσαι λοιπόν αγανακτισμένος με όσους ήθελαν ένα σάπιο πολιτικό σύστημα, αλλά φρόντισε να είσαι προσεκτικός και να μην υπονοείς ότι όσοι ψήφιζαν σάπιους πολιτικούς ήταν οι ίδιοι σάπιοι ή ότι ήθελαν σάπιους.

Η σχέση των περισσότερων μας με την πολιτική, είναι αυτή που υπαγορεύει το σύστημα της λεγόμενης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Ανήμποροι θεατές των τεκταινομένων. Άλλωστε από το κείμενό σου δεν διακρίνω κάποια πρόταση για το πως θα μπορούσαμε να γίνουμε πιο ενεργοί. Μάλλον μας προ τρέπεις για το αντίθετο...
Πολλοί από εμάς όμως κατά διαστήματα ψάξαμε και παλέψαμε για μια πιο ενεργή συμμετοχή, και ίσως κάτι καταφέραμε, τουλάχιστον κινούμενοι στις παρυφές του συστήματος εξουσίας.

Κανείς δεν σου παριστάνει τις "μωρές παρθένες". Οι περισσότεροι έχουμε τύψεις γιατί φαντασιώνουμε ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι καλύτερο. Αγνοώντας φυσικά τι θα ήταν αυτό και γιατί δεν το κάναμε. Μήπως τελικά δεν είχαμε όντως την δυνατότητα να καταλάβουμε οι περισσότεροι το παιχνίδι που παίζονταν στην πλάτη μας, ή αν το είχαμε υποψιαστεί ή και καταλάβει, δεν καταφέραμε να βρούμε τρόπους να αντιδράσουμε?
Εσύ αλήθεια τι έκανες, γιατί το κρατάς κρυφό?

Βλέπω άλλωστε ότι και εσύ αναγνωρίζεις ότι το σύστημα μετά από την απομάκρυνση εκ της κάλπης δεν αναγνωρίζει λάθη. Άρα παραδέχεσαι ότι δεν έχουμε άλλες δυνατότητες από την ψήφο για να επέμβουμε στην κατάσταση. Μια και σου αρέσουν τα λογοπαίγνια να σου πω και εγώ ένα. Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι ουσιαστικό θα ήταν παράνομες.

Κανείς δεν λέει ότι για όλα φταίνε οι τράπεζες, αλλά ότι φταίνε και αυτές. Ξέρεις πως δημιουργείται ένα αγοραστικό κοινό για ένα προϊόν. Μια μόνο λέξη αρκεί. Διαφήμιση. Δυστυχώς οι άνθρωποι ακόμα και σε μεγάλη ηλικία δεν είναι ικανοί να αξιολογήσουν μια διαφήμιση, όταν μάλιστα δεν υπάρχει κάπου μια αντι-διαφήμηση που να τους προσφέρει πληροφόρηση και να τους ενημερώνει εξ ίσου εντυπωσιακά για τους κινδύνους. Από όσο θυμάμαι δεν είδα ποτέ μια "διαφήμιση" που να προειδοποιούσε για τους κινδύνους της τραπεζικής τοκογλυφίας, ενώ έχω δει πολλές για τους κινδύνους των ναρκωτικών.
Αλήθεια γιατί η θεσπισμένη τοκογλυφία είναι νόμιμη, ενώ τα ναρκωτικά παράνομα?

Θα σε παρακαλέσω όμως να είσαι λίγο προσεκτικός στις εκφράσεις σου γιατί είναι παρεξηγήσιμες. Δεν πήρε κανένα κράτος δανικά για να μου μοιράσει, ούτε και σε κανένα άλλο γνωστό μου, εν γνώση μας. Ποτέ. Αν μας ρώταγε, εκθέτοντας μας τους κινδύνους που θα αντιμετωπίζαμε μελλοντικά, μου είναι αδιανόητο ότι θα του το επιτρέπαμε.
Αλλά και αν τα πήρε, τελικά στην δική μου τσέπη δεν έφτασαν ποτέ. Αντίθετα προκαλώντας υπερθέρμανση της οικονομίας έδρασαν ώστε να μειώσουν την αξία των δικών μου απολαβών. Με αποτέλεσμα ακόμα και η υποτιθέμενη διάχυση κάποιων ελάχιστων αναλογικά ως προς τα δάνεια χρημάτων στην οικονομία, να έχει αρνητικό αντίκτυπο σε μένα και σε πολλούς άλλους που δεν ωφεληθήκαμε άμεσα.
Τι σου έλεγα για την προσοχή στην απόδοση συλλογικών ευθυνών...

Είναι όντως γελοίο να λέμε ότι εμείς η πλειονότητα των πολιτών είμαστε καλοί και μόνο η ομάδα εξουσίας είναι κακή. Το πρόβλημα είναι γενικότερο στο σύστημα που ζούμε, όπου για παράδειγμα η πλειονότητα εγκλωβίζεται σε μια αδύναμη θέση και η ομάδα εξουσίας αναπαράγει τον εαυτό της. Τα άτομα με καλές προθέσεις θα αντιμετωπίζουν πάντα υπερβολικές δυσκολίες να αναρριχηθούν σε θέσεις εξουσίας, και αν ποτέ το καταφέρουν οι δομές θα έχουν την τάση να τους διαφθείρουν ή να τους εξοβελίσουν. Οπότε η αναρρίχηση έχουμε λόγο να υποθέσουμε ότι στατιστικά τουλάχιστον συναρτάται με κακές προθέσεις και πρακτικές. Χωρίς να αποκλείεται ότι ανάλογες προθέσεις έχουν και όσοι αποτυγχάνουν να αναρριχηθούν.
Όμως το γεγονός ότι το σύστημα είναι υπεύθυνο δεν απαλλάσσει κάποιους από τις ατομικές τους ευθύνες. Και οι ευθύνες διαστρωματόνοντε κατά τάξη μεγέθους κοινωνικής βλάβης.

Επειδή βλέπω να επανέρχεσαι στο θέμα ψήφος, να σου θυμίσω ότι μια μεγάλη συνεισφορά στην φιλοσοφία της αρχαίας Ελλάδος ήταν και ο ορισμός της δημοκρατίας. Αν λοιπόν ασχοληθείς με το τι είναι δημοκρατία κατά τους αρχαίους ημών προγόνους, θα δεις γιατί η ψήφος έχει μικρές δυνατότητες να αλλάξει την υπάρχουσα κατάσταση.

Φωνάζεις και για τις απεργίες, και εγώ τις βλέπω σε ένα μεγάλο βαθμό ατελέσφορες, περιμένω λοιπόν να μας προτείνεις διαφορετικούς τρόπους αντίδρασης. Μέχρι τότε θα σε παρακαλέσω να δείχνεις κατανόηση σε όσους δεν έχουν βρει αυτούς τους τρόπους που περιμένω να μας προτείνεις.
Βλέπω ότι τα βάζεις και με τους αιώνιους φοιτητές. Μια και αν και δεν είμαι αιώνιος, είμαι υπέργηρος, κάνε μου την χάρη να μου εξηγήσεις τι το κακό κάνω? Είμαι εργαζόμενος, εδώ και 25 χρόνια, δεν απολαμβάνω κανένα ωφέλημα από την φοιτητική μου ιδιότητα, δεν καταλαμβάνω "χώρο" στις αίθουσες και τα εργαστήρια της σχολής μου, κανείς δεν μου διορθώνει τα γραπτά που δεν γράφω, δεν κρατάω την θέση κανενός φοιτητή μια και δεν συμμετέχω και κοστίζω στο κράτος όσο μια καρτέλα σε ένα φοριαμό. Διατηρώ (ή διατηρούσα μέχρι πρόσφατα) όμως το δικαίωμα να τελειώσω κάποτε την σχολή μου αν μου την βαρέσει ή αν ξεμείνω από δουλειά και δοκιμάσω και στον κλάδο που πέτυχα σε εξετάσεις την τύχη μου.

Τι έμεινε?
Α ναι ο Σεφέρης, ίσως τα έγραψε για κάποιους, που ξέρουν μόνο να ξορκίζουν το κακό και ρητορεύουν...
Γιατί δεν αναγνωρίζεις πρώτος τον εαυτό σου, μέσα σε αυτούς?

Μια εφαρμοσμένη μορφή αναρχίας σήμερα

Η αναρχία και ο κομουνισμός δεν μπορούν πρακτικά να εφαρμοστούν μερικά, πρέπει η εφαρμογή να είναι πανανθρώπινη. Ή μήπως υπάρχουν κάποιες μορφές τους εφαρμοσμένες και μάλιστα αρκετά πετυχημένες σε μεσοπρόθεσμο επίπεδο ήδη?

Να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν γίνεται να μιλάμε για πλήρη κομουνισμό και αναρχία. Παρόλα αυτά μπορούμε να δούμε ένα πείραμα που έχει μάλλον πετύχει με τα σημερινά μας δεδομένα, και έχει σε μεγάλο βαθμό αναρχική μορφή.
Τι στοιχεία αναρχίας – κομουνισμού έχει?

Κατά πρώτον όλοι οι συμμετέχοντες στην κοινότητα προφέρουν ότι μπορούν και θέλουν. Εδώ είναι και μια σοβαρή διαφορά, "ότι θέλου"ν, κάποιος μπορεί να μην θέλει να προσφέρει τίποτα ή έστω να προσφέρει κάτι μηδαμινό σε σχέση με τις δυνατότητές του. Οκ. Δεν έχει υποχρεώσεις, κανείς δεν θα τον αναγκάσει να προσφέρει κάτι περισσότερο, ούτε κάν θα τον πειθαναγκάσει.

Δεύτερον όλοι οι συμμετέχοντες απολαμβάνουν ότι μπορεί να τους προσφέρει η κοινότητα. Μπορεί να μην φιάχνει τα άριστα προϊόντα σε κάθε περίπτωση και σίγουρα δεν καλύπτει κάθε ανθρώπινη ανάγκη. Αλλά ότι φτιάχνει είναι για όλους. Δεν υπάρχει λόγος να περιορίζονται στην απόλαυσή τους, αναλογικά με τις ανάγκες τους, υπάρχει “ψωμί” για όλους...

Τρίτον μπορεί να μην συμμετέχουν στην κοινότητα όλοι οι άνθρωποι, αλλά συμμετέχουν πολλά εκατομμύρια άνθρωποι από όλον τον πλανήτη και όλες τις χώρες του κόσμου.
Είναι απολύτως ελεύθερος κάθε άνθρωπος να μπει ή να βγει από την κοινότητα, όποτε κυριολεκτικά του γουστάρει.
Στην κοινότητα μπορεί να συμμετέχει ακόμα και κάποια ομάδα ή και επιχείρηση κερδοσκοπική, αρκεί να σέβεται τις προϋποθέσεις παραγωγής και κατανάλωσης, των προϊόντων*.

Τέταρτον. Η κοινότητα παράγει προϊόντα μέσης, υψηλής έως και υπέρ-υψηλής τεχνολογίας.
Τα προϊόντα αυτά είναι καθένας ελεύθερος να τα πάρει και να τους αλλάξει τον αδόξαστο, ώστε να προσαρμόζονται καλύτερα στις δικές του απαιτήσεις.
Μπορεί μάλιστα να τα βάλει σε μια σακούλα με ένα βιβλίο χρήσης και να πουλάει, προσοχή εδώ, την σακούλα και το βιβλίο.
Μπορεί να πληρώνεται και από άλλους για να τα εφαρμόζει, αλλά και εδώ προσοχή, να πληρώνεται για την εφαρμογή τους και όχι για τα προϊόντα, ακόμα και αν τα τροποιποιεί με δικό του κόπο.
Υπάρχει πάντα μια βασική προϋπόθεση, ποτέ κανείς δεν θα πουλήσει το ίδιο το προϊόν, ουτε δικαιούτε για οποιαδήποτε μετατροπή που κάνει πνευματικά δικαιώματα. Αν την γνωστοποιήσει ευρύτερα, θα είναι ελεύθερος κάθε ένας που συμμετέχει στην κοινότητα, να την χρησιμοποιήσει και ακόμα να την ξανά-αλλάξει κατά την κρίση του.
Μάλιστα είναι υποχρεωμένος κάθε ένας που μεταβάλει το προϊόν, να δίνει την δυνατότητα σε όλους να ξανά-μεταβάλουν το προϊόν δημοσιεύοντας το τι έκανε.
έτσι το προιόν παραμένει ελεύθερο και διαθέσιμο για όλη την κοινώτητα, εν δυνάμει για όλη την ανρθωπότητα.

Πέπμτον. Υπάρχει πρόβλημα με την οργάνωση μιας τέτοιας παραγωγής κατανάλωσης? Μάλλον όχι, παρόλο που παράγονται χιλιάδες προϊόντα, και όποιος θέλει μπορεί να πάρει το προϊόν που έχει φτιάξει μια άλλη ομάδα και να το παραλλάξει, προσφέροντάς το ακόμα και με άλλο όνομα, γενικά δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Βλέπετε μια και κανείς δεν είναι ιδιοκτήτης ή όλοι είναι εξ ίσου ιδιοκτήτες του προϊόντος, δεν ενδιαφέρονται για ανταγωνισμό. Ενδιαφέρονται να καλυτερέψουν το προϊόν ώστε να ωφεληθούν όλοι περισσότερο.
Οι παραγωγοί κάθε προϊόντος οργανώνονται σε ένα ελάχιστο βαθμό πυραμιδικά, με βάση την αναγνώριση της προσφοράς και ικανότητος. Μια και υπηρετούν τον ίδιο στόχο, χωρίς να αποκτούν δικαιώματα σε ότι παράγουν οι προστριβές είναι ελάχιστες.
Κάποιος που παράγει μια βελτιωμένη έκδοση την διανέμει, τα μήλη την δοκιμάζουν και αν παίζει καλύτερα επικρατεί.
Αν υπάρχει σφάλμα σε ένα προϊόν, μπορεί να το διορθώσει ο οποιοσδήποτε και να μοιράσει την επισκευή σε όλο τον κόσμο.
Η λειτουργία αυτή δεν τείνει σε ομογενοποίηση, αλλά κάθε ένας που έχει μια ιδέα που αφίσταται σοβαρά των άλλων, και έχει όρεξη, ξεκινά ένα νέο προϊόν και καλεί τα μέλη της κοινότητας να συμμετέχουν στην προσπάθεια. Με αποτέλεσμα σε ακρετούς κλάδους παραγωγής να βλέπουμε ακόμα και δεκάδες προιόντων.

Έκτον. Η κοινότητα παράγει προϊόντα ανταγωνιστικά εταιριών κολοσσών της καπιταλιστικής μας κοινωνίας, που μάλιστα έχουν ήδη κατακτήσει μια σχεδόν μονοπωλιακή θέση στην αγορά και δέχεται θεμιτό αλλά και ύπουλο ανταγωνισμό.
Όμως επιβιώνει, αναπτύσσεται και σε μερικές περιπτώσεις κτυπά με επιτυχία τα μονοπώλια.

Βλέπουμε ότι οι παρατηρήσεις για δυσκολία παραγωγής προϊόντων υψηλής τεχνολογίας, μεγάλες παραγωγικές μονάδες, η προσφορά χωρίς άμεσο ίδιο όφελος, η αντοχή μεσοπρόθεσμα σε πραγματικές συνθήκες, και οτι άλλο, δεν είναι απολύτως απαγορευτικά. Βέβαια μιλάμε για μια ειδική περίπτωση, κυρίως γιατί τα προϊόντα άμα τη εμφανίσει υπάρχουν σε πλήρη επάρκεια, (κάτι όμως που ισχύει και για τους ανταγωνιστές του κινήματος).
Αλλά δεν παύει να έχει πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία που έρχονται σε αντίθεση με τις καθιστικαίες απόψεις του καπιταλισμού και κυρίως του εφαρμοσμένου φιλελευθερισμού για την ανάπτυξη και την παραγωγή..

Αν κάποιοι Ισπανοί σκέφτηκαν κομμούνες, οι αναρχικοί του σήμερα εφαρμόζουν με σοβαρή επιτυχία μια νέα εκδοχή τους.
Open source


-----------------
*Η άδεια GPL, που δημιουργήθηκε για τα προγράμματα που έγραφε το Gnu Project, δίνει στους κατόχους ενός προγράμματος τα ακόλουθα τέσσερα δικαιώματα, που στην κοινότητα του ελεύθερου λογισμικού είναι γνωστά και ως Τέσσερις Ελευθερίες:

• να τρέξουν ένα πρόγραμμα για οποιοδήποτε λόγο.
• να μελετήσουν τη λειτουργία ενός προγράμματος και να το τροποποιήσουν
• να διανείμουν αντίγραφα του προγράμματος έτσι ώστε να βοηθήσουν τον πλησίον
• να βελτιώσουν το πρόγραμμα και να προσφέρουν τις βελτιώσεις στο κοινό, έτσι ώστε να ωφεληθεί ολόκληρη η κοινότητα

Σήμερα κυκλοφορούν εκτός απο προγράμματα, εικόνες, βίντεο, κείμενα και ηχιτικά αρχεία, κάτω από την άδεια gpl. Ίσως και άλλα.

περί των ανίκανων, αποτυχημένων και ανεπάγγελτων αριστερών

Αρχικά με αυτή την βλακεία περί των ανίκανων, αποτυχημένων και ανεπάγγελτων αριστερών.
Να σας δώσω μια διαφορετική εικόνα.

Υπάρχουν μια μικρή ομάδα ανθρώπων που για λόγους κοινωνικούς, τύχης, λαμογιάς ή κληρονομιάς βρίσκονται σήμερα σε μια θέση να απολαμβάνουν υψηλότερες ή και υψηλότατες αμοιβές από την εργασία τους. Ένα ποσοστό από αυτούς, τρέφει την φαντασίωση ότι η αμοιβές τους είναι αποτέλεσμα μεγαλύτερης ικανότητας και προσφοράς. Δηλαδή ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται σήμερα στις κατώτερες βαθμίδες των οικονομικών απολαβών, αν ζούσαν σε μια ευνομούμενη πολιτείας με ελεύθερη αγορά, και οχι σε ένα σύστημα που στηρίζει την συσσώρευση και ευνοεί την διαμόρφωση τάξεων, θα ήταν πάλι σε κατώτερες θέσεις απολαβών από τους ίδιους.

Πρόκειται για ένα καθαρό ιδεολόγημα που δεν έχει κάποια αντικειμενική βάση. Ο μόνος ορατός λόγος που το παράγουν και το διαδίδουν στην κοινωνία μέσω των δομών εξουσίας είναι είτε γιατί δεν είναι σε θέση να δουν την πλήρη απαξία της διαφοράς τους με τους άλλους ανθρώπους είτε γιατί ξέρουν ότι δεν αξίζουν φράγκο πάρα πάνω από τους άλλους, αλλά προσπαθούν να στηρίξουν τις διαφορές στις απολαβές τους αντκειμενικοποιόντας το ανύπαρκτο.

Σε αυτό να προσθέσουμε ότι το μεγαλύτερο μέρος από αυτή την ομάδα, δεν στηρίζει τις απολαβές του σε εργασία. Η εργασία τους μπορεί να είναι ελάχιστη και μπορεί να τους αντικαταστήσει ευκολότατα το κοινωνικό σύνολο. Άλλωστε συχνά το κάνει.

Για να στηρίξουν αυτά τα φαντάσματα, στέκονται σε πολύπλοκες διαδικασίες τις οποίες υποστηρίζουν ότι οι άλλοι είναι τούβλα και αδυνατούν να τις χειριστούν, σε κρίσιμες αποφάσεις που οι άλλοι όντας μπούληδες δεν μπορούν να πάρουν, σε πολλές ώρες εργασίας που υποστηρίζουν ότι οι άλλοι τεμπέληδες για να καταβάλουν.

Όμως οι διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους σήμερα ξέρουμε ότι δεν είναι αποτέλεσμα μόνο κάποιων βιολογικών διαφορών, αλλά είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό πολιτιστικά φαινόμενα. Είναι λοιπόν πολύ πιθανό να είναι κατώτεροι βιολογικά, από τους περισσότερους που εξουσιάζουν, αλλά οι εξουσιαζόμενοι να μην βρέθηκαν στο περιβάλλον που θα προωθούσε τις ικανότητές τους.

Υπάρχουν βέβαια και άνθρωποι που κατανοούν ότι δεν είναι κάτι το ξεχωριστό, αλλά η θέση τους είναι καθαρά θέμα συγκυρίας. και διακρίνονται από μια στάλα μεγαλύτερη κατανόηση για όσους βρίσκονται σε χειρότερες θέσεις. Στάλα, όχι πολύ, οι ήρωες σπανίζουν....
Ήρωες είναι όσοι όντως διαφέρουν από τον μέσο όρο, και παλεύουν για το κοινωνικό σύνολο και όχι για την πάρτι τους. ίσως να υπάρχουν τέτοιοι, ίσως όχι.
Υπάρχουν όμως και μερικοί ξεχωριστοί άνθρωποι, που δικαιωματικά θα πρέπει να αμείβονται περισσότεροι από τους άλλους σε ένα ευνομούμενο σύστημα ελεύθερης αγοράς, γιατί με την εργασία τους προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο περισσότερο από όσο μπορεί να προσφέρει ο μέσος άνθρωπος.
Δεν ξέρω πόσοι είναι, αλλά αμφιβάλω αν κανένας τους αμείβεται όσο αξίζει στο σύστημα που ζούμε.

Να σας πω και ένα ανέκδοτο, ότι αυτοί που έχουν σημαίνουσες θέσεις σε επιχειρήσεις δουλεύουν και αξίζουν τα χρήματα που παίρνουν.

Να δώσω, να μην δώδω?

Συμπτωματικά είμαι από τους πιο γκαντέμηδες αιμοδότες, ίσως και ολυμπιονίκης.
Ότι στραβό και ανάποδο, μπορεί να συμβεί σε αιμοδότη, μου έχει τύχει!
Αλλά και τι έγινε, αντάλλαξα μια ανεκτή ενόχληση για μένα, με κάποιες μέρες ζωής για κάποιον άλλον. Μερικές φορές ίσως και πολλές μέρες ζωής.

Μερικοί άνθρωποι χρειάζονται αίμα. Κάποιοι για μια εγχείρηση, συνήθως θα το βρουν από φίλους και συγγενείς. Κάποιοι όμως χρειάζονται πολύ αίμα, ο οργανισμός τους μπορεί να μην παράγει αρκετό, ή να του λείπει κάποιο ποιοτικό στοιχείο. Εκεί όσους δότες και να βρεις, πάντα θα σου λείπει αιματάκι.
Στην Ελλάδα υπάρχει το εξής παράδοξο, ενώ μπορείς να αγοράσεις πολλά πάρα πολλά πράγματα, δεν πουλιέται το αίμα. Σε άλλες χώρες, μπορείς και θα πρέπει να το αγοράσεις. Εδώ περιμένεις από τους εθελοντές.
Μερικές φορές υπάρχουν μικρά οφέλη για τους αιμοδότες, πχ. στο στρατό και στο δημόσιο δίνεται μια αδειούλα. Καλό!... Αλλά για τους περισσότερους τίποτα.
Μάλλον, όχι και τίποτα. Κάποτε μπορεί να χρειαστείς και να μην βρίσκεις αιμοδότες. Ε, με την κάρτα αιμοδοσίας σου, ξεμπερδεύεις, αφού έδωσες φιάλες, δικαιούσαι και να πάρεις. Και αυτό καλό!
Αλλά για μένα μερικά πράγματα είναι πιο απλά, αν με μερικά λεπτά και κάποια μικροενόχληση (φοβάμαι τις βελόνες, δεν αντέχω τα τσιμπήματα και λιποθυμώ όταν βλέπω αίμα, αν δεν σας το είπα) αγοράζω λίγο χρόνο για κάποιον συνάνθρωπο, μου αρκεί. Τελεία και παύλα.

Πάμε να δούμε μερικές κοινές ερωτήσεις για την αιμοδοσία.

Υπάρχει κίνδυνος μόλυνσης, πχ από έιτζ? Καλό το ανέκδοτο. Όταν δεν ελέγχονταν το αίμα υπήρξαν μερικά περιστατικά μετάδοσης νοσημάτων, αλλά για τους δέκτες. Ποτέ μα ποτέ για τους δότες. Για την λήψη χρησιμοποιείται βελόνα μιας χρήσης.

Πόσο αίμα μας ρουφάνε τα βαμπίρ? 300 με 500 ml ανάλογα με την χώρα. Στην Ελλάδα προτιμάνε τα 300 ml που επιτρέπουν τέσσερις λήψεις τον χρόνο. Δηλαδή μία κάθε τρεις μήνες. Η ποσότητα και η συχνότητα, έχει αποδειχθεί ότι δεν δημιουργεί προβλήματα. Σε περίπτωση ανάγκης μπορεί να γίνει και συχνότερα, αλλά τότε επιβάλλεται μεγαλύτερος χρόνος ανάπαυσης.

Πως ξέρουν αν κάποιος έχει αρκετό αίμα για να δώσει? Συμπληρώνεις ένα στοιχειώδες ερωτηματολόγιο, σου παίρνουν τη πίεση, και μια σταγόνα αίμα, για να ελέγξουν τον αιματοκρίτη σου. Αν δεν έχεις αποδεκτές τιμές, δεν δίνεις που να παρακαλάς με δάκρυα στα μάτια.

Πόσο χρόνο χρειάζεται το ρούφηγμα? Με δεκαπέντε λεπτά από την ζωή σου, πάνω - κάτω, καθάρισες.

Είναι όμορφες οι νοσοκόμες? Μερικές είναι καλές... Αλλά συνήθως όχι, μάλλον φοβούνται μήπως ο δότης λιποθυμήσει προληπτικά.
Πάντως μερικοί γιατροί είναι ανύπαντροι, το λέω γιατί δίνουν και οι γυναίκες.

Χρειάζεται να προσέχεις κάτι μετά από την αιμοδοσία. Θα θελήσεις μερικά υγρά πιο πολλά από το συνηθισμένο, την ίδια μέρα. Για αυτό σου δίνουν και μια πορτοκαλάδα αμέσως μετά. Και δύο φρυγανιές με τυράκι. Αυτά δωρεάν. Καλό είναι να μην πλακωθείς στις γαρδούμπες τις αμέσως επόμενες ώρες. Είναι ακόμα σκόπιμο να αποφύγεις την οδήγηση για καμιά ώρα. Θα έλεγα ότι είναι ευκαιρία να αράξεις σε μια καφετέρια και να πιεις μια πορτοκαλάδα της προκοπής από πορτοκάλια...

Που μπορείς να δώσεις? Σε όλα τα νοσοκομεία υπάρχει τμήμα αιμοδοσίας. Νομίζω και σε αρκετές κλινικές. Αλλά γίνονται αιμοληψίες από κινητές μονάδες, σε συγκεκριμένες μέρες σε ορισμένα σημεία που ελπίζουν να πετύχουν κανένα φιλότιμο δότη.

Αν δώσω, αίμα στην Αλεξανδρούπολη και το χρειάζονται στα Χανιά τι γίνεται? Μην σε απασχολεί, το αίμα ταξιδεύει πρώτη θέση, και υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός για την κατανομή του στην Ελλάδα. Δώσε εσύ και θα φτάσει πάντα σε κάποιον που το έχει ανάγκη.

Αν ο ασθενής χρειάζεται ένα τύπο και εγώ έχω άλλον, γιατί να δώσω? Στατιστικά πάντα θα υπάρχει κάποιος άλλος που χρειάζεται το αίμα σου. Και ο κεντρικός σχεδιασμός φροντίζει ώστε να γίνονται τράμπες για εξυπηρετούνται όλοι κατά το δυνατό.

Μήπως κάποιοι ασθενείς έχουν προνομιακή μεταχείριση? Μπορεί να έχουν, δεν το ξέρω, αλλά δέχομαι ότι είναι πιθανό. Αλλά όσοι δεν έχουν προνομιακή μεταχείρηση, και αυτοί είναι οι πολλοί, θα έχουν καλύτερη τύχη όσο περισσότεροι εθελοντές αιμοδότες προθυμοποιηθούν.

Μπορεί να αποθηκευτεί? Ναι, αλλά όχι επ' άπειρον. Αλλά από όσο ξέρω, ποτέ δεν εμφανίστηκε περίσσευμα, πάντα υπάρχει έλλειψη. Οπότε...

Χρειάζεται κάποια προετοιμασία για να δώσουμε αίμα? Αυτό θα το συμπληρώσω κάποια άλλη στιγμή, για να μην γράψω κοτσάνες. Αλλά γενικά, απλά πράγματα.

Αν έχω κάποια ασθένεια μπορώ να δώσω αίμα? Αν γνωρίζεις την ασθένεια το δηλώνεις και σου απαντάνε. Προφανώς αν έχεις κάποια σοβαρή ασθένεια δεν μπορείς. Αλλά υποθέτω ότι το ερώτημα αφορά κυρίως όσους είναι πιθανοί φορείς, χωρίς να το ξέρουν. Το αίμα ελέγχεται για όλες τις σοβαρές ασθένειες που μπορεί να επηρεάσουν τον μελλοντικό λήπτη. Αν βρεθεί ότι είσαστε φορέας κάποιας σοβαρής ασθένειας, θα σας ειδοποιήσουν πολύ - πολύ διακριτικά.

Υπάρχει προστασία του απόρρητου? Ναι. Το απόρρητο προστατεύεται πολύ καλά. Δεν θα γίνεται βούκινο ότι έχετε βλεννόρροια (λέμε τώρα). Επειδή ζούμε sto Ellada και έχουμε μια μικρή κρίση εμπιστοσύνης, για την αξιοπιστία των αρχών, να σημειώσω το εξής απλό: αν δεν προστατεύονταν το απόρρητο, θα μειώνονταν κάθετα οι αιμοδότες σε χρόνο dt. Για αυτό και είμαι βέβαιος ότι προστατεύεται.

Αν είχατε ποτέ κοντινό σας πρόσωπο που να είναι στην κατηγορία, αν μου δώσουν θα βγάλω το μήνα, όλα όσα γράφω σας είναι περιττά. Αν όχι, εύχομαι να μην σας τύχει...

Ελεύθερη οικονομία, ένας αστικός μύθος?

Πραγματικά εξαιρετικά δύσκολο θέμα. Κυρίως λόγο της ιδεολογικοποίησης του.
Η ελεύθερη οικονομία έχει μερικές προϋποθέσεις για να εφαρμοστεί. Να δούμε λοιπόν αν καλύπτονται ώστε να θεωρείται εφαρμόσιμη.

Το πρώτο και σχεδόν απίστευτα προφανές (για να το παραβλέπουν μόνιμα) αδύνατο σημείο, είναι ότι η οικονομία αποτελεί σύμφωνα με ότι ξέρουμε ένα χαοτικό σύστημα. Άρα περιγράφεται από τα μαθηματικά του χάους, και στα μαθηματικά του χάους ξέρουμε σήμερα ότι ένα σύστημα μπορεί να εξελιχθεί σε δυναμική ισορροπία, σε έκρηξη ή κατάρρευση. Δεν είναι άποψη που έχει ιδεολογικό χαρακτήρα, είναι μαθηματικά και μόνο. Περιέργως πως, όλοι οι θιασώτες της ελεύθερης αγοράς (και ιδικά του φιλελευθερισμού, γιατί υπάρχουν και λίγο πιο προσγειωμένοι) ισχυρίζονται ότι η ελεύθερη αγορά τείνει σε δυναμική ισορροπία, και μάλιστα (εδώ βαράμε κεφάλι στον τοίχο) σε βαθμιαία σπειροειδή τροχιά ανάπτυξης.
Αν δεν το έχετε καταλάβει το θέμα της ελεύθερης αγοράς έχει ήδη κλείσει. Πρόκειται για ρώσικη ρουλέτα.

Αλλά πάμε και σε άλλες περιπτώσεις.
Φέρεται ίσως ότι ο εφαρμοσμένος καπιταλισμός, θεωρεί ότι είναι θεμιτή έως απαραίτητη μια μικρή ανεργία της τάξης του 5-6%. Αυτή η ανεργία ωθεί τα άτομα να ψάχνουν για δουλειά, συγκρατεί τους μισθούς, και διασφαλίζει ότι οι επιχειρηματίες θα έχουν την δυνατότητα να βρουν σχετικά φτηνό εργατικό δυναμικό. Καλά μέχρι εδώ. Έλα όμως που η ανεργία έρχεται σε αντίθεση με την έννοια της ελευθερίας της αγοράς. Και να το εξηγήσω. Πως θα σας φαίνονταν αν οι αγοραστές έμπαιναν στα μαγαζιά με ένα πιστόλι και έλεγαν στους μαγαζάτορες ή μου δίνεις το προϊόν στην μισή τιμή ή σε σκοτώνω! Μάλλον κάτι θα έτρεχε εδώ με την ελεύθερη αγορά, ο πωλητής δεν θα είχε ελευθερία να αποφασίσει αν θα πουλήσει ή όχι. Βάλτε στην θέση του πωλητή τον εργαζόμενο που πουλάει το προϊόν εργασία και το αίνιγμα λύθηκε. Σε συνθήκες ανεργίας ο εργαζόμενος είναι αναγκασμένος να πουλήσει φτηνά την εργασία του, όχι μόνο γιατί δεν βρίσκει αγοραστές σε μεγαλύτερη τιμή, αλλά γιατί αν δεν το κάνει κινδυνεύει η βιολογική του υπόσταση. Άρα λοιπόν η διαπραγμάτευση ανάμεσα σε εργοδότη και εργαζόμενο, δεν υπακούει στον βασικότερο όρο της ελεύθερης αγοράς.
Άρα λοιπόν ελεύθερη αγορά με ανεργία, ποδήλατο χωρίς ρόδες.

Και εδώ μια παρένθεση. Είναι γνωστό ότι υφίσταται αυτό το πρόβλημα, και τα καπιταλιστικά (και μη ακριβώς καπιταλιστικά) κράτη έχουν θεσπίσει κάποιες μεθόδους για να το αντιμετωπίσουν. Κατά πρώτον τα κρατικομονοπωλιακά κράτη τύπου ΕΣΣΔ επέλεξαν την εγγυημένη θέση εργασίας. Αυτό φυσικά τους δημιουργούσε κάποια έμμεσα προβλήματα, αλλά νομίζω ότι ήταν μια αρκετά καλή επιλογή. Τα πιο καθαρόαιμα καπιταλιστικά έχουν επιλέξει βοηθήματα για ανέργους και απολυμένους. Δεν λειτουργούν τόσο καλά κατά την γνώμη μου, μια και αρκετοί εργαζόμενοι βιώνουν το γεγονός σαν μάνα εξ ουρανού και σε μια παρανοϊκή συνεργασία με εργοδότες χαλκεύουν συχνά την εφαρμογή του μέτρου, αλλά από το "ιτσ κι ολότελα καλή κι η Παναγιώτενα". Σήμερα βλέπουμε ότι οι λάτρεις του φιλελευθερισμού, προτείνουν αντικατάσταση του μέτρου, με προσευχή στον Θεό. Καλή ώρα σαν την προσευχή, για να ισορρόπηση η αγορά....

Τελικά αυτός ο Θεός έχει πολύ δουλειά στον καπιταλισμό.

Και κάτι τραγελαφικό τώρα για να ευθυμήσουμε. Το μοντέλο της ελεύθερης αγοράς κάνει μια βασική υπόθεση ακόμα. Ότι οι παραγωγοί, καταναλωτές και εργάτες, λειτουργούν λογικά.
Ο πλήρης παραλογισμός.
Βέβαια αυτό συνδέεται με τον χαρακτήρα της οικονομίας σαν χαοτικού συστήματος, και δεν είμαι σίγουρος αν μπορούν να διαχωριστούν.

Επόμενο. Υπάρχουν πολλοί παραγωγοί που αποφασίζουν και λειτουργούν ανεξάρτητα. Βασικός και αυτός όρος της ελεύθερης οικονομίας.
Έχετε πάει στην λαϊκή ποτέ? Ε τότε θα ξέρετε ότι και εκεί οι παραγωγοί έχουν σε ένα βαθμό συνεννόηση. Είναι φύση αδύνατο να διαχωρίσεις τους παραγωγούς, σε μια μικρή χωρικά περιοχή, ώστε να μην υπάρχει συνεννόηση. Οι άνθρωποι δεν είναι ηλίθιοι, ο ανταγωνισμός μεταξύ τους, δεν ξεπερνά την ανάγκη τους να ξεζουμίσουν τους αγοραστές. Αλλά πάμε και στο πρώτο συνθετικό, πολλοί παραγωγοί, που τους είδατε? Εννοείται ότι αναφερόμαστε σε πολλούς παραγωγούς στην ίδια περιοχή, ώστε ο καταναλωτής να μπορεί να επιλέξει.
Μην ψάχνεστε η μόνη περίπτωση που θεωρητικά και μόνο, έχει τον χαρακτήρα των πολλών παραγωγών, είναι τα χρηματιστήρια. Για αυτό και συχνά θα τα ακούσετε να αποκαλούνται “αγορές” αλλά και εκεί τα προβλήματα της ελεύθερης αγοράς είναι παρόντα με άλλες μορφές, ελπίζω ότι θα έχω υπομονή να γράψω και πέντε λέξεις σχετικά.
Μα θα μου πει ο κάθε άσχετος, ακόμα και σε περιπτώσεις ολιγοπωλίων πχ. Κινητή τηλεφωνία, βλέπουμε ότι οι τιμές πέφτουν χάρη στον ανταγωνισμό. Δεν βλέπετε καλά, υπάρχει όντως κάποιος ανταγωνισμός, αλλά αυτός δεν είναι ανταγωνισμός υγιής. Δηλαδή η “θεωρία των παιγνίων” που καθορίζει ότι οι παίκτες δρουν ανεξάρτητα, δεν παίζει εδώ. Εκείνο που κατεβάζει τις τιμές είναι το γνωστό φαινόμενο, που εμφανίζεται στα ολιγοπώλια και μονοπώλια, όταν διαθέτουν προϊόντα με σχετική ελαστικότητα, τα κέρδη να αυξάνονται μέχρις ενός ορίου, με μείωση των τιμών, λόγο αύξησης των πωλήσεων. Καμιά δεδομένη σχέση με τον ανταγωνισμό δηλαδή.
Πάνε και οι πολλοί παραγωγοί. Έχουμε άλλα ράμματα για την γούνα της ελεύθερης αγοράς? Ναι, όχι πολλά, μερικές δεκάδες.

Όποιος βλάπτει το περιβάλλον πληρώνει. Είναι το μοτο που περιγράφει την αντιμετώπιση των οικολογικών καταστροφών από την δράση επιχειρήσεων. Πολύ ωραίο μότο, τι κρίμα που δεν δουλεύει...
Η επίδραση στο περιβάλλον είναι αθροιστική και η μεμονωμένη ευθύνη δεν είναι πάντα εκτιμήσιμη.
Μπορεί να εμφανιστεί με μεγάλη χρονική υστέρηση και σε άλλη περιοχή από εκεί που εκδηλώνεται η δράση.
Οι δυνατότητες για δράση που είναι οικολογικά σημαντική, δεν είναι ανάλογη του μεγέθους της επιχείρησης
Οι δράσεις συχνά δεν αποτιμώνται σε χρήμα και μόνο.
Οι οικονομικές δυνατότητες μιας εταιρίας, να αποκαταστήσει μια ζημιά είναι αμφίβολο αν είναι ικανές να το κάνουν, ακόμα και με πανάκριβη ασφάλιση.
Οι γνώσεις μας για την επίδραση στο περιβάλλον των ανθρωπίνων δράσεων, υστερεί σε σχέση με τις δυνατότητες επέμβασης.
Οι επεμβάσεις στο περιβάλλον δεν είναι πάντα αναστρέψιμες.
Η χρηματοδότηση της έρευνας των επιδράσεων, υστερεί και έρχεται σε ενεργή αντίθεση με τις διαθέσεις των ικανών για δράση εταιριών και δυστυχώς η έρευνα κατά τις ορέξεις των θιασωτών της ελεύθερης οικονομίας ανήκει (εν μέρη ήδη) σε ιδιώτες
Η απόδειξη της ευθύνης σκοντάφτει στο κριτήριο της αθωότητας. Για αυτό και έχει εν μέρη διαμορφωθεί μια τάση να αποδεικνύεται ότι μια δράση δεν βλάπτει πριν επιτραπεί η εφαρμογή της, αλλά όπως είναι φανερό, ακόμα και να επικρατήσει αυτή η άποψη, συνολικά, είναι πολύ - πολύ - πολύ αμφίβολο αν είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε τα αποτελέσματα.
Ποιος είπαμε ότι πληρώνει?
------------------------------

Κουράστηκα, συνεχίζω άλλη μέρα.
Και ακόμα δεν έχω αναφέρει ότι η οικονομία σε εφαρμοσμένο επίπεδο είναι οικονομία αυξητικών προσόδων και όχι ελεύθερη. Τον ατέλειωτο έχει το θέμα.

Συνέχεια πάνω στο μαζί τα φάγανε...

Πάμε πάλι στο ενδιαφέρον θέμα του φαγητού.

Το χρήμα δεν κυκλοφορεί πάντα αλλά παντελονιάζεται και πάει περίπατο, η κυκλοφορία του δεν αποτελεί, ιδίως σε μια χώρα με εισαγόμενα προϊόντα κατά κανένα τρόπο κέρδος για το σύνολο, ακόμα και η εντός της οικονομίας εμφάνισή του, δεν σημαίνει πάντα καλύτερες συνθήκες για το σύνολο, μια και μπορεί να οδηγήσει σε αθέμιτο συναγωνισμό. Πρέπει πάντα να συνεκτιμάται η το τι βγαίνει, για να μπει το χρήμα, το να επενδύσει μια εμπορική εταιρία εταιρία μερικά εκατομμύρια ευρώ και να μαζέψει τον λουλά από τον κάθε φουκαρά δεν συνεπάγεται βελτίωση της οικονομίας αλλά επιδείνωσή της….

Για την απατηλή τεχνητή ρευστότητα δεν έχω κάποια αντίρρηση ότι υπήρξε, και όποιος έκανε το λάθος να την εκμεταλλευτεί το πλήρωσε πολύ ακριβά ή θα το πληρώσει. Πολύ πιο ακριβά από όσο θα απολαύσει...
Αλλά δεν ήταν αυτό το θέμα μου. Αναφερόμουν στο ότι δεν υπάρχει συλλογική ευθύνη και αυτό δεν αξίζει να το συζητάμε, αλλά ούτε απαραίτητα και συλλογική όφελος, από τα χρήματα που μάσησαν τα λαμόγια.
Αντίθετα μπορεί να έχει δημιουργηθεί "συλλογική" απώλεια.
Σου έδωσα ένα παράδειγμα για το πως μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά στην οικονομία μιας χώρας η είσοδος χρήματος, μέσω μιας εμπορικής ξένης επιχείρησης.

Πάμε σε άλλη περίπτωση. Συμφωνείς με την Ε.Ε. ότι θα σου δώσει α ποσό για να αντιμετωπίσεις τις αλλαγές που προκαλεί η κοινή αγροτική πολιτική. Οκ, και σημείωσε οτι τα χρήματα αυτά είναι αυτά που κυρίως έφτασαν στους δικαιούχους. Αλλά με την εφαρμογή της κ.α.π. μετά την είσοδο, η παραγωγή σου και οι εξαγωγές σου μειώνονται κατά α+β. Τελικά είσαι χαμένος και ενδεχομένως και χοντρά.
Παίρνεις τώρα τις επιδοτήσεις σαν αγρότης, και λόγο του ότι δεν υπάρχει έλεγχος, τις σκας για αγορά καταναλωτικών αγαθών, εξωτερικού. Από το α που πήρες ένα μεγάλο μέρος, ή και το μεγαλύτερο σε μια χώρα με κακό ισοζύγιο επιστρέφει στην έδρα του.
Και ανάλογα έχουν δουλέψει οι επιδοτήσεις στην περίπτωση της κοινής αγροτικής πολιτικής από όσο γνωρίζω

Πάμε σε ένα άλλο. Η Ε.Ε. μας δίνει α ποσό για μια δράση, σε αυτό πρέπει να βάλουμε και εμείς β ποσό. Αλλά το έργο είναι άχρηστο.(δεν κάνω πλάκα, υπάρχουν για παράδειγμα "εκπαιδευτικά" έργα σφραγίδες που έγιναν αποκλειστικά για να φαγωθούν χρήματα) Άρα τελικά ξοδεύουμε χρήματα παρά βγαίνουμε κερδισμένοι. Ναι δόθηκαν χρήματα σε κάποιους εργαζόμενους, αλλά τελικά το ποσό β σαν αγαθό συνολικά πήγε στον βρόντο. Και για να γίνει πλήρωσα και εγώ, όχι μόνο η Εόκ. πήγαν λοιπόν τα χρήματα σε μένα?

Άλλο παράδειγμα η Ε.Ε. πληρώνει για να φτιάξουμε ένα δρόμο. Βάζουμε και εμείς κάποια χρήματα σαν κράτος, βάζει και ο κατασκευαστής, δανειζόμενος από τράπεζα με εγγύηση του δημοσίου. Φουσκώνει τα ποσά και τριπλασιάζει το κόστος, και τελικά παίρνει την εκμετάλλευση του δρόμου για τριάντα χρόνια, που θα του αποφέρει ένα βουνό χρήμα. Το οποίο σαν εχέφρον άνθρωπος το επενδύει εκτός Ελλάδος, μια και δεν χρειάζεται και χρήματα για να κάνει το έργο αφού δανείζεται με το πρόσωπο του δημοσίου.

Πάμε αλλού. Τα λαμόγια που έφαγαν τον αγλέουρα, είχαν την δυνατότητα να αγοράζουν ακίνητα χωρίς να σκοτίζονται για το κόστος, φυσικά τα μεγάλα λαμόγια τα χρέωναν σε οφ σορ, άρα είτε οι αξίες είτε το χρήμα έφευγε. Αλλά οι περισσότεροι μεσαιομικρολαμόγια άφηναν το χρήμα να τσουλάει εντός. Όμως η αγορά με μαύρο χρήμα, δημιουργούσε φούσκα και μάλιστα φουσκάαααααρα. Τι σημαίνει αυτό, ότι οι εργαζόμενοι και μη κατέχοντες ακίνητα, βρέθηκαν σε οικονομική αδυναμία μπροστά στην φούσκα. Άρα εγώ δεν κέρδισα, αλλά έχασα από την φάση. Και αν δεν κάνω λάθος, οι τιμές των νέων ακινήτων, παρόλο που αποτελούν φούσκα, εμφανίζονται στο αεπ.

Και ποιος λέει ότι οι τράπεζες δανίζουν για παραγωγικές εργασίες. Οι τράπεζες αποτελούν νόμιμα τοκογλυφικά ιδρύματα που εν Ελλάδι δρουν κάπως ποιο τοκογλυφικά από το σύνηθες. Ένα μεγάλο ποσοστό των χρημάτων μετατρέπεται σε καταναλωτικά αγαθά με το χρήμα να φεύγει έξω, και την αξία των καταναλωτικών αγαθών να την πληρώνουμε σε υπέρογκες τιμές λόγο της τοκογλυφίας. Με τις κάρτες να υποθηκεύουν την εργασία μας για δεκαετίες. Άρα ήδη το κόστος που πληρώνουμε για τα αγαθά, που απολαμβάνει ο μέσος εργαζόμενος, σε εργασία το έχει πληρώσει χρυσό.

Έγραψα βιαστικά τα παραδείγματα αλλά νομίζω ότι δείχνουν πόσο εύκολα μπορεί η ενίσχυση να μην φτάσει στο σύνολο.
Δεν λέω ότι η Ε.Ε. δεν έδωσε κάποια χρήματα, αλλά ότι αυτά δεν έφτασαν απαραίτητα στην τσέπη μας σαν ενύσχυση.
Αλλά μήπως εν τέλει κάνουμε κάποια μεγάλη ζωή? Είμαστε πρώτοι σε καγιέν νομίζω, ε και, τα έχουμε συλλογικά?
Πόσα από τα ακριβά ακίνητα και κινητά αγαθά απολαμβάνουμε συνολικά.
Εκείνο που ξεχνάς είναι ότι η ψαλίδα των απολαβών καθορίζει το ποιοι επωφελούνται. Όταν η ψαλίδα αυξάνεται η όσμωση χάνεται και οι αξίες πάνε τον ανήφορο.
Η καθαρίστρια εκατό έπαιρνε, χωρίς χρήμα από τις λαμογιές, εκατό θα πάρει, μην πάρει και λιγότερα. Η ανεργία δεν μειώθηκε με την είσοδο. Το λαμόγιο δεν διαχέει τον πλούτο στην κοινωνία, ειδικά σε μια οικονομική μπανανία σαν την Ελλάδα.

Συχνά προτείνεται το ΑΕΠ σαν δείκτης για τη εξέλιξη της κοινωνικής ευμάρειας. Είναι όμως κατάλληλος.
Όχι γιατί πρώτα πρώτα, προφανώς δεν περιλαμβάνει την ψαλίδα. Δεν ξέρω κανένα δείκτη που να είναι κατάλληλος για να συνεκτιμήσεις την ποιότητα ζωής. Ο hdi (που περιέχει το αεπ) και περιγράφει την ποιότητα ζωής στις διάφορες χώρες του πλανήτη, είναι καλός για να συγκρίνουμε ακραίες περιπτώσεις, αλλά για πιο κοντινές δεν μπορεί να περιγράψει την κατάσταση.
Για παράδειγμα η Δανία και η Ελλάδα εμφανίζονται να έχουν το ίδιο αεπ και πολύ κοντινό hdi, άντε να συγρίνεις την ποιότητα ζωής εκεί και εδώ, με τα γηροκομία στην Δανία να κλείνουν γιατί είναι αχρείαστα....
Δεν αρκεί δεκαετία για να φτάσουμε αυτή την ποιότητα, αιώνες θέλουμε...

------------------
Τελικά αν όντως το χρήμα από ενισχύσεις της Ε.Ε. που μπήκε σε τσέπες επιτήδειων εμφανίστηκε ξεπλυμένο στην οικονομία της Ελλάδος, η δράση του ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για υπερθέρμανση της οικονομίας, απολύτως ασύνδετης με την παραγωγή της και είχε σαν αποτέλεσμα μάλλον την επιδείνωση των χαμηλόμισθων παρά την βελτίωση της αγοραστικής τους κατάστασης.
Πρόβλημα που γίνεται πιο ορατό στις σημερινές συνθήκες, μια και το δίχτι ασφάλειας έχει μειωθεί.

Λίγα ακόμα για τη κόντρα μυθικιστών πιστών

http://www.oodegr.com/oode/grafi/kd/exwxr.pig1.htmΤο 221 μ.Χ., ένας Χριστιανός συγγραφέας, ο Sextus Julius Africanus έγραψε ότι «ο Θαλλός, στο τρίτο του βιβλίο εξήγησε το σκοτάδι (μετά την σταύρωση του Ιησού) σαν μια έκλειψη ηλίου». 

Η αναφορά είναι του 221, και όσο δεν έχουμε το προτότυπο, δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ο Θαλλός υποθέτοντας ότι όντως αναφερόταν σε κάποια έκλειψη ηλίου, την συνέδεε χρονικά με τον Θάνατο του Ιησού. Οπότε χωρίς αξία η αναφορά.

Παράθεση:

Επιστολή του Πλίνιου ο Νεότερος Τραϊανός ....

Δεν έχει αναφορά στον χριστό αλλά στους χριστιανούς κατά το 100+ μ.χ. Καμιά σχέση με το θέμα.http://www.oodegr.com/neopaganismos/.../traianos1.htm

Παράθεση:

Τάκιτος (Χρονικά)http://www.oodegr.com/oode/grafi/kd/...pig1.htm#pente ....... ονόμαζαν κοινώς Χριστιανούς. Δημιουργός του ονόματος τούτου υπήρξε ο Χριστός, ο οποίος επί της αυτοκρατορίας του Τιβερίου υπό του πραίτορα Ποντίου Πιλάτου παραδόθηκε σε τιμωρία.

Η αναφορά γίνεται το 115 με 117 άρα πολλά χρόνια μετά. Υπάρχουν κάποιες αμφισβητήσεις για την αυθεντικότητα, αλλά τις προσπερνώ σαν υπόθεση εργασίας και έρχομαι στο πραγματικό πρόβλημα. Από που είχε τις πληροφορίες του? Η γενική υπόθεση είναι ότι τις είχε από τα Ρωμαϊκά αρχεία, πράγμα που σημαίνει ότι οι Ρωμαίοι κρατούσαν αρχεία για όλες τις σταυρώσεις από άκρη σε άκρη της αυτοκρατορίας για 100 χρόνια, και μάλιστα ότι επιβίωσαν από την πυρκαγιά της Ρώμης.
Το να ήταν εξωγήινος ο Τάκιτος και να το έψαξε με χρονομηχανή παίζει καλύτερα μου φαίνεται.
Μια άλλη υπόθεση είναι ότι, πήρε τα στοιχεία του ρωτώντας χριστιανούς. Διαλέγεται και παίρνετε.

Παράθεση:

Ο Σουετώνιος (Βίοι των Καισάρων) http://www.oodegr.com/oode/grafi/kd/...pig1.htm#pente Αναφέρει λοιπόν αυτός ότι μεταξύ των Ιουδαίων σημειώθηκε μεγάλη ταραχή εξ αιτίας του Χριστού και ότι γι' αυτό ο αυτοκράτορας Κλαύδιος τους εξόρισε από την Ρώμη. ..... Εάν επρόκειτο για κάποιο πρόσωπο άγνωστο στον συγγραφέα ασφαλώς μετά από το όνομα, θα έπρεπε να μπει η αόριστη αντωνυμία (Chresto quodam, Χριστού τινός). Η παράλειψη λοιπόν της αορίστου αντωνυμίας αποδεικνύει ότι ο Χριστός ήταν πρόσωπο πολύ γνωστό και στον Σουετώνιο και στους συγχρόνους του.

Ισχύουν τα ίδια προβλήματα με την αναφορά του Τάκιτου.

Ο χριστός εμφανίζεται σαν υποκινητής των ταραχών, όπως πολύ σωστά γράφει ο oodr. Κάτι που μας κάνει να αναρωτηθούμε αν το Σουετώνιος, νόμιζε ότι ο Ιησούς ήταν ζωντανός κατά τις ταραχές που αναφέρει....

Παράθεση:

Lucian (μέσα του 2ου αιώνα) Ο Λουκιανός, για παράδειγμα, στο έργο του “περί Περεγρίνου τελευτής”, υπαινίσσεται τον Ιησού και μιλάει για αυτόν σαν να πρόκειται για πολύ γνωστό πρόσωπο, αν και πεθαμένο πριν από πολύ καιρό, και τον αποκαλεί "εσταυρωμένο σοφιστή", "άνθρωπο εν Παλαιστίνη σταυρωθέντα", "μέγαν νομοθέτη των Χριστιανών".

Ε και τι σημαίνει αυτό, και μάλιστα κατά τα μέσα του 2ου αιώνα?