Σκόρπιες σκέψεις σχετικά με την εξέλιξη των ειδών

Τι εννοούμε όταν λέμε ότι μια μετάλλαξη είναι "τυχαία"?
Εννοούμε ότι δεν έχει κάποια αιτιατή σχέση με το περιβάλλον που διαβιεί ο οργανισμός. Ήτοι, αν μειωθεί το οξυγόνο στο περιβάλλον μας και αυξηθεί το διοξείδιο, δεν θα αποτελέσει παράγοντα που θα ευνοήσει την εμφάνιση μιας μετάλλαξης που μας επιτρέπει να αναπνέουμε διοξείδιο. Προσοχή όμως, παράγοντα που θα ευνοήσει την εμφάνιση. [b] Ήτοι οι μεταλλάξεις που εμφανίζονται δεν αποτελούν απαντήσεις στις προκλήσεις του περιβάλλοντος. Αν όμως εμφανιστούν, τυχαία (ήτοι χωρίς στόχο να βελτιώσουν την επιβίωση του είδους), τότε υπάρχουν πιθανότητες να ευνοηθούν και να επικρατήσουν. (Η αναπνοή του διοξείδιου στον άνθρωπο, μάλλον αποκλείεται για άλλους λόγους)
Το "τυχαίο" έχει ακόμα την έννοια ότι δεν είμαστε σε θέση να προσδιορίσουμε τις μεταλλάξεις που θα εμφανιστούν εκ των προτέρων. Κάτι το οποίο όμως ενδεχομένως δεν αποτελεί πραγματικά τυχαίο, ήτοι εγγενώς απροσδιόριστο, γεγονός, αλλά αδυναμία δική μας.

Έχουμε κάποιες σοβαρές αποδείξεις για την εξέλιξη?
Αν πάρουμε το δένδρο της εξέλιξης, όπως το είχαν φτιάξει οι επιστήμονες πριν από την εξέλιξη της μοριακής βιολογίας, και το δένδρο σήμερα θα δούμε ότι εμφανίζει κάποιες διαφορές. Οπότε οι εξελικτικοί είχαν κάνει κάποια λάθη στις εκτιμήσεις τους.
Όμως το ενδιαφέρον είναι ότι οι υποθέσεις των εξελικτικών που βασίστηκαν σε ανατομικά στοιχεία, επαληθεύθηκαν σε υψηλότατο βαθμό από τα αποτελέσματα της μοριακής βιολογίας. Νομίζω ότι πιο καλή διασταύρωση δεν θα μπορούσε να βρεθεί. Ανάλογες, αν και δευτερεύουσες συγκριτικά ενδείξεις, είναι και οι ανακαλύψεις της παλαιοντολογίας, όπου η χρονολογική διαστρωμάτωση ακολουθεί τις προβλέψεις μας με τον άνθρωπο να αρνείται επίμονα να κάνει παρέα με δεινόσαυρους.
Υπάρχουν και άλλες σοβαρές ενδείξεις για επί μέρους θέματα, ας πούμε την αντοχή των ιών, ή την μεταβολή του φαινοτύπου να ακολουθεί τις αλλαγές του περιβάλλοντος.

Το θερμοδυναμικό πρόβλημα.
Απλά δεν υπάρχει. Η αύξηση της πολυπλοκότητας των οργανισμών, γίνεται με κατανάλωση ενέργειας, που προσφέρει ο Ήλιος.

Η τάξη από αταξία.
Αν και δεν αφορά την θεωρία της εξέλιξης ακριβώς, έχει νόημα να δώσουμε μια σχηματική παράσταση. Ας πάρουμε μια γεννήτρια αριθμών, από το 1 έως το 9. και να την βάλουμε να δίνει διαδοχικά αριθμούς από τεσσάρων ψηφίων. Οι αριθμοί καταχωρούνται σε ένα λογιστικό φύλο, και σε ένα άλλο, αναγράφονται οι αριθμοί που έχουν άθροισμα 8. Έχουμε ήδη δημιουργήσει μια μορφή τάξης από αρχική αταξία. Δημιουργήσαμε ένα περιβάλλον που ευνοούσε την εμφάνιση μιας τάξης.
Κατ αναλογία κάθε περιβάλλον μπορεί να δημιουργεί μια μορφή τάξης. Το κουρδιστό ρολόι, αναγκάζει το χαοτικό εκκρεμές του, να κινηθεί σε μια τάξη. Αλλά και τα φυσικά χαοτικά φαινόμενα παράγουν τάξη. Το κύμα δημιουργεί μια τάξη στα βότσαλα και την άμμο στις παραλίες.

Το ονομάζουμε ζώντες οργανισμούς.
Το κυριότερο χαρακτηριστικό των ζώντων οργανισμών από όσο ξέρω είναι η εγγενής ικανότητα τους προς αναπαραγωγή. Νομίζω ότι αυτό το χαρακτηριστικό είναι αρκετό για ορισμός, αλλά αν κανείς θέλει σίγουρα κυκλοφορούν και πολλοί άλλοι ακριβέστεροι. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε καταφέρει να φτιάξουμε κάποιο μηχάνημα που να είναι ικανό για αναπαραγωγή του.
Και κυρίως δεν έχουμε καταφέρει να φτιάξουμε ένα μηχάνημα που να έχει συνείδηση.
Η έννοια της συνείδησης είναι πολύ πιο δύσκολο να οριστεί. Μια απόπειρα θα ήταν να ξέρει ότι υπάρχει, όμως πως θα ξέρουμε εμείς ότι το ξέρει?

Ο περισσότερος κόσμος νομίζει ότι επειδή η εξέλιξη ονομάζεται θεωρία, είναι απλά μια θεωρία. Βεβαίως και είναι απλά μια θεωρία, ανάλογης αποδοχής με την απλή θεωρία της κίνησης της γης και του ήλιου γύρο από το βαρυτικό κέντρο τους ηλιακού συστήματος. Θεωρία είναι και ότι αύριο θα ξημερώσει. Θεωρία και ότι υπάρχουν καλικάντζαροι, και ότι η γη είναι επίπεδη. Νομίζει λοιπόν κάποιος κόσμος ότι η λέξη θεωρία υποβιβάζει την εξέλιξη κάπου κοντά στους καλικάντζαρους και την επίπεδη γή. Μια δοξασία που ίσως αύριο και να αποδειχθεί. Όμως η χρήση του όρου στην επιστήμη συχνά είναι πολύ διαφορετική. Και η εξέλιξη θεωρείται θεωρία ανάλογης αξιοπιστίας με την κίνηση των πλανητών και του ήλιου γύρο από το βαρυτικό τους κέντρο.

Υπάρχει κάποιο αδύναμο σημείο στην θεωρία της εξέλιξης.
Η θεωρία έχει εκατοντάδες υπο-θεωρίες που μερικές από αυτές αποτελούν απλές υποθέσεις προς διερεύνηση. Πολλά μέρη της μένουν αδιευκρίνιστα. Για παράδειγμα η ειδο-γέννεση κρατά σφιχτά αρκετά μυστικά. Όμως ο βασικός κορμός της θεωρίας, όσο και να απαιτεί συμπληρώσεις και εξέλιξη, είναι αρκετά στέρεος. Πάμε όμως και μια βόλτα στο πιο αδύνατο σημείο του. Τον χρόνο που απαιτείται για την εμφάνιση πολυπλοκότητας. Αφού οι μεταλλάξεις θεωρούνται τυχαίες, και η επιλογή ανάμεσα στους διαφορετικούς φαινοτύπους και γονότυπους έχει περιορισμένες δυνατότητες, ο χρόνος που απαιτείται για την εξέλιξη μοιάζει απίθανα τεράστιος. Το μοιάζει όμως το κατεδάφισε η θεωρία της συσσώρευσης αλλαγών. Ήτοι ενώ η πιθανότητα να εμφανιστεί τελείως τυχαία ένας οργανισμός είναι πραγματικά πέρα από κάθε αστρονομικό νούμερο, αν χωρίσουμε την διαδικασία σε βήματα, που κάθε ένα να βελτιώνει μια ιδιότητα, τότε τα πράγματα είναι πολύ ποιο εύκολα. Και τα νούμερα πλέον παύουν να είναι αστρονομικά αλλά μένουν πολύ μεγάλα.
Δεν θα καθίσω να περιγράψω την υπόθεση πιο λεπτομερειακά, είναι επαρκώς υποστηριγμένη και όποιος θέλει μπορεί να την βρει. Στέκομαι σε ένα σημείο όμως, δεν ξέρουμε αν αυτή η θεαματική μείωση των απαιτούμενων βημάτων και τύχης είναι αρκετή. Δηλαδή δεν ξέρουμε πραγματικά πόσα βήματα απαιτούνται για την εμφάνιση ενός σημερινού πολύπλοκου οργανισμού. Έχουμε κάνει μερικές παρατηρήσεις και υπολογισμούς, που μας επιτρέπουν να θεωρούμε ότι η θεωρία στέκει. Αλλά νομίζω ότι το σημείο μένει ακόμα κάπως αδύναμο. Ίσως πάλι να κάνω λάθος και ήδη να θεωρείται επαρκώς διερευνημένο.

Συνήθως οι επικριτές της θεωρίας είναι ένθεοι. Και αυτό είναι πραγματικά αστείο. Η τυχόν απόρριψη της θεωρίας της εξέλιξης δεν συνιστά κατάφαση προς την θεωρία του ευφυούς σχεδιασμού, που δεν είναι και επιστημονική θεωρία. Αλλά το αστείο είναι αλλού, η θεωρία της εξέλιξης, δίνει στους ένθεους την απόλυτη δικαιολογία για τα παρατηρούμενα φαινόμενα στην μορφή των έμβιων όντων. Χωρίς αυτή άντε να εξηγήσουν γιατί ο κατασκευαστής έφτιαξε ότι έφτιαξε, όπως το έφτιαξε...

Η θεωρία του χάους είναι καθαρά ντετερμινιστική. Η πρακτική αδυναμία πρόβλεψης δεν συνιστά άρνηση της αιτιοκρατίας.

Στην κβαντομηχανική ο ντετερμινισμός χάνει την απλή μηχανιστική του μορφή που συνδέει τις συνθήκες με ένα μονοσήμαντο γεγονός και πλέον τις συνδέει με περισσότερα του ενός αλλά καθορισμένα σε ένα σύνολο, γεγονότα. Άρα δεν υπάρχει αποσύνδεση της μεταγενέστερης από την προτέρα κατάσταση, ούτε οι δυνατές τιμές μπορούν να πάρουν οποιοδήποτε μέγεθος. Κατ αυτή την έννοια τη αιτιοκρατία ζει και βασιλεύει.
(Βέβαια πάντα μένει το ερώτημα, αν αύριο θα ανακαλύψουμε κάποια σήμερα αφανή αίτια, που θα αναιρέσουν και την αβεβαιότητα)

Το θέμα με τους υπολογιστές έχει δύο επίπεδα.
Αν θα μπορέσουμε να κατασκευάσουμε ζωντανούς υπολογιστές και αν θα μπορέσουμε να κατασκευάσουμε συνειδητούς υπολογιστές. Τα δύο αυτά δεν ταυτίζονται.
Το πρώτο ερώτημα περιγράφεται σχετικά εύκολα, μια και το ερώτημα μεταφράζεται αν θα μπορέσουμε να κατασκευάσουμε αυτο-αναπαραγόμενους υπολογιστές. Το βασικό πρόβλημα στο θέμα αυτό πέρα από την ικανότητά μας, είναι ότι κανένα λογικό σύστημα δεν μπορεί να περιέχει αρκετή πληροφορία για να περιγράψει τον εαυτό του (νομίζω ότι είναι από το θεώρημα της μη πληρότητας του Kurt Gödel). Οπότε θα πρέπει να βρούμε ένα τρόπο που ο παραγραμματισμός αν μην είναι ακριβώς προγραμματισμός. Μέχρι σήμερα δεν νομίζω ότι έχουμε πετύχει κάτι τέτοιο (αν και τα νευρωνικά δίκτυα ίσως έχουν να προτείνουν κάποιες προσεγγίσεις στην λύση του προβλήματος, από ότι συζήταγα με ένα φίλο που ασχολείται με το θέμα). Αύριο θα δούμε, ίσως και να μην μπορέσουμε ή να βρούμε κάποια λύση. 

Η συνείδηση στους υπολογιστές, αποτελεί άλλο θέμα, γιατί ένα ον μπορεί να είναι ζωντανό, χωρίς απαραίτητα να έχει συνείδηση. Εδώ τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα, γιατί θα πρέπει να καταλάβουμε τι σημαίνει συνείδηση, τι πάει να πει ότι νιώθω ότι υπάρχω, και είναι αμφίβολο αν μπορούμε να το κάνουμε, και να το ορίσουμε με ικανοποιητική ακρίβεια. Ίσως εδώ η αδυναμία μας να είναι καθαρά δομική της φύσης μας, και μόνο τυχαία να παράγουμε κάτι συνειδητό. Όμως το αστείο είναι ότι πιθανά δεν θα είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε αν αυτό που έχουμε μιμείται ασυνείδητα την συνείδηση, ή είναι συνειδητό.
Μήπως ξέρουμε αν ο διπλανός μας είναι συνειδητός. Ή μήπως ξέρουμε και αν είμαστε εμείς.....

Ολιγοπώλια και αυξητικές αποδώσεις

Η ύπαρξη ολιγοπωλιακών ή μονοπωλιακών συνθηκών στις αγορές είναι ζητούμενο για κάθε επιχείρηση. Και για να το πετύχει κόβει φλέβες. Το να υπάρχουν 3 ή 5 ή 10 εταιρίες που μονοπωλούν ένα προϊόν, δεν διασφαλίζει συνθήκες ελεύθερης αγοράς. Αντίθετα διασφαλίζει δυνατότητες ολιγοπωλιακής συμπεριφοράς. Οι εταιρίες εάν έχουν την δυνατότητα θα φάνε η μια την άλλη, αλλά όσο δεν παρουσιάζεται αυτή η δυνατότητα ορατή, έχουν λόγο να συμφωνούν σε κοινή δράση για να φάνε τον καταναλωτή. Και για αυτό δεν χρειάζεται να βγάλουν ανακοινώσεις και ντουντούκες. Η ύπαρξη συμφωνημένων τιμών και πρακτικών, είναι σχεδόν αδύνατο να εντοπιστεί από τα όποια εποπτικά όργανα, μια και κάθε υποψία θα μπορεί να θεωρείται αποτέλεσμα εξισορρόπησης της αγοράς από τους εμπλεκόμενους.
Το χέρι του Θεού, που επεμβαίνει και όλα τα ισορροπεί.....
Μερικά αγαθά είναι φύσει ολιγοπωλιακά, ας πούμε οι δρόμοι, ή τα δίκτυα ρεύματος και ύδρευσης. Μερικά άλλα είναι θέση, όπως το λογισμικό της Μικρομαλακής και της αντόμπε. Το ότι είναι ιδιόκτητα διασφαλίζει ότι οι ιδιοκτήτες τους απολαμβάνουν κέρδη υπερβαίνονται τα εσκαμμένα. Και παρόλο που οι δύο εταιρίες έχουν έδρα στην χώρα της Ελευθερίας, μάλλον διασφαλίζουν την ανελευθερία των υπολοίπων.

Θα πρέπει όμως εδώ να κάνουμε και μια ακόμα σημείωση. Όταν κάποιος πετύχει με τον όποιον τρόπο να αποκτήσει ένα μερίδιο αγοράς, διασφαλίζει παθητικές πωλήσεις ακριβώς λόγο μεγέθους.
Έχει παρατηρηθεί ότι οι καταναλωτές, δεν λειτουργούν αξιοκρατικά και αγοράζουν προιόντα λόγο του ότι τα έχουν αγοράσει και στο παρελθόν, αυτό δυσκολεύει τεχνητά κάποιον να μπει στην αγορά, ακόμα και αν έχει την δυνατότητα να παρουσιάσει ένα καλύτερο προϊόν.
Μερικά προϊόντα έχουν χαρακτήρα που διασφαλίζει την επαναλαμβανόμενη προσέλκυση του ίδιου καταναλωτή. Ας πούμε ένα λογισμικό που έχει μάθει κάποιος να χειρίζεται δεν θα είναι πρόθυμος να το αντικαταστήσει. Ακόμα και αν του δώσει ο ανταγωνισμός ένα καλύτερο.
Από την στιγμή που κάποιος αποκτά ένα μέγεθος, φροντίζει να δημιουργεί και κλειστά πρότυπα ώστε κανείς να μην είναι σε θέση να μπει στο πελατολόγιο του. Χαρακτηριστική περίπτωση οι φακοί των φωτογραφικών μηχανών, αγοράζοντας μερικούς δεσμεύεσαι σε μια εταιρίας. Αλλά τα κλειστά πρότυπα διασφαλίζουν ότι οι ανταγωνιστές ακόμα και όταν έχουν την δυνατότητα να προσφέρουν ένα ανάλογο προϊόν, πχ. open office, θα αντιμετωπίζουν προβλήματα ασυμβατότητας, γιατί ο ιδιοκτήτης του προτύπου, θα έχει την δυνατότητα να έχει κάποια κρυφά στοιχεία στο πρότυπο ώστε να μην τον ακολουθούν με πλήρη συμβατότητα οι άλλοι.
Ένας άλλος τρόπος που λειτουργεί το ολιγοπώλιο είναι η χρονική διαφορά ανάμεσα στον εντοπισμό ενός ελλείμματος στην αγορά, λόγο ας πούμε μιας υπερκοστολόγησης ενός ανελαστικού προϊόντος και του χρόνου που χρειάζεται κανείς για να παράγει ένα ανάλογο ανταγωνιστικό προϊόν.
Το επόμενο πρόβλημα είναι ότι οι συνθήκες παραγωγής συχνά γίνονται αδιαφανείς, με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην μπορεί κάποιος να ανταγωνιστεί ή να υποκαταστήσει ένα προϊόν, αλλά να μην είναι σε θέση οι εποπτικοί μηχανισμοί να ελέγχουν την ποιότητα και τις επιδράσεις του προϊόντος.
Το μέγεθος του παραγωγού, αποτελεί κρίσιμο παράγοντα που καθιστά δυνατή την πρόσβαση σε μηχανισμούς κράτους ή άλλους ισχυρούς παραγωγούς ώστε να κλειδώσει τεχνητά την αγορά ως προς κάθε άλλο ενδεχόμενο ανταγωνιστή. Με αποτέλεσμα να βλέπουμε στοχευμένες νομοθεσίες, ή παράλληλες δράσεις παραγωγών που εξηπηρετούν το να πετάξουν τους ανταγωνιστές έξω από το παιχνίδι.
Θα έχω ξεχάσει και μερικά αλλά πάμε στο επόμενο.

Υπάρχουν μη ολιγοπωλιακές επιχειρήσεις. Και ποιες είναι αυτές?
Ποιες είναι οι επιχειρηματικές δραστηριότητες που διασφαλίζεται η δυνατότητα εισόδου βραχυχρόνια νέων παικτών που να προσφέρουν προσβάσιμα, ανάλογα προϊόντα, με επαρκή ενημέρωση για την ποιότητά τους, και ευκολίες μεταπήδησης από τα μεν στα δε, στους καταναλωτές?
Δεν λέω ότι όλες είναι ολιγοπωλιακές, αλλά το ιδανικό της ελεύθερης αγοράς όπου εκατοντάδες επιχειρήσεις ανταγωνίζονται επί ίσοις όροις για την πώληση αγαθών, αμφιβάλω αν υπάρχει πουθενά.

Το διαδύκτιο έχει όντως μειώσει το πρόβλημα για μερικά προϊόντα. Κυρίως όμως έχει χτυπήσει τους τοπικούς μεταπράτες παρά τους παραγωγούς. Αλλά ένα μεγάλο κομμάτι της αγοράς δεν λειτουργεί κάτω από συνθήκες "υγιούς" λόγο ολιγοπωλίων.
Και σημειώνω εδώ, ότι η διάθεση για οικονομίες κλίμακάς διασφαλίζει συνθήκες που επιτρέπουν την εμφάνιση μονοπωλιακών ή ολιγοπωλιακών επιχειρήσεων.

Αυτό που περιγράφω συνοπτικά απότελεί τις λεγόμενες οικονομίες αυξητικών προσόδων. Δηλαδή οικονομίες που η απόκτησε μεριδίου και μεγέθους αποτελεί από μόνη της παράγοντα που διασφαλίζει κέρδη και επί πλέον αύξηση, όχι λόγο καλύτερων συνθηκών παραγωγής και διάθεσης που διασφαλίζει το μέγεθος και η ρευστότητα (κάτι που στην ελεύθερη αγορά είναι θεμιτό), αλλά λόγο έμμεσων πλεονεκτημάτων νομίμων ή παράνομων που προκύπτουν από το μέγεθος.

Μια ειδική περίπτωση πάνω σε αυτό είναι και οι ποσοτικές εκπτώσεις. Από την στιγμή που κάποιος αποκτά ένα σοβαρό μέγεθος έχει την δυνατότητα να διεκδικήσει καλύτερες τιμές από τους προμηθευτές του. Όχι γιατί θα έχουν λιγότερα μεταφορικά ή λιγότερο κόστος αλλά καθαρά λόγο του ότι αποτελεί σοβαρό πελάτη τους. Αποτελεί ένα είδος εκβιασμού καθόσον εκείνο που πραγματικά διακυβεύεται είναι η δυνατότητα του δυνατού να αποκτήσει καλύτερες τιμές από τους πιο αδύναμους ανταγωνιστές του. Το θέμα δεν είναι απλά να είναι χαμηλότερο το κόστος παραγωγής του, αλλά να είναι χαμηλότερο από των άλλων. Αν όμως δεν υπάρχει κάποιο παραγωγικό πλεονέκτημα για τον προμηθευτή, γιατί να δώσει σε αυτόν καλύτερες τιμές από τους μικρότερους πελάτες τους?
Στα πλαίσια της ελεύθερης αγοράς, απαιτείται οι παραγωγοί να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες στην πρόσβαση σε προμηθευτές τους και οι όποιες διαφορές να είναι αποτέλεσμα οικονομίας κλίμακάς που προσφέρουν παραγωγικά πλεονεκτήματα και όχι ειδικής διαπραγμάτευσης που προκύπτει από το μέγεθος. Γιατί τότε διασφαλίζεται ότι οι μικροί θα έχουν πάντα συγκριτικό μειονέκτημά, και δεν θα μπορέσουν να μεγαλώσουν!!!
Άρα οι ποσοτικές εκπτώσεις είναι απαγορευμένες τυπικά σε αρκετές νομοθεσίες. Περιττό να πούμε ότι όλοι οι μεγάλο-καταναλοτές βρίσκουν παραθυράκια για να πάρουν τις εκπτώσεις από το παράθυρο.

Προς ένα αγανακτισμένο με αγανακτισμένους.

Διάβασα κάπου εδώ http://wiredandready.net/2012/01/12/indignant/ για την αγανάκτηση κάποιου με τους αγανακτισμένους.  Και αγανάκτησα και εγώ λίγο.Επειδή έχω ακούσει και άλλους αγανακτισμένους με τους αγανακτισμένους, είπα να γράψω και εγώ λίγο για την αγανάκτησή μου με τους αγανακτισμένους των αγανακτισμένων.

Εγώ δεν είμαι αγανακτισμένος με όσους λένε ότι τους έρθει στην κεφάλα μέσα στο fb ή σε blog
Εκτός όταν προβοκάρουν και αποδίδουν συλλογικές ευθύνες.
Να σου απαντήσω λοιπόν και τα υπόλοιπα που γράφεις αν και δεν με αφορούν άμεσα όλα.

Προ μνημονίου ήμασταν εδώ, και οι περισσότεροι όπως θα πρέπει να ξέρεις δουλεύαμε αρκετά σκληρά.
Κάποιοι δεν ψηφίζαμε τίποτα, μερικοί ψηφίζαμε πάντα κόμματα που δεν πήραν στα χέρια τους εξουσία. Πολλοί, ίσως οι περισσότεροι ψηφίζαμε κόμματα που μας έπειθαν ότι έχουν καλό σκοπό και έντιμες προθέσεις. Μερικοί, δεν ξέρω πόσοι (εγώ έχω γνωρίσει μόνο ένα στην ζωή μου), ψήφιζαν κόμματα που προσδοκούσαν ότι θα τους προσφέρουν κάποια εκδούλευση.
Μπορείς να είσαι λοιπόν αγανακτισμένος με όσους ήθελαν ένα σάπιο πολιτικό σύστημα, αλλά φρόντισε να είσαι προσεκτικός και να μην υπονοείς ότι όσοι ψήφιζαν σάπιους πολιτικούς ήταν οι ίδιοι σάπιοι ή ότι ήθελαν σάπιους.

Η σχέση των περισσότερων μας με την πολιτική, είναι αυτή που υπαγορεύει το σύστημα της λεγόμενης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Ανήμποροι θεατές των τεκταινομένων. Άλλωστε από το κείμενό σου δεν διακρίνω κάποια πρόταση για το πως θα μπορούσαμε να γίνουμε πιο ενεργοί. Μάλλον μας προ τρέπεις για το αντίθετο...
Πολλοί από εμάς όμως κατά διαστήματα ψάξαμε και παλέψαμε για μια πιο ενεργή συμμετοχή, και ίσως κάτι καταφέραμε, τουλάχιστον κινούμενοι στις παρυφές του συστήματος εξουσίας.

Κανείς δεν σου παριστάνει τις "μωρές παρθένες". Οι περισσότεροι έχουμε τύψεις γιατί φαντασιώνουμε ότι θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι καλύτερο. Αγνοώντας φυσικά τι θα ήταν αυτό και γιατί δεν το κάναμε. Μήπως τελικά δεν είχαμε όντως την δυνατότητα να καταλάβουμε οι περισσότεροι το παιχνίδι που παίζονταν στην πλάτη μας, ή αν το είχαμε υποψιαστεί ή και καταλάβει, δεν καταφέραμε να βρούμε τρόπους να αντιδράσουμε?
Εσύ αλήθεια τι έκανες, γιατί το κρατάς κρυφό?

Βλέπω άλλωστε ότι και εσύ αναγνωρίζεις ότι το σύστημα μετά από την απομάκρυνση εκ της κάλπης δεν αναγνωρίζει λάθη. Άρα παραδέχεσαι ότι δεν έχουμε άλλες δυνατότητες από την ψήφο για να επέμβουμε στην κατάσταση. Μια και σου αρέσουν τα λογοπαίγνια να σου πω και εγώ ένα. Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι ουσιαστικό θα ήταν παράνομες.

Κανείς δεν λέει ότι για όλα φταίνε οι τράπεζες, αλλά ότι φταίνε και αυτές. Ξέρεις πως δημιουργείται ένα αγοραστικό κοινό για ένα προϊόν. Μια μόνο λέξη αρκεί. Διαφήμιση. Δυστυχώς οι άνθρωποι ακόμα και σε μεγάλη ηλικία δεν είναι ικανοί να αξιολογήσουν μια διαφήμιση, όταν μάλιστα δεν υπάρχει κάπου μια αντι-διαφήμηση που να τους προσφέρει πληροφόρηση και να τους ενημερώνει εξ ίσου εντυπωσιακά για τους κινδύνους. Από όσο θυμάμαι δεν είδα ποτέ μια "διαφήμιση" που να προειδοποιούσε για τους κινδύνους της τραπεζικής τοκογλυφίας, ενώ έχω δει πολλές για τους κινδύνους των ναρκωτικών.
Αλήθεια γιατί η θεσπισμένη τοκογλυφία είναι νόμιμη, ενώ τα ναρκωτικά παράνομα?

Θα σε παρακαλέσω όμως να είσαι λίγο προσεκτικός στις εκφράσεις σου γιατί είναι παρεξηγήσιμες. Δεν πήρε κανένα κράτος δανικά για να μου μοιράσει, ούτε και σε κανένα άλλο γνωστό μου, εν γνώση μας. Ποτέ. Αν μας ρώταγε, εκθέτοντας μας τους κινδύνους που θα αντιμετωπίζαμε μελλοντικά, μου είναι αδιανόητο ότι θα του το επιτρέπαμε.
Αλλά και αν τα πήρε, τελικά στην δική μου τσέπη δεν έφτασαν ποτέ. Αντίθετα προκαλώντας υπερθέρμανση της οικονομίας έδρασαν ώστε να μειώσουν την αξία των δικών μου απολαβών. Με αποτέλεσμα ακόμα και η υποτιθέμενη διάχυση κάποιων ελάχιστων αναλογικά ως προς τα δάνεια χρημάτων στην οικονομία, να έχει αρνητικό αντίκτυπο σε μένα και σε πολλούς άλλους που δεν ωφεληθήκαμε άμεσα.
Τι σου έλεγα για την προσοχή στην απόδοση συλλογικών ευθυνών...

Είναι όντως γελοίο να λέμε ότι εμείς η πλειονότητα των πολιτών είμαστε καλοί και μόνο η ομάδα εξουσίας είναι κακή. Το πρόβλημα είναι γενικότερο στο σύστημα που ζούμε, όπου για παράδειγμα η πλειονότητα εγκλωβίζεται σε μια αδύναμη θέση και η ομάδα εξουσίας αναπαράγει τον εαυτό της. Τα άτομα με καλές προθέσεις θα αντιμετωπίζουν πάντα υπερβολικές δυσκολίες να αναρριχηθούν σε θέσεις εξουσίας, και αν ποτέ το καταφέρουν οι δομές θα έχουν την τάση να τους διαφθείρουν ή να τους εξοβελίσουν. Οπότε η αναρρίχηση έχουμε λόγο να υποθέσουμε ότι στατιστικά τουλάχιστον συναρτάται με κακές προθέσεις και πρακτικές. Χωρίς να αποκλείεται ότι ανάλογες προθέσεις έχουν και όσοι αποτυγχάνουν να αναρριχηθούν.
Όμως το γεγονός ότι το σύστημα είναι υπεύθυνο δεν απαλλάσσει κάποιους από τις ατομικές τους ευθύνες. Και οι ευθύνες διαστρωματόνοντε κατά τάξη μεγέθους κοινωνικής βλάβης.

Επειδή βλέπω να επανέρχεσαι στο θέμα ψήφος, να σου θυμίσω ότι μια μεγάλη συνεισφορά στην φιλοσοφία της αρχαίας Ελλάδος ήταν και ο ορισμός της δημοκρατίας. Αν λοιπόν ασχοληθείς με το τι είναι δημοκρατία κατά τους αρχαίους ημών προγόνους, θα δεις γιατί η ψήφος έχει μικρές δυνατότητες να αλλάξει την υπάρχουσα κατάσταση.

Φωνάζεις και για τις απεργίες, και εγώ τις βλέπω σε ένα μεγάλο βαθμό ατελέσφορες, περιμένω λοιπόν να μας προτείνεις διαφορετικούς τρόπους αντίδρασης. Μέχρι τότε θα σε παρακαλέσω να δείχνεις κατανόηση σε όσους δεν έχουν βρει αυτούς τους τρόπους που περιμένω να μας προτείνεις.
Βλέπω ότι τα βάζεις και με τους αιώνιους φοιτητές. Μια και αν και δεν είμαι αιώνιος, είμαι υπέργηρος, κάνε μου την χάρη να μου εξηγήσεις τι το κακό κάνω? Είμαι εργαζόμενος, εδώ και 25 χρόνια, δεν απολαμβάνω κανένα ωφέλημα από την φοιτητική μου ιδιότητα, δεν καταλαμβάνω "χώρο" στις αίθουσες και τα εργαστήρια της σχολής μου, κανείς δεν μου διορθώνει τα γραπτά που δεν γράφω, δεν κρατάω την θέση κανενός φοιτητή μια και δεν συμμετέχω και κοστίζω στο κράτος όσο μια καρτέλα σε ένα φοριαμό. Διατηρώ (ή διατηρούσα μέχρι πρόσφατα) όμως το δικαίωμα να τελειώσω κάποτε την σχολή μου αν μου την βαρέσει ή αν ξεμείνω από δουλειά και δοκιμάσω και στον κλάδο που πέτυχα σε εξετάσεις την τύχη μου.

Τι έμεινε?
Α ναι ο Σεφέρης, ίσως τα έγραψε για κάποιους, που ξέρουν μόνο να ξορκίζουν το κακό και ρητορεύουν...
Γιατί δεν αναγνωρίζεις πρώτος τον εαυτό σου, μέσα σε αυτούς?

Μια εφαρμοσμένη μορφή αναρχίας σήμερα

Η αναρχία και ο κομουνισμός δεν μπορούν πρακτικά να εφαρμοστούν μερικά, πρέπει η εφαρμογή να είναι πανανθρώπινη. Ή μήπως υπάρχουν κάποιες μορφές τους εφαρμοσμένες και μάλιστα αρκετά πετυχημένες σε μεσοπρόθεσμο επίπεδο ήδη?

Να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν γίνεται να μιλάμε για πλήρη κομουνισμό και αναρχία. Παρόλα αυτά μπορούμε να δούμε ένα πείραμα που έχει μάλλον πετύχει με τα σημερινά μας δεδομένα, και έχει σε μεγάλο βαθμό αναρχική μορφή.
Τι στοιχεία αναρχίας – κομουνισμού έχει?

Κατά πρώτον όλοι οι συμμετέχοντες στην κοινότητα προφέρουν ότι μπορούν και θέλουν. Εδώ είναι και μια σοβαρή διαφορά, "ότι θέλου"ν, κάποιος μπορεί να μην θέλει να προσφέρει τίποτα ή έστω να προσφέρει κάτι μηδαμινό σε σχέση με τις δυνατότητές του. Οκ. Δεν έχει υποχρεώσεις, κανείς δεν θα τον αναγκάσει να προσφέρει κάτι περισσότερο, ούτε κάν θα τον πειθαναγκάσει.

Δεύτερον όλοι οι συμμετέχοντες απολαμβάνουν ότι μπορεί να τους προσφέρει η κοινότητα. Μπορεί να μην φιάχνει τα άριστα προϊόντα σε κάθε περίπτωση και σίγουρα δεν καλύπτει κάθε ανθρώπινη ανάγκη. Αλλά ότι φτιάχνει είναι για όλους. Δεν υπάρχει λόγος να περιορίζονται στην απόλαυσή τους, αναλογικά με τις ανάγκες τους, υπάρχει “ψωμί” για όλους...

Τρίτον μπορεί να μην συμμετέχουν στην κοινότητα όλοι οι άνθρωποι, αλλά συμμετέχουν πολλά εκατομμύρια άνθρωποι από όλον τον πλανήτη και όλες τις χώρες του κόσμου.
Είναι απολύτως ελεύθερος κάθε άνθρωπος να μπει ή να βγει από την κοινότητα, όποτε κυριολεκτικά του γουστάρει.
Στην κοινότητα μπορεί να συμμετέχει ακόμα και κάποια ομάδα ή και επιχείρηση κερδοσκοπική, αρκεί να σέβεται τις προϋποθέσεις παραγωγής και κατανάλωσης, των προϊόντων*.

Τέταρτον. Η κοινότητα παράγει προϊόντα μέσης, υψηλής έως και υπέρ-υψηλής τεχνολογίας.
Τα προϊόντα αυτά είναι καθένας ελεύθερος να τα πάρει και να τους αλλάξει τον αδόξαστο, ώστε να προσαρμόζονται καλύτερα στις δικές του απαιτήσεις.
Μπορεί μάλιστα να τα βάλει σε μια σακούλα με ένα βιβλίο χρήσης και να πουλάει, προσοχή εδώ, την σακούλα και το βιβλίο.
Μπορεί να πληρώνεται και από άλλους για να τα εφαρμόζει, αλλά και εδώ προσοχή, να πληρώνεται για την εφαρμογή τους και όχι για τα προϊόντα, ακόμα και αν τα τροποιποιεί με δικό του κόπο.
Υπάρχει πάντα μια βασική προϋπόθεση, ποτέ κανείς δεν θα πουλήσει το ίδιο το προϊόν, ουτε δικαιούτε για οποιαδήποτε μετατροπή που κάνει πνευματικά δικαιώματα. Αν την γνωστοποιήσει ευρύτερα, θα είναι ελεύθερος κάθε ένας που συμμετέχει στην κοινότητα, να την χρησιμοποιήσει και ακόμα να την ξανά-αλλάξει κατά την κρίση του.
Μάλιστα είναι υποχρεωμένος κάθε ένας που μεταβάλει το προϊόν, να δίνει την δυνατότητα σε όλους να ξανά-μεταβάλουν το προϊόν δημοσιεύοντας το τι έκανε.
έτσι το προιόν παραμένει ελεύθερο και διαθέσιμο για όλη την κοινώτητα, εν δυνάμει για όλη την ανρθωπότητα.

Πέπμτον. Υπάρχει πρόβλημα με την οργάνωση μιας τέτοιας παραγωγής κατανάλωσης? Μάλλον όχι, παρόλο που παράγονται χιλιάδες προϊόντα, και όποιος θέλει μπορεί να πάρει το προϊόν που έχει φτιάξει μια άλλη ομάδα και να το παραλλάξει, προσφέροντάς το ακόμα και με άλλο όνομα, γενικά δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Βλέπετε μια και κανείς δεν είναι ιδιοκτήτης ή όλοι είναι εξ ίσου ιδιοκτήτες του προϊόντος, δεν ενδιαφέρονται για ανταγωνισμό. Ενδιαφέρονται να καλυτερέψουν το προϊόν ώστε να ωφεληθούν όλοι περισσότερο.
Οι παραγωγοί κάθε προϊόντος οργανώνονται σε ένα ελάχιστο βαθμό πυραμιδικά, με βάση την αναγνώριση της προσφοράς και ικανότητος. Μια και υπηρετούν τον ίδιο στόχο, χωρίς να αποκτούν δικαιώματα σε ότι παράγουν οι προστριβές είναι ελάχιστες.
Κάποιος που παράγει μια βελτιωμένη έκδοση την διανέμει, τα μήλη την δοκιμάζουν και αν παίζει καλύτερα επικρατεί.
Αν υπάρχει σφάλμα σε ένα προϊόν, μπορεί να το διορθώσει ο οποιοσδήποτε και να μοιράσει την επισκευή σε όλο τον κόσμο.
Η λειτουργία αυτή δεν τείνει σε ομογενοποίηση, αλλά κάθε ένας που έχει μια ιδέα που αφίσταται σοβαρά των άλλων, και έχει όρεξη, ξεκινά ένα νέο προϊόν και καλεί τα μέλη της κοινότητας να συμμετέχουν στην προσπάθεια. Με αποτέλεσμα σε ακρετούς κλάδους παραγωγής να βλέπουμε ακόμα και δεκάδες προιόντων.

Έκτον. Η κοινότητα παράγει προϊόντα ανταγωνιστικά εταιριών κολοσσών της καπιταλιστικής μας κοινωνίας, που μάλιστα έχουν ήδη κατακτήσει μια σχεδόν μονοπωλιακή θέση στην αγορά και δέχεται θεμιτό αλλά και ύπουλο ανταγωνισμό.
Όμως επιβιώνει, αναπτύσσεται και σε μερικές περιπτώσεις κτυπά με επιτυχία τα μονοπώλια.

Βλέπουμε ότι οι παρατηρήσεις για δυσκολία παραγωγής προϊόντων υψηλής τεχνολογίας, μεγάλες παραγωγικές μονάδες, η προσφορά χωρίς άμεσο ίδιο όφελος, η αντοχή μεσοπρόθεσμα σε πραγματικές συνθήκες, και οτι άλλο, δεν είναι απολύτως απαγορευτικά. Βέβαια μιλάμε για μια ειδική περίπτωση, κυρίως γιατί τα προϊόντα άμα τη εμφανίσει υπάρχουν σε πλήρη επάρκεια, (κάτι όμως που ισχύει και για τους ανταγωνιστές του κινήματος).
Αλλά δεν παύει να έχει πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία που έρχονται σε αντίθεση με τις καθιστικαίες απόψεις του καπιταλισμού και κυρίως του εφαρμοσμένου φιλελευθερισμού για την ανάπτυξη και την παραγωγή..

Αν κάποιοι Ισπανοί σκέφτηκαν κομμούνες, οι αναρχικοί του σήμερα εφαρμόζουν με σοβαρή επιτυχία μια νέα εκδοχή τους.
Open source


-----------------
*Η άδεια GPL, που δημιουργήθηκε για τα προγράμματα που έγραφε το Gnu Project, δίνει στους κατόχους ενός προγράμματος τα ακόλουθα τέσσερα δικαιώματα, που στην κοινότητα του ελεύθερου λογισμικού είναι γνωστά και ως Τέσσερις Ελευθερίες:

• να τρέξουν ένα πρόγραμμα για οποιοδήποτε λόγο.
• να μελετήσουν τη λειτουργία ενός προγράμματος και να το τροποποιήσουν
• να διανείμουν αντίγραφα του προγράμματος έτσι ώστε να βοηθήσουν τον πλησίον
• να βελτιώσουν το πρόγραμμα και να προσφέρουν τις βελτιώσεις στο κοινό, έτσι ώστε να ωφεληθεί ολόκληρη η κοινότητα

Σήμερα κυκλοφορούν εκτός απο προγράμματα, εικόνες, βίντεο, κείμενα και ηχιτικά αρχεία, κάτω από την άδεια gpl. Ίσως και άλλα.

περί των ανίκανων, αποτυχημένων και ανεπάγγελτων αριστερών

Αρχικά με αυτή την βλακεία περί των ανίκανων, αποτυχημένων και ανεπάγγελτων αριστερών.
Να σας δώσω μια διαφορετική εικόνα.

Υπάρχουν μια μικρή ομάδα ανθρώπων που για λόγους κοινωνικούς, τύχης, λαμογιάς ή κληρονομιάς βρίσκονται σήμερα σε μια θέση να απολαμβάνουν υψηλότερες ή και υψηλότατες αμοιβές από την εργασία τους. Ένα ποσοστό από αυτούς, τρέφει την φαντασίωση ότι η αμοιβές τους είναι αποτέλεσμα μεγαλύτερης ικανότητας και προσφοράς. Δηλαδή ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται σήμερα στις κατώτερες βαθμίδες των οικονομικών απολαβών, αν ζούσαν σε μια ευνομούμενη πολιτείας με ελεύθερη αγορά, και οχι σε ένα σύστημα που στηρίζει την συσσώρευση και ευνοεί την διαμόρφωση τάξεων, θα ήταν πάλι σε κατώτερες θέσεις απολαβών από τους ίδιους.

Πρόκειται για ένα καθαρό ιδεολόγημα που δεν έχει κάποια αντικειμενική βάση. Ο μόνος ορατός λόγος που το παράγουν και το διαδίδουν στην κοινωνία μέσω των δομών εξουσίας είναι είτε γιατί δεν είναι σε θέση να δουν την πλήρη απαξία της διαφοράς τους με τους άλλους ανθρώπους είτε γιατί ξέρουν ότι δεν αξίζουν φράγκο πάρα πάνω από τους άλλους, αλλά προσπαθούν να στηρίξουν τις διαφορές στις απολαβές τους αντκειμενικοποιόντας το ανύπαρκτο.

Σε αυτό να προσθέσουμε ότι το μεγαλύτερο μέρος από αυτή την ομάδα, δεν στηρίζει τις απολαβές του σε εργασία. Η εργασία τους μπορεί να είναι ελάχιστη και μπορεί να τους αντικαταστήσει ευκολότατα το κοινωνικό σύνολο. Άλλωστε συχνά το κάνει.

Για να στηρίξουν αυτά τα φαντάσματα, στέκονται σε πολύπλοκες διαδικασίες τις οποίες υποστηρίζουν ότι οι άλλοι είναι τούβλα και αδυνατούν να τις χειριστούν, σε κρίσιμες αποφάσεις που οι άλλοι όντας μπούληδες δεν μπορούν να πάρουν, σε πολλές ώρες εργασίας που υποστηρίζουν ότι οι άλλοι τεμπέληδες για να καταβάλουν.

Όμως οι διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους σήμερα ξέρουμε ότι δεν είναι αποτέλεσμα μόνο κάποιων βιολογικών διαφορών, αλλά είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό πολιτιστικά φαινόμενα. Είναι λοιπόν πολύ πιθανό να είναι κατώτεροι βιολογικά, από τους περισσότερους που εξουσιάζουν, αλλά οι εξουσιαζόμενοι να μην βρέθηκαν στο περιβάλλον που θα προωθούσε τις ικανότητές τους.

Υπάρχουν βέβαια και άνθρωποι που κατανοούν ότι δεν είναι κάτι το ξεχωριστό, αλλά η θέση τους είναι καθαρά θέμα συγκυρίας. και διακρίνονται από μια στάλα μεγαλύτερη κατανόηση για όσους βρίσκονται σε χειρότερες θέσεις. Στάλα, όχι πολύ, οι ήρωες σπανίζουν....
Ήρωες είναι όσοι όντως διαφέρουν από τον μέσο όρο, και παλεύουν για το κοινωνικό σύνολο και όχι για την πάρτι τους. ίσως να υπάρχουν τέτοιοι, ίσως όχι.
Υπάρχουν όμως και μερικοί ξεχωριστοί άνθρωποι, που δικαιωματικά θα πρέπει να αμείβονται περισσότεροι από τους άλλους σε ένα ευνομούμενο σύστημα ελεύθερης αγοράς, γιατί με την εργασία τους προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο περισσότερο από όσο μπορεί να προσφέρει ο μέσος άνθρωπος.
Δεν ξέρω πόσοι είναι, αλλά αμφιβάλω αν κανένας τους αμείβεται όσο αξίζει στο σύστημα που ζούμε.

Να σας πω και ένα ανέκδοτο, ότι αυτοί που έχουν σημαίνουσες θέσεις σε επιχειρήσεις δουλεύουν και αξίζουν τα χρήματα που παίρνουν.

Να δώσω, να μην δώδω?

Συμπτωματικά είμαι από τους πιο γκαντέμηδες αιμοδότες, ίσως και ολυμπιονίκης.
Ότι στραβό και ανάποδο, μπορεί να συμβεί σε αιμοδότη, μου έχει τύχει!
Αλλά και τι έγινε, αντάλλαξα μια ανεκτή ενόχληση για μένα, με κάποιες μέρες ζωής για κάποιον άλλον. Μερικές φορές ίσως και πολλές μέρες ζωής.

Μερικοί άνθρωποι χρειάζονται αίμα. Κάποιοι για μια εγχείρηση, συνήθως θα το βρουν από φίλους και συγγενείς. Κάποιοι όμως χρειάζονται πολύ αίμα, ο οργανισμός τους μπορεί να μην παράγει αρκετό, ή να του λείπει κάποιο ποιοτικό στοιχείο. Εκεί όσους δότες και να βρεις, πάντα θα σου λείπει αιματάκι.
Στην Ελλάδα υπάρχει το εξής παράδοξο, ενώ μπορείς να αγοράσεις πολλά πάρα πολλά πράγματα, δεν πουλιέται το αίμα. Σε άλλες χώρες, μπορείς και θα πρέπει να το αγοράσεις. Εδώ περιμένεις από τους εθελοντές.
Μερικές φορές υπάρχουν μικρά οφέλη για τους αιμοδότες, πχ. στο στρατό και στο δημόσιο δίνεται μια αδειούλα. Καλό!... Αλλά για τους περισσότερους τίποτα.
Μάλλον, όχι και τίποτα. Κάποτε μπορεί να χρειαστείς και να μην βρίσκεις αιμοδότες. Ε, με την κάρτα αιμοδοσίας σου, ξεμπερδεύεις, αφού έδωσες φιάλες, δικαιούσαι και να πάρεις. Και αυτό καλό!
Αλλά για μένα μερικά πράγματα είναι πιο απλά, αν με μερικά λεπτά και κάποια μικροενόχληση (φοβάμαι τις βελόνες, δεν αντέχω τα τσιμπήματα και λιποθυμώ όταν βλέπω αίμα, αν δεν σας το είπα) αγοράζω λίγο χρόνο για κάποιον συνάνθρωπο, μου αρκεί. Τελεία και παύλα.

Πάμε να δούμε μερικές κοινές ερωτήσεις για την αιμοδοσία.

Υπάρχει κίνδυνος μόλυνσης, πχ από έιτζ? Καλό το ανέκδοτο. Όταν δεν ελέγχονταν το αίμα υπήρξαν μερικά περιστατικά μετάδοσης νοσημάτων, αλλά για τους δέκτες. Ποτέ μα ποτέ για τους δότες. Για την λήψη χρησιμοποιείται βελόνα μιας χρήσης.

Πόσο αίμα μας ρουφάνε τα βαμπίρ? 300 με 500 ml ανάλογα με την χώρα. Στην Ελλάδα προτιμάνε τα 300 ml που επιτρέπουν τέσσερις λήψεις τον χρόνο. Δηλαδή μία κάθε τρεις μήνες. Η ποσότητα και η συχνότητα, έχει αποδειχθεί ότι δεν δημιουργεί προβλήματα. Σε περίπτωση ανάγκης μπορεί να γίνει και συχνότερα, αλλά τότε επιβάλλεται μεγαλύτερος χρόνος ανάπαυσης.

Πως ξέρουν αν κάποιος έχει αρκετό αίμα για να δώσει? Συμπληρώνεις ένα στοιχειώδες ερωτηματολόγιο, σου παίρνουν τη πίεση, και μια σταγόνα αίμα, για να ελέγξουν τον αιματοκρίτη σου. Αν δεν έχεις αποδεκτές τιμές, δεν δίνεις που να παρακαλάς με δάκρυα στα μάτια.

Πόσο χρόνο χρειάζεται το ρούφηγμα? Με δεκαπέντε λεπτά από την ζωή σου, πάνω - κάτω, καθάρισες.

Είναι όμορφες οι νοσοκόμες? Μερικές είναι καλές... Αλλά συνήθως όχι, μάλλον φοβούνται μήπως ο δότης λιποθυμήσει προληπτικά.
Πάντως μερικοί γιατροί είναι ανύπαντροι, το λέω γιατί δίνουν και οι γυναίκες.

Χρειάζεται να προσέχεις κάτι μετά από την αιμοδοσία. Θα θελήσεις μερικά υγρά πιο πολλά από το συνηθισμένο, την ίδια μέρα. Για αυτό σου δίνουν και μια πορτοκαλάδα αμέσως μετά. Και δύο φρυγανιές με τυράκι. Αυτά δωρεάν. Καλό είναι να μην πλακωθείς στις γαρδούμπες τις αμέσως επόμενες ώρες. Είναι ακόμα σκόπιμο να αποφύγεις την οδήγηση για καμιά ώρα. Θα έλεγα ότι είναι ευκαιρία να αράξεις σε μια καφετέρια και να πιεις μια πορτοκαλάδα της προκοπής από πορτοκάλια...

Που μπορείς να δώσεις? Σε όλα τα νοσοκομεία υπάρχει τμήμα αιμοδοσίας. Νομίζω και σε αρκετές κλινικές. Αλλά γίνονται αιμοληψίες από κινητές μονάδες, σε συγκεκριμένες μέρες σε ορισμένα σημεία που ελπίζουν να πετύχουν κανένα φιλότιμο δότη.

Αν δώσω, αίμα στην Αλεξανδρούπολη και το χρειάζονται στα Χανιά τι γίνεται? Μην σε απασχολεί, το αίμα ταξιδεύει πρώτη θέση, και υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός για την κατανομή του στην Ελλάδα. Δώσε εσύ και θα φτάσει πάντα σε κάποιον που το έχει ανάγκη.

Αν ο ασθενής χρειάζεται ένα τύπο και εγώ έχω άλλον, γιατί να δώσω? Στατιστικά πάντα θα υπάρχει κάποιος άλλος που χρειάζεται το αίμα σου. Και ο κεντρικός σχεδιασμός φροντίζει ώστε να γίνονται τράμπες για εξυπηρετούνται όλοι κατά το δυνατό.

Μήπως κάποιοι ασθενείς έχουν προνομιακή μεταχείριση? Μπορεί να έχουν, δεν το ξέρω, αλλά δέχομαι ότι είναι πιθανό. Αλλά όσοι δεν έχουν προνομιακή μεταχείρηση, και αυτοί είναι οι πολλοί, θα έχουν καλύτερη τύχη όσο περισσότεροι εθελοντές αιμοδότες προθυμοποιηθούν.

Μπορεί να αποθηκευτεί? Ναι, αλλά όχι επ' άπειρον. Αλλά από όσο ξέρω, ποτέ δεν εμφανίστηκε περίσσευμα, πάντα υπάρχει έλλειψη. Οπότε...

Χρειάζεται κάποια προετοιμασία για να δώσουμε αίμα? Αυτό θα το συμπληρώσω κάποια άλλη στιγμή, για να μην γράψω κοτσάνες. Αλλά γενικά, απλά πράγματα.

Αν έχω κάποια ασθένεια μπορώ να δώσω αίμα? Αν γνωρίζεις την ασθένεια το δηλώνεις και σου απαντάνε. Προφανώς αν έχεις κάποια σοβαρή ασθένεια δεν μπορείς. Αλλά υποθέτω ότι το ερώτημα αφορά κυρίως όσους είναι πιθανοί φορείς, χωρίς να το ξέρουν. Το αίμα ελέγχεται για όλες τις σοβαρές ασθένειες που μπορεί να επηρεάσουν τον μελλοντικό λήπτη. Αν βρεθεί ότι είσαστε φορέας κάποιας σοβαρής ασθένειας, θα σας ειδοποιήσουν πολύ - πολύ διακριτικά.

Υπάρχει προστασία του απόρρητου? Ναι. Το απόρρητο προστατεύεται πολύ καλά. Δεν θα γίνεται βούκινο ότι έχετε βλεννόρροια (λέμε τώρα). Επειδή ζούμε sto Ellada και έχουμε μια μικρή κρίση εμπιστοσύνης, για την αξιοπιστία των αρχών, να σημειώσω το εξής απλό: αν δεν προστατεύονταν το απόρρητο, θα μειώνονταν κάθετα οι αιμοδότες σε χρόνο dt. Για αυτό και είμαι βέβαιος ότι προστατεύεται.

Αν είχατε ποτέ κοντινό σας πρόσωπο που να είναι στην κατηγορία, αν μου δώσουν θα βγάλω το μήνα, όλα όσα γράφω σας είναι περιττά. Αν όχι, εύχομαι να μην σας τύχει...

Ελεύθερη οικονομία, ένας αστικός μύθος?

Πραγματικά εξαιρετικά δύσκολο θέμα. Κυρίως λόγο της ιδεολογικοποίησης του.
Η ελεύθερη οικονομία έχει μερικές προϋποθέσεις για να εφαρμοστεί. Να δούμε λοιπόν αν καλύπτονται ώστε να θεωρείται εφαρμόσιμη.

Το πρώτο και σχεδόν απίστευτα προφανές (για να το παραβλέπουν μόνιμα) αδύνατο σημείο, είναι ότι η οικονομία αποτελεί σύμφωνα με ότι ξέρουμε ένα χαοτικό σύστημα. Άρα περιγράφεται από τα μαθηματικά του χάους, και στα μαθηματικά του χάους ξέρουμε σήμερα ότι ένα σύστημα μπορεί να εξελιχθεί σε δυναμική ισορροπία, σε έκρηξη ή κατάρρευση. Δεν είναι άποψη που έχει ιδεολογικό χαρακτήρα, είναι μαθηματικά και μόνο. Περιέργως πως, όλοι οι θιασώτες της ελεύθερης αγοράς (και ιδικά του φιλελευθερισμού, γιατί υπάρχουν και λίγο πιο προσγειωμένοι) ισχυρίζονται ότι η ελεύθερη αγορά τείνει σε δυναμική ισορροπία, και μάλιστα (εδώ βαράμε κεφάλι στον τοίχο) σε βαθμιαία σπειροειδή τροχιά ανάπτυξης.
Αν δεν το έχετε καταλάβει το θέμα της ελεύθερης αγοράς έχει ήδη κλείσει. Πρόκειται για ρώσικη ρουλέτα.

Αλλά πάμε και σε άλλες περιπτώσεις.
Φέρεται ίσως ότι ο εφαρμοσμένος καπιταλισμός, θεωρεί ότι είναι θεμιτή έως απαραίτητη μια μικρή ανεργία της τάξης του 5-6%. Αυτή η ανεργία ωθεί τα άτομα να ψάχνουν για δουλειά, συγκρατεί τους μισθούς, και διασφαλίζει ότι οι επιχειρηματίες θα έχουν την δυνατότητα να βρουν σχετικά φτηνό εργατικό δυναμικό. Καλά μέχρι εδώ. Έλα όμως που η ανεργία έρχεται σε αντίθεση με την έννοια της ελευθερίας της αγοράς. Και να το εξηγήσω. Πως θα σας φαίνονταν αν οι αγοραστές έμπαιναν στα μαγαζιά με ένα πιστόλι και έλεγαν στους μαγαζάτορες ή μου δίνεις το προϊόν στην μισή τιμή ή σε σκοτώνω! Μάλλον κάτι θα έτρεχε εδώ με την ελεύθερη αγορά, ο πωλητής δεν θα είχε ελευθερία να αποφασίσει αν θα πουλήσει ή όχι. Βάλτε στην θέση του πωλητή τον εργαζόμενο που πουλάει το προϊόν εργασία και το αίνιγμα λύθηκε. Σε συνθήκες ανεργίας ο εργαζόμενος είναι αναγκασμένος να πουλήσει φτηνά την εργασία του, όχι μόνο γιατί δεν βρίσκει αγοραστές σε μεγαλύτερη τιμή, αλλά γιατί αν δεν το κάνει κινδυνεύει η βιολογική του υπόσταση. Άρα λοιπόν η διαπραγμάτευση ανάμεσα σε εργοδότη και εργαζόμενο, δεν υπακούει στον βασικότερο όρο της ελεύθερης αγοράς.
Άρα λοιπόν ελεύθερη αγορά με ανεργία, ποδήλατο χωρίς ρόδες.

Και εδώ μια παρένθεση. Είναι γνωστό ότι υφίσταται αυτό το πρόβλημα, και τα καπιταλιστικά (και μη ακριβώς καπιταλιστικά) κράτη έχουν θεσπίσει κάποιες μεθόδους για να το αντιμετωπίσουν. Κατά πρώτον τα κρατικομονοπωλιακά κράτη τύπου ΕΣΣΔ επέλεξαν την εγγυημένη θέση εργασίας. Αυτό φυσικά τους δημιουργούσε κάποια έμμεσα προβλήματα, αλλά νομίζω ότι ήταν μια αρκετά καλή επιλογή. Τα πιο καθαρόαιμα καπιταλιστικά έχουν επιλέξει βοηθήματα για ανέργους και απολυμένους. Δεν λειτουργούν τόσο καλά κατά την γνώμη μου, μια και αρκετοί εργαζόμενοι βιώνουν το γεγονός σαν μάνα εξ ουρανού και σε μια παρανοϊκή συνεργασία με εργοδότες χαλκεύουν συχνά την εφαρμογή του μέτρου, αλλά από το "ιτσ κι ολότελα καλή κι η Παναγιώτενα". Σήμερα βλέπουμε ότι οι λάτρεις του φιλελευθερισμού, προτείνουν αντικατάσταση του μέτρου, με προσευχή στον Θεό. Καλή ώρα σαν την προσευχή, για να ισορρόπηση η αγορά....

Τελικά αυτός ο Θεός έχει πολύ δουλειά στον καπιταλισμό.

Και κάτι τραγελαφικό τώρα για να ευθυμήσουμε. Το μοντέλο της ελεύθερης αγοράς κάνει μια βασική υπόθεση ακόμα. Ότι οι παραγωγοί, καταναλωτές και εργάτες, λειτουργούν λογικά.
Ο πλήρης παραλογισμός.
Βέβαια αυτό συνδέεται με τον χαρακτήρα της οικονομίας σαν χαοτικού συστήματος, και δεν είμαι σίγουρος αν μπορούν να διαχωριστούν.

Επόμενο. Υπάρχουν πολλοί παραγωγοί που αποφασίζουν και λειτουργούν ανεξάρτητα. Βασικός και αυτός όρος της ελεύθερης οικονομίας.
Έχετε πάει στην λαϊκή ποτέ? Ε τότε θα ξέρετε ότι και εκεί οι παραγωγοί έχουν σε ένα βαθμό συνεννόηση. Είναι φύση αδύνατο να διαχωρίσεις τους παραγωγούς, σε μια μικρή χωρικά περιοχή, ώστε να μην υπάρχει συνεννόηση. Οι άνθρωποι δεν είναι ηλίθιοι, ο ανταγωνισμός μεταξύ τους, δεν ξεπερνά την ανάγκη τους να ξεζουμίσουν τους αγοραστές. Αλλά πάμε και στο πρώτο συνθετικό, πολλοί παραγωγοί, που τους είδατε? Εννοείται ότι αναφερόμαστε σε πολλούς παραγωγούς στην ίδια περιοχή, ώστε ο καταναλωτής να μπορεί να επιλέξει.
Μην ψάχνεστε η μόνη περίπτωση που θεωρητικά και μόνο, έχει τον χαρακτήρα των πολλών παραγωγών, είναι τα χρηματιστήρια. Για αυτό και συχνά θα τα ακούσετε να αποκαλούνται “αγορές” αλλά και εκεί τα προβλήματα της ελεύθερης αγοράς είναι παρόντα με άλλες μορφές, ελπίζω ότι θα έχω υπομονή να γράψω και πέντε λέξεις σχετικά.
Μα θα μου πει ο κάθε άσχετος, ακόμα και σε περιπτώσεις ολιγοπωλίων πχ. Κινητή τηλεφωνία, βλέπουμε ότι οι τιμές πέφτουν χάρη στον ανταγωνισμό. Δεν βλέπετε καλά, υπάρχει όντως κάποιος ανταγωνισμός, αλλά αυτός δεν είναι ανταγωνισμός υγιής. Δηλαδή η “θεωρία των παιγνίων” που καθορίζει ότι οι παίκτες δρουν ανεξάρτητα, δεν παίζει εδώ. Εκείνο που κατεβάζει τις τιμές είναι το γνωστό φαινόμενο, που εμφανίζεται στα ολιγοπώλια και μονοπώλια, όταν διαθέτουν προϊόντα με σχετική ελαστικότητα, τα κέρδη να αυξάνονται μέχρις ενός ορίου, με μείωση των τιμών, λόγο αύξησης των πωλήσεων. Καμιά δεδομένη σχέση με τον ανταγωνισμό δηλαδή.
Πάνε και οι πολλοί παραγωγοί. Έχουμε άλλα ράμματα για την γούνα της ελεύθερης αγοράς? Ναι, όχι πολλά, μερικές δεκάδες.

Όποιος βλάπτει το περιβάλλον πληρώνει. Είναι το μοτο που περιγράφει την αντιμετώπιση των οικολογικών καταστροφών από την δράση επιχειρήσεων. Πολύ ωραίο μότο, τι κρίμα που δεν δουλεύει...
Η επίδραση στο περιβάλλον είναι αθροιστική και η μεμονωμένη ευθύνη δεν είναι πάντα εκτιμήσιμη.
Μπορεί να εμφανιστεί με μεγάλη χρονική υστέρηση και σε άλλη περιοχή από εκεί που εκδηλώνεται η δράση.
Οι δυνατότητες για δράση που είναι οικολογικά σημαντική, δεν είναι ανάλογη του μεγέθους της επιχείρησης
Οι δράσεις συχνά δεν αποτιμώνται σε χρήμα και μόνο.
Οι οικονομικές δυνατότητες μιας εταιρίας, να αποκαταστήσει μια ζημιά είναι αμφίβολο αν είναι ικανές να το κάνουν, ακόμα και με πανάκριβη ασφάλιση.
Οι γνώσεις μας για την επίδραση στο περιβάλλον των ανθρωπίνων δράσεων, υστερεί σε σχέση με τις δυνατότητες επέμβασης.
Οι επεμβάσεις στο περιβάλλον δεν είναι πάντα αναστρέψιμες.
Η χρηματοδότηση της έρευνας των επιδράσεων, υστερεί και έρχεται σε ενεργή αντίθεση με τις διαθέσεις των ικανών για δράση εταιριών και δυστυχώς η έρευνα κατά τις ορέξεις των θιασωτών της ελεύθερης οικονομίας ανήκει (εν μέρη ήδη) σε ιδιώτες
Η απόδειξη της ευθύνης σκοντάφτει στο κριτήριο της αθωότητας. Για αυτό και έχει εν μέρη διαμορφωθεί μια τάση να αποδεικνύεται ότι μια δράση δεν βλάπτει πριν επιτραπεί η εφαρμογή της, αλλά όπως είναι φανερό, ακόμα και να επικρατήσει αυτή η άποψη, συνολικά, είναι πολύ - πολύ - πολύ αμφίβολο αν είμαστε σε θέση να εκτιμήσουμε τα αποτελέσματα.
Ποιος είπαμε ότι πληρώνει?
------------------------------

Κουράστηκα, συνεχίζω άλλη μέρα.
Και ακόμα δεν έχω αναφέρει ότι η οικονομία σε εφαρμοσμένο επίπεδο είναι οικονομία αυξητικών προσόδων και όχι ελεύθερη. Τον ατέλειωτο έχει το θέμα.

Συνέχεια πάνω στο μαζί τα φάγανε...

Πάμε πάλι στο ενδιαφέρον θέμα του φαγητού.

Το χρήμα δεν κυκλοφορεί πάντα αλλά παντελονιάζεται και πάει περίπατο, η κυκλοφορία του δεν αποτελεί, ιδίως σε μια χώρα με εισαγόμενα προϊόντα κατά κανένα τρόπο κέρδος για το σύνολο, ακόμα και η εντός της οικονομίας εμφάνισή του, δεν σημαίνει πάντα καλύτερες συνθήκες για το σύνολο, μια και μπορεί να οδηγήσει σε αθέμιτο συναγωνισμό. Πρέπει πάντα να συνεκτιμάται η το τι βγαίνει, για να μπει το χρήμα, το να επενδύσει μια εμπορική εταιρία εταιρία μερικά εκατομμύρια ευρώ και να μαζέψει τον λουλά από τον κάθε φουκαρά δεν συνεπάγεται βελτίωση της οικονομίας αλλά επιδείνωσή της….

Για την απατηλή τεχνητή ρευστότητα δεν έχω κάποια αντίρρηση ότι υπήρξε, και όποιος έκανε το λάθος να την εκμεταλλευτεί το πλήρωσε πολύ ακριβά ή θα το πληρώσει. Πολύ πιο ακριβά από όσο θα απολαύσει...
Αλλά δεν ήταν αυτό το θέμα μου. Αναφερόμουν στο ότι δεν υπάρχει συλλογική ευθύνη και αυτό δεν αξίζει να το συζητάμε, αλλά ούτε απαραίτητα και συλλογική όφελος, από τα χρήματα που μάσησαν τα λαμόγια.
Αντίθετα μπορεί να έχει δημιουργηθεί "συλλογική" απώλεια.
Σου έδωσα ένα παράδειγμα για το πως μπορεί να λειτουργήσει αρνητικά στην οικονομία μιας χώρας η είσοδος χρήματος, μέσω μιας εμπορικής ξένης επιχείρησης.

Πάμε σε άλλη περίπτωση. Συμφωνείς με την Ε.Ε. ότι θα σου δώσει α ποσό για να αντιμετωπίσεις τις αλλαγές που προκαλεί η κοινή αγροτική πολιτική. Οκ, και σημείωσε οτι τα χρήματα αυτά είναι αυτά που κυρίως έφτασαν στους δικαιούχους. Αλλά με την εφαρμογή της κ.α.π. μετά την είσοδο, η παραγωγή σου και οι εξαγωγές σου μειώνονται κατά α+β. Τελικά είσαι χαμένος και ενδεχομένως και χοντρά.
Παίρνεις τώρα τις επιδοτήσεις σαν αγρότης, και λόγο του ότι δεν υπάρχει έλεγχος, τις σκας για αγορά καταναλωτικών αγαθών, εξωτερικού. Από το α που πήρες ένα μεγάλο μέρος, ή και το μεγαλύτερο σε μια χώρα με κακό ισοζύγιο επιστρέφει στην έδρα του.
Και ανάλογα έχουν δουλέψει οι επιδοτήσεις στην περίπτωση της κοινής αγροτικής πολιτικής από όσο γνωρίζω

Πάμε σε ένα άλλο. Η Ε.Ε. μας δίνει α ποσό για μια δράση, σε αυτό πρέπει να βάλουμε και εμείς β ποσό. Αλλά το έργο είναι άχρηστο.(δεν κάνω πλάκα, υπάρχουν για παράδειγμα "εκπαιδευτικά" έργα σφραγίδες που έγιναν αποκλειστικά για να φαγωθούν χρήματα) Άρα τελικά ξοδεύουμε χρήματα παρά βγαίνουμε κερδισμένοι. Ναι δόθηκαν χρήματα σε κάποιους εργαζόμενους, αλλά τελικά το ποσό β σαν αγαθό συνολικά πήγε στον βρόντο. Και για να γίνει πλήρωσα και εγώ, όχι μόνο η Εόκ. πήγαν λοιπόν τα χρήματα σε μένα?

Άλλο παράδειγμα η Ε.Ε. πληρώνει για να φτιάξουμε ένα δρόμο. Βάζουμε και εμείς κάποια χρήματα σαν κράτος, βάζει και ο κατασκευαστής, δανειζόμενος από τράπεζα με εγγύηση του δημοσίου. Φουσκώνει τα ποσά και τριπλασιάζει το κόστος, και τελικά παίρνει την εκμετάλλευση του δρόμου για τριάντα χρόνια, που θα του αποφέρει ένα βουνό χρήμα. Το οποίο σαν εχέφρον άνθρωπος το επενδύει εκτός Ελλάδος, μια και δεν χρειάζεται και χρήματα για να κάνει το έργο αφού δανείζεται με το πρόσωπο του δημοσίου.

Πάμε αλλού. Τα λαμόγια που έφαγαν τον αγλέουρα, είχαν την δυνατότητα να αγοράζουν ακίνητα χωρίς να σκοτίζονται για το κόστος, φυσικά τα μεγάλα λαμόγια τα χρέωναν σε οφ σορ, άρα είτε οι αξίες είτε το χρήμα έφευγε. Αλλά οι περισσότεροι μεσαιομικρολαμόγια άφηναν το χρήμα να τσουλάει εντός. Όμως η αγορά με μαύρο χρήμα, δημιουργούσε φούσκα και μάλιστα φουσκάαααααρα. Τι σημαίνει αυτό, ότι οι εργαζόμενοι και μη κατέχοντες ακίνητα, βρέθηκαν σε οικονομική αδυναμία μπροστά στην φούσκα. Άρα εγώ δεν κέρδισα, αλλά έχασα από την φάση. Και αν δεν κάνω λάθος, οι τιμές των νέων ακινήτων, παρόλο που αποτελούν φούσκα, εμφανίζονται στο αεπ.

Και ποιος λέει ότι οι τράπεζες δανίζουν για παραγωγικές εργασίες. Οι τράπεζες αποτελούν νόμιμα τοκογλυφικά ιδρύματα που εν Ελλάδι δρουν κάπως ποιο τοκογλυφικά από το σύνηθες. Ένα μεγάλο ποσοστό των χρημάτων μετατρέπεται σε καταναλωτικά αγαθά με το χρήμα να φεύγει έξω, και την αξία των καταναλωτικών αγαθών να την πληρώνουμε σε υπέρογκες τιμές λόγο της τοκογλυφίας. Με τις κάρτες να υποθηκεύουν την εργασία μας για δεκαετίες. Άρα ήδη το κόστος που πληρώνουμε για τα αγαθά, που απολαμβάνει ο μέσος εργαζόμενος, σε εργασία το έχει πληρώσει χρυσό.

Έγραψα βιαστικά τα παραδείγματα αλλά νομίζω ότι δείχνουν πόσο εύκολα μπορεί η ενίσχυση να μην φτάσει στο σύνολο.
Δεν λέω ότι η Ε.Ε. δεν έδωσε κάποια χρήματα, αλλά ότι αυτά δεν έφτασαν απαραίτητα στην τσέπη μας σαν ενύσχυση.
Αλλά μήπως εν τέλει κάνουμε κάποια μεγάλη ζωή? Είμαστε πρώτοι σε καγιέν νομίζω, ε και, τα έχουμε συλλογικά?
Πόσα από τα ακριβά ακίνητα και κινητά αγαθά απολαμβάνουμε συνολικά.
Εκείνο που ξεχνάς είναι ότι η ψαλίδα των απολαβών καθορίζει το ποιοι επωφελούνται. Όταν η ψαλίδα αυξάνεται η όσμωση χάνεται και οι αξίες πάνε τον ανήφορο.
Η καθαρίστρια εκατό έπαιρνε, χωρίς χρήμα από τις λαμογιές, εκατό θα πάρει, μην πάρει και λιγότερα. Η ανεργία δεν μειώθηκε με την είσοδο. Το λαμόγιο δεν διαχέει τον πλούτο στην κοινωνία, ειδικά σε μια οικονομική μπανανία σαν την Ελλάδα.

Συχνά προτείνεται το ΑΕΠ σαν δείκτης για τη εξέλιξη της κοινωνικής ευμάρειας. Είναι όμως κατάλληλος.
Όχι γιατί πρώτα πρώτα, προφανώς δεν περιλαμβάνει την ψαλίδα. Δεν ξέρω κανένα δείκτη που να είναι κατάλληλος για να συνεκτιμήσεις την ποιότητα ζωής. Ο hdi (που περιέχει το αεπ) και περιγράφει την ποιότητα ζωής στις διάφορες χώρες του πλανήτη, είναι καλός για να συγκρίνουμε ακραίες περιπτώσεις, αλλά για πιο κοντινές δεν μπορεί να περιγράψει την κατάσταση.
Για παράδειγμα η Δανία και η Ελλάδα εμφανίζονται να έχουν το ίδιο αεπ και πολύ κοντινό hdi, άντε να συγρίνεις την ποιότητα ζωής εκεί και εδώ, με τα γηροκομία στην Δανία να κλείνουν γιατί είναι αχρείαστα....
Δεν αρκεί δεκαετία για να φτάσουμε αυτή την ποιότητα, αιώνες θέλουμε...

------------------
Τελικά αν όντως το χρήμα από ενισχύσεις της Ε.Ε. που μπήκε σε τσέπες επιτήδειων εμφανίστηκε ξεπλυμένο στην οικονομία της Ελλάδος, η δράση του ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για υπερθέρμανση της οικονομίας, απολύτως ασύνδετης με την παραγωγή της και είχε σαν αποτέλεσμα μάλλον την επιδείνωση των χαμηλόμισθων παρά την βελτίωση της αγοραστικής τους κατάστασης.
Πρόβλημα που γίνεται πιο ορατό στις σημερινές συνθήκες, μια και το δίχτι ασφάλειας έχει μειωθεί.

Λίγα ακόμα για τη κόντρα μυθικιστών πιστών

http://www.oodegr.com/oode/grafi/kd/exwxr.pig1.htmΤο 221 μ.Χ., ένας Χριστιανός συγγραφέας, ο Sextus Julius Africanus έγραψε ότι «ο Θαλλός, στο τρίτο του βιβλίο εξήγησε το σκοτάδι (μετά την σταύρωση του Ιησού) σαν μια έκλειψη ηλίου». 

Η αναφορά είναι του 221, και όσο δεν έχουμε το προτότυπο, δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ο Θαλλός υποθέτοντας ότι όντως αναφερόταν σε κάποια έκλειψη ηλίου, την συνέδεε χρονικά με τον Θάνατο του Ιησού. Οπότε χωρίς αξία η αναφορά.

Παράθεση:

Επιστολή του Πλίνιου ο Νεότερος Τραϊανός ....

Δεν έχει αναφορά στον χριστό αλλά στους χριστιανούς κατά το 100+ μ.χ. Καμιά σχέση με το θέμα.http://www.oodegr.com/neopaganismos/.../traianos1.htm

Παράθεση:

Τάκιτος (Χρονικά)http://www.oodegr.com/oode/grafi/kd/...pig1.htm#pente ....... ονόμαζαν κοινώς Χριστιανούς. Δημιουργός του ονόματος τούτου υπήρξε ο Χριστός, ο οποίος επί της αυτοκρατορίας του Τιβερίου υπό του πραίτορα Ποντίου Πιλάτου παραδόθηκε σε τιμωρία.

Η αναφορά γίνεται το 115 με 117 άρα πολλά χρόνια μετά. Υπάρχουν κάποιες αμφισβητήσεις για την αυθεντικότητα, αλλά τις προσπερνώ σαν υπόθεση εργασίας και έρχομαι στο πραγματικό πρόβλημα. Από που είχε τις πληροφορίες του? Η γενική υπόθεση είναι ότι τις είχε από τα Ρωμαϊκά αρχεία, πράγμα που σημαίνει ότι οι Ρωμαίοι κρατούσαν αρχεία για όλες τις σταυρώσεις από άκρη σε άκρη της αυτοκρατορίας για 100 χρόνια, και μάλιστα ότι επιβίωσαν από την πυρκαγιά της Ρώμης.
Το να ήταν εξωγήινος ο Τάκιτος και να το έψαξε με χρονομηχανή παίζει καλύτερα μου φαίνεται.
Μια άλλη υπόθεση είναι ότι, πήρε τα στοιχεία του ρωτώντας χριστιανούς. Διαλέγεται και παίρνετε.

Παράθεση:

Ο Σουετώνιος (Βίοι των Καισάρων) http://www.oodegr.com/oode/grafi/kd/...pig1.htm#pente Αναφέρει λοιπόν αυτός ότι μεταξύ των Ιουδαίων σημειώθηκε μεγάλη ταραχή εξ αιτίας του Χριστού και ότι γι' αυτό ο αυτοκράτορας Κλαύδιος τους εξόρισε από την Ρώμη. ..... Εάν επρόκειτο για κάποιο πρόσωπο άγνωστο στον συγγραφέα ασφαλώς μετά από το όνομα, θα έπρεπε να μπει η αόριστη αντωνυμία (Chresto quodam, Χριστού τινός). Η παράλειψη λοιπόν της αορίστου αντωνυμίας αποδεικνύει ότι ο Χριστός ήταν πρόσωπο πολύ γνωστό και στον Σουετώνιο και στους συγχρόνους του.

Ισχύουν τα ίδια προβλήματα με την αναφορά του Τάκιτου.

Ο χριστός εμφανίζεται σαν υποκινητής των ταραχών, όπως πολύ σωστά γράφει ο oodr. Κάτι που μας κάνει να αναρωτηθούμε αν το Σουετώνιος, νόμιζε ότι ο Ιησούς ήταν ζωντανός κατά τις ταραχές που αναφέρει....

Παράθεση:

Lucian (μέσα του 2ου αιώνα) Ο Λουκιανός, για παράδειγμα, στο έργο του “περί Περεγρίνου τελευτής”, υπαινίσσεται τον Ιησού και μιλάει για αυτόν σαν να πρόκειται για πολύ γνωστό πρόσωπο, αν και πεθαμένο πριν από πολύ καιρό, και τον αποκαλεί "εσταυρωμένο σοφιστή", "άνθρωπο εν Παλαιστίνη σταυρωθέντα", "μέγαν νομοθέτη των Χριστιανών".

Ε και τι σημαίνει αυτό, και μάλιστα κατά τα μέσα του 2ου αιώνα?

Υπάρχουν όρια στην επιστημονική γνώση?

Μια "θρησκευτική" άποψη που άνθισε στην περίοδο που η επιστήμη έκανε το ένα πίσω από το άλλο τεράστια άλματα είναι η άποψη ότι είναι θέμα χρόνου να δώσει απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα και να κάνει τα πάντα.
Ακόμα και σήμερα συχνά αποδίδουμε υπερφυσικές ικανότητες στην επιστήμη.
Αυτή η προσέγγιση νομίζω ότι ονομάζεται σήμερα επιστημονισμός, αν και ο όρος δεν είναι και πολύ ξεκάθαρος.
Όμως αν και δεν έχουμε φτάσει στα όριά της, σήμερα μπαίνουν μερικά ερωτήματα για το αν υπάρχουν όρια και πως καθορίζονται αυτά.

Το πιο μεγάλο πλήγμα στον επιστημονισμό το έδωσε ο Kurt Godel μαθηματική ιδιοφυΐα, με τα μαθηματικά θεωρήματα της μη πληρότητας. Ενώ αρχικά λέει κανείς και τι έγινε, μαθηματικά θεωρήματα είναι, τα θεωρήματά του, λόγο της φύσης της απόδειξης που κάνει, καταλήγουν σε κάποια πολύ προβληματικά σημεία. Για παράδειγμα και να μην γράφω μια παράθεση

Παράθεση:

http://www.methexi.gr/a-02-thewrima-mi-plirotitas.html Το άρθρο του 1931 του Godel έκανε και άλλα πράγματα: εφηύρε τη θεωρία των «recursive functions», η οποία είναι σήμερα η βάση μιας σημαντικής θεωρίας προγραμματισμού ηλεκτρονικών υπολογιστών. Πράγματι, στην καρδιά του άρθρου του Godel βρίσκεται αυτό που μπορεί να δει κανείς ως επιμελημένο πρόγραμμα υπολογιστών παραγωγής «Αριανικών» αριθμών. Και αυτό το πρόγραμμα γράφεται σε έναν φορμαλισμό που μοιάζει έντονα με αυτόν τον το γλωσσικό προγραμματισμό, ο οποίος εφευρέθη 30 χρόνια αργότερα. Το θεώρημα του Gödel έχει χρησιμοποιηθεί για να υποστηρίξει ότι ένας υπολογιστής δεν μπορεί ποτέ να γίνει τόσο έξυπνος όσο ένας άνθρωπος επειδή η έκταση της γνώσης του πρώτου περιορίζεται από ένα δεδομένο σύνολο αξιωμάτων, ενώ οι άνθρωποι μπορούν να ανακαλύψουν τα απροσδόκητες αλήθειες… Παίζει ρόλο στις σύγχρονες γλωσσικές θεωρίες, οι οποίες υπογραμμίζουν τη δύναμη της γλώσσας να βρίσκει νέους τρόπους να εκφραστούν οι ιδέες. Eχει επίσης χρησιμοποιηθεί για να υποστηρίξει ότι δεν θα γίνουμε ποτέ κατανοητοί από τον εαυτό μας, δεδομένου ότι το μυαλό σας, είναι κι αυτό ένα κλειστό σύστημα. Όπως δεν μπορούμε να δούμε τα πρόσωπά μας με τα μάτια μας, δεν μπορούμε να καθρεπτίσουμε πλήρως τις διανοητικές μας δομές στον ίδιο μας τον εγκέφαλο. Ένα άλλο παραπλήσιο πόρισμα του θεωρήματος είναι πως δεν μπορούμε ποτέ να είμαστε βέβαιοι πως δεν έχουμε παραφρονήσει. Ο παράφρων ερμηνεύει τον κόσμο μέσω της (παραδόξως) συνεπούς λογικής του. Πώς μπορούμε να αποφανθούμε εάν η λογική μας είναι παράδοξη ή όχι, δεδομένου ότι έχουμε μόνο τη λογική μας για να το κρίνουμε; Αναφέρω εδώ και το δεύτερο θεώρημα Godel, το οποίο καταδεικνύει ότι τα μόνα αριθμητικά τυπικά συστήματα που είναι ασυνεπή είναι αυτά που βεβαιώνουν τη συνέπειά τους. Αυτό μοιάζει να υπαινίσσεται πως όποιος πιστεύει με βεβαιότητα πως δεν είναι παράφρων, σίγουρα θα είναι… Όμως η πιο σοβαρή συνέπεια του θεωρήματος της μη πληρότητας στην φιλοσοφία είναι η εξής: Αν και το θεώρημα μπορεί να δηλωθεί και να αποδειχθεί με έναν αυστηρά μαθηματικό τρόπο, αυτό που φαίνεται να λέει είναι ότι η λογική σκέψη δεν μπορεί ποτέ να διεισδύσει στην τελική αλήθεια… Προφανώς, για τους σπουδαστές της λογικής, η πλήρης κατανόηση του θεωρήματος είναι μια ανατρεπτική εμπειρία. Κι ίσως το να καταλάβει κανείς την ουσιαστικά αδιέξοδη φύση ενός λαβυρίνθου αποτελεί και ενός είδους απελευθέρωσης από αυτόν.

Μια σημείωση για τα παραπάνω, η λογική μπορεί να εκτιμήσει αν μια συλλογιστική είναι ορθή, όμως δεν μπορεί να εκτιμήσει αν οι αρχικές προτάσεις που χρησιμοποιεί η συλλογιστική είναι ορθές. Για να είμαστε πιο ακριβείς (αν και δεν θα μπορέσουμε να είμαστε απόλυτα :) ) και η διατύπωση των προτάσεων ώστε να τις επεξεργαστούμε μέσω της λογικής δεν μπορεί να έχει κατά τον Godel απόλυτη ακρίβεια....

ή εδώ

Παράθεση:

http://g-pribas.pblogs.gr/2008/02/oi...lhrothtas.html Ας έρθουμε στην ουσία του ερωτήματος που υποκρύπτεται στον τίτλο του κειμένου αυτού. * Μπορεί, λοιπόν, ένα Φιλοσοφικό ή Θρησκευτικό Σύστημα να θεωρεί τον εαυτόν του (δηλαδή αυτοί που το επινοήσανε) ως την Απόλυτη Αλήθεια με την έννοια ότι, οι Αρχές του αποτελούν εκείνο το υλικό με βάση το οποίο (4) κάθε πρόβλημα να έχει τη λύση του; Η απάντηση είναι ένα σκέτο όχι! * Μπορούμε με τα «καθαρά» Μαθηματικά να προσεγγίσουμε την Απόλυτη Αλήθεια; Η απάντηση είναι και πάλι ένα σκέτο όχι! * Υπάρχει «Απόλυτη Αλήθεια»; Αν πάντως υπάρχει θα πρέπει να είναι ά-λογη!

Θα βρείτε δεκάδες σχετικές αναφορές.
Μια άλλη διατύπωση που έχει ενδιαφέρον είναι ότι στην προσπάθειά μας να γίνουμε απολύτως ακριβείς στην διατύπωση μιας θεωρίας καταλήγουμε σε μια ατέρμονη προσπάθεια ολοένα και μεγαλύτερης προσέγγισης, χωρίς να φτάνουμε ποτέ στο τέρμα.

Τα θεωρήματα αυτά έχουν ένα προφανές πρόβλημα, αλλά και αυτό καταλήγει σε κυκλική επιχειρηματολογία για αυτό και το αφήνω στην άκρη.

Μερικοί ένθεοι, εκστασιάζονται με τον Kurt Godel θεωρώντας ότι βρέθηκε η απόδειξη της αναξιοπιστίας της επιστημονικής μεθόδου και πρέπει να στραφούμε σε υπερβατικές προσεγγίσεις. Βέβαια τα θεωρήματα δεν λένε τίποτα τέτοιο, αντίθετα αποδεικνύουν, ότι ο πιστός δεν είναι σε θέση να γνωρίζει αν η πίστη του είναι αξιόπιστη.....

Αντιθέτως η παρατήρηση ότι η επιστήμη είναι σε θέση να καταλήγει σε όλο και καλύτερες αν και όχι απόλυτες προσεγγίσεις, μας οδηγεί στο να την θεωρήσουμε σχετικά αξιόπιστη.

Όποιος θέλει ας ρίξει και μια ματιά στο http://www.blogger.com/blogger.g?blogID=4304117353053185960#editor/target=post;postID=2002906861933837868 που θέτει ένα σχετικό πρόβλημα.

Κάτι λίγο από την κόντρα πιστών και μυθικιστών

Μυθικιστές ονομάζονται στις συζητήσεις περί της ιστορικότητας του Ιησού, ονομάζονται όσοι θεωρούν ότι η ύπαρξή του αποτελεί ένα διαδεδομένο μύθο.

Συμβαίνει να θεωρώ την ύπαρξη του Ιησού σαν ιστορικό πρόσωπο πολύ πιθανή, τώρα αν οι αναφορές αφορούν ένα μόνο πρόσωπο ή πολλά, αν λέγονταν όντως Ιησούς, αν ήταν επαναστάτης (με όπλα) ή φιλόσοφος ή Θεός, είναι τελείως άλλο θέμα. Και για τώρα το αφήνω στην άκρη.
Όμως μερικές φορές μου φαίνεται περίεργο το τι επικαλούνται μερικοί για να στηρίξουν την άποψη αυτή.
Κάπου πέτυχα μια σειρά από "αποδείξεις" για την ιστορική αξιοπιστία της κ.δ που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο σε κάποιες παραλλαγές.
πάμε λοιπόν.
------------

Σε ανασκαφή του 1961, και σε μια μικρή επιγραφή θεάτρου στο μεσογειακό λιμάνι της Καισάρειας, αποδείχθηκε ότι υπήρξε πράγματι ο Πόντιος Πιλάτος. Μέχρι τότε αμφισβητείτο το όνομα αυτό.
Απαντώ στον άγνωστο αρχικό εμπνευστή των αποδείξεων.

Περίεργο να αμφισβητείται, όμως το ερώτημα είναι αν στην εποχή που φέρονται να γράφονται τα ευαγγέλια κατά τους μυστικιστές, τέτοιες πληροφορίες ήταν δύσκολο να βρεθούν.

Πληροφορίες ιστορικές ακόμη δεν υπήρχαν για τον “τετράρχη Λυσανία”, που έδρασε στην Αβιληνή, εκτός από τις καταγραφές του ευαγγελιστή Λουκά. Αρχαιολογικό όμως εύρημα κοντά στην Δαμασκό, της εποχής του 29 μ.Χ., επιβεβαίωσε και πάλι την διήγηση του Λουκά.

Όμως ο Πιλάτος και ο Λυσανίας παρουσιάζονται σύγχρονοι στην καινή διαθήκη. Ενώ ο Πιλάτος φυσικά θα είναι κυβερνήτης κατά την περίοδο 26-36 μχ. Ενώ ο Λυσανίας αν αληθεύουν οι πηγές που τον παρουσιάζουν τετράρχη της Αβιλήνης και που επικαλείσαι, εκτελέστηκε από τον Μάρκο Αντώνιο κατά το 36 πχ. Άρα ή τα έχουν μπερδέψει οι συγγραφείς της κ.δ ή τι?....

Μέχρι το 1910 πιστευόταν ότι το Ικόνιο ήταν πόλη της Λυκαονίας και όχι της Φρυγίας, όπως έγραφε ο ευαγγελιστής Λουκάς. Τότε όμως ο αρχαιολόγος σερ Γουίλιαμ Ράμσεϊ με την ανακάλυψη μνημείου (και αργότερα με άλλες ανακαλύψεις διαφόρων) δικαίωσε την πληροφορία του τρίτου Ευαγγελίου.

Περίεργο και πάλι. Αν κοιτάξεις τον χάρτη το Ικόνιο βρίσκεται πολύ πιο κοντά στην περιοχή της Λυκαονίας παρά της Φρυγίας που γράφεις. Οπότε μάλλον η αρχική πεποίθηση ήταν ακριβέστερη, όμως δεν θα σταθώ εδώ θεωρώντας λάθος τον Λουκά, απλά δεν πρόκειται για απόδειξη. 

Ο Λουκάς και πάλι μας δίνει την μοναδική ιστορική καταγραφή του “ανθύπατου Σέργιου Παύλου” (Πράξ. 13,7), ο οποίος είχε εξουσία στην Κύπρο. Επιγραφή του 55 μ.Χ., που βρέθηκε στα μέσα του 19ου αι., πιστοποιεί το όνομα και την ιδιότητα του μνημονευθέντος ανδρός.

Αν όμως πάμε στον Χ. Κ. Οικονόμου: «Οι απαρχές τού χριστιανισμού στην Κύπρο», διδακτορική διατριβή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, http://thesis.ekt.gr/thesisBookReader/id/0268#page/46/mode/1up σελίδα 45, βλέπουμε ότι το σημείο αμφισβητείται και ως προς τον συγγραφέα και ως προς την χρονολογία και ως προς το θέμα του.

Σε ιεραποστολικό ταξίδι του απ. Παύλου στην Έφεσο, εναντιώθηκαν σε αυτόν οι αργυροχόοι που επωφελούνταν από αγαλματίδια της θεάς Αρτέμιδος (Πράξ. 19,35). Μετά από ανασκαφική δραστηριότητα όχι μόνο βρέθηκαν διάφορα ειδώλια προς τιμήν της θεάς στην αρχαία Έφεσο, αλλά και ο ίδιος ο περί ου ο λόγος ναός.

Πρόκειται για ναό που χτίστηκε σε αντικατάσταση του αρχαιότερου που ήταν ένα από τα 7 θαύματα της αρχαιότητας. Πιθανολογείται ότι ο δεύτερος καταστράφηκε από τον  Χρυσόστομο κατά το 400μχ. Μας προσδίδει κάποιο στοιχείο αλήθειας το ότι αναφέρεται ότι ο Παύλος τον επισκέφτηκε?
Μήπως ήταν άγνωστο μέρος και ξαφνιαζόμαστε από την αναφορά του?

Ανασκαφές επίσης στην Κόρινθο αποκάλυψαν ότι ο Γάϊος, που αναφέρεται από τον απ. Παύλο στην προς Ρωμαίους επιστολή του (16,23), ήταν υπεύθυνος για τα δημόσια έργα στην Κόρινθο. Συνεργεί λοιπόν η αρχαιολογική σκαπάνη στην αλήθεια της Αγίας Γραφής και συμπληρώνει το έργο της, σε αντίθεση με τις αντιεπιστημονικές απόψεις διαφόρων αθέων στοχαστών.

Αν εννοείς τον Γάιο Ιούλιο Καίσαρα που ξανάχτισε από τα θεμέλια την Κόρινθο, που είχε καταστρέψει ο Μόμμιος μάλλον δεν πρόκειται για αυτόν που φιλοξένησε τον Παύλο μια και πέθανε αρκετά π.χ.. Αν άλλον, ποιόν?

Επιγραφή που βρέθηκε κοντά στο θέατρο της παλαιάς Κορίνθου αποδεικνύει αληθινό και πάλι τον απ. Παύλο, όταν γράφοντας στους Ρωμαίους (16,23) αναφέρει κάποιον Έραστο ως αξιωματούχο της πόλης

ἀσπάζεται ὑμᾶς Ἔραστος ὁ οἰκονόμος τῆς πόλεως καὶ Κούαρτος ὁ ἀδελφός.
Γιατί λες "αξιωματούχος" και όχι οικονόμος, αφού έτσι αναφέρεται? Μήπως πήρε κάτι το αυτί σου για το πρόβλημα της μετάφρασης του aedile? Ο aedile Erastus είναι αμφίβολο αν είναι ο Έραστος που στέλνει χαιρετίσματα μέσω του Παύλου. Για όποιον ενδιαφέρεται μια συνοπτική επισκόπηση του προβλήματος της σύνδεσης των δύο Έραστων σε ένα. http://corinthianmatters.com/2011/08/17/the-search-for-the-historical-erastus/

Ανακαλύφθηκε ακόμη και το «Λιθόστρωτο», ο τόπος που δικάστηκε ο Ιησούς, ενώ δεν υπήρχε πρωτύτερα καμία άλλη εκτός της Γραφής (Ιω. 19,13) μαρτυρία.

Μάλλον δεν καταλαβαίνω το νόημα. Δεν είναι δυνατό να εννοείς ότι βρέθηκε ένα λιθόστρωτο και αυτό είναι αξιολογίσιμη μαρτυρία.

Προσδιορίστηκε και ο χώρος της «Κολυμβήθρας της Βηθεσδά», που και πάλι αναφέρεται μόνο από την Καινή Διαθήκη, κατά τη διάρκεια ανασκαφών το 1988.

Και γιατί να μην βρεθεί στην τελική. Είναι κάτι περίεργο να αναφέρονται σε ένα μύθο(αν είναι μύθος) και κάποια πραγματικά στοιχεία που είναι γνωστά κατά την εποχή που κατασκευάστηκε ο μύθος?
Η πισίνα αναφέρεται στο βιβλίο των βασιλέων. Σε αυτό το σημείο ήταν χτισμένος ναός για τον Ασκληπιό και τον Σέραπη, που από την επέκταση των τειχών της Ιερουσαλίμ “μπαίνουν” εντός των τειχών. Οι πισίνα(ες) και κάποιες “βάθρες” στην περιοχή χρησιμοποιούντο σαν μέρος του “ασκληπιείο” και οι ειδωλολάτρες Έλληνες θεωρούσαν τον Ασκληπιό “σωτήρα”. Κατά την Βυζαντινή εποχή το ασκληπιείο μετατρέπεται σε εκκλησία. Τι το περίεργο να αντικατασταθεί το ασκληπιείο από την κολυμβήθρα της Βηθεσδά με τον άγγελο να θεραπεύει κανένα φουκαρά, αντί για τον Ασκληπιό και τους ιερείς – ιατρούς του. Και όταν ο νέος και αληθινός Σωτήρας, εμφανίζεται καταργείται ο παλαιός και ψεύτικος και ο ναός και το θεραπευτήριο γίνονται χριστιανική Εκκλησία. Κοινότυπο.
---------------------

Αυτοί που ψάχνουν για την Ατλαντίδα είναι πιθανότατα ρεαλιστές και έξυπνοι, αν αναζητούν μια περιοχή - πόλη που [B]ενδέχεται[/B] και να υπάρχει. Αυτοί που δέχονται εξ ορισμού την ύπαρξή της, χωρίς άλλα στοιχεία, είναι μάλλον υπερβολικά ευκολόπιστοι.
Και καλό είναι να προσέχουν γιατί η υπερβολική ευπιστία μερικές φορές βλάπτει, ή τουλάχιστον να μην απαιτούν από τους άλλους να μοιράζονται την ευπιστία τους.

Ινδοευρωπαϊκή θεωρία, υπάρχει κάτι που ενοχλεί?

Δεν καταλαβαίνω τι δεν αρέσει σε κάποιους εθνικιστές στην ινδοευρωπαϊκή θεωρία.
Μια και σύμφωνα με τις ενδείξεις, ο πρωταρχικός πυρήνας των ανθρώπων homo sapiences sapiences είναι πολύ μικρός, και η χρήση της γλώσσας είναι σημαντική για την συγκρότησή πολιτισμού και την επικράτηση χάρη στην διανοητική (εντάξει εδώ θέλει κάποια συζήτηση) υπεροχή, κάνουμε την υπόθεση ότι αρχικά όλοι οι άνθρωποι μιλούσαν μια κοινή γλώσσα. Την πρωτογλωσσα. Σε αυτό το συμπέρασμα έχουν καταλήξει και οι γλωσσολόγοι. από αυτήν εξελίχθηκαν πάμπολλες γλώσσες που μπορούν να ομαδοποιηθούν λόγο συγγενών χαρακτηριστικών σε λίγες σχετικά ομάδες. Μια από αυτές είναι η ινδοευρωπαϊκή οικογένεια γλωσσών.
Ένα σημείο που είναι μάλλον δύσκολο να απαντηθεί είναι αν κάποια στιγμή υπήρχε και μια ομάδα ανθρώπων, που να μίλαγε την υποθετική πρωτο-ινδοευρωπαϊκή γλώσσα. Αλλά δεν έχει και τόσο σημασία για την συζήτησή μας.
Μια από τις υπό-οικογένειες της ινδοευρωπαϊκής είναι η Ελληνική οικογένεια, ένας από τους κλάδους της η Μυκηναϊκή διάλεκτος (για την οποία έχουμε και γραπτά μνημεία με την γραμμική Β) εξελίσσεται σε Αττική, αυτή σε κοινή Ελληνιστική (που κυριαρχεί σε μεγάλο βαθμό στην Μεσόγειο και γράφονται τα ευαγγέλια) και κάποια στιγμή φτάνουμε στην σημερινή Ελληνική γλώσσα που μιλάμε. Και η σημερινή Ελληνική γλώσσα είναι και ο μόνος απόγονος της Ελληνικής οικογένειας γλωσσικών διαλέκτων (εκτός αν θεωρήσουμε και τα τσακώνικα)
Οπότε η ινδοευρωπαϊκή θεωρία μας λέει ότι σε διάστημα κάπου 200.000 χρόνων η Ελληνική γλώσσα, εξελίχθηκε από την πρωτόγλωσσα.
Που και πως? Εδώ τα πράγματα είναι πολύ δύσκολο να απαντηθούν, μια και για να πούμε με βεβαιότητα θα χρειαζόμασταν γραπτά μνημεία. Και τα παλαιότερα βεβαιωμένα γραπτά της Ελληνικής οικογένειας είναι μόλις η γραμμική Β.
Οπότε προσπαθούμε να συνδυάσουμε γνώσεις αρχαιολογικές και γενετικές για να κάνουμε σχετικές υποθέσεις. Δεν νομίζω ότι υπάρχει μέχρι σήμερα κάποια ευρύτερα αποδεκτή θεωρία για το που και πως εξελίχθηκε η πρωτόγλωσσα στην Ελληνική. Ξέρουμε που πάνω κάτω είναι η αρχή του νήματος, και που είναι το σημείο που φτάνουμε στην γραμμική Β. Για τα ενδιάμεσα, θα δούμε.

Πρωτόγλωσσα - ινδοευρωπαϊκή οικογένια - Ελληνική οικογένια - Μηκιναικά - Αττική - κοινή Ελληνιστική - Μεσαιωνική Ελληνική - σύγχρονα Ελληνικά.*
Οπότε η ινδοευρωπαϊκή θεωρία, κατά κάποιον τρόπο, είναι και λίγο φιλο-εθνικιστική. Η γλώσσα μας σήμερα αποτελεί εξέλιξη ενός απομονωμένου κλάδου, έτσι ώστε οι γλωσσικοί μας συγγενείς να είναι πολύ μακρινά ξαδέλφια...

*Μερικοί μελετητές αναγνωρίζουν διαφορετικούς σταθμούς, ή άλλες επί μέρους διαφορές, πχ ότι η κοινή Ελληνιστική προέρχεται από μίξη άλλων Ελληνικών διαλέκτων.

SkamoΚαλαμάρι γεμιστό ©

μισό κιλό καλαμάρι καθαρισμένο.
ενάμισι φλιτζάνι ρίζι μπασμάτι
2 μέτρια κρεμίδια
2-3 σκελίδες σκόδρο
κουκουνάρια
μια δυο πιπεριές κόκκινες για να έχει και λίγο χρώμα
100-150 γρ τυρί γραβιέρα
1-2 φλυτζάνια λάδι
πιπέρι - αλλάτι

Πλένουμε καλά το καλαμάρι και ψιλοκόβουμε τα πλοκάμια και το κεφάλι.
Πλένουμε σε ένα σουρωτήρι το ρίζι (λέγεται ότι μερικές φορές του προσθέτουν κάτι σαν ασβέστη για να διατηρηθεί, πάντως κακό δεν κάνει λίγο πλύσιμο)
Ψιλοκόβουμε το κρεμμύδι, το σκόρδο, πιπεριά, τυρί.
Σε ένα βαθύ τηγάνι ζεσταίνουμε το λάδι και σοτάρουμε το ρίζι και τα ψιλοκομένα πλωκάμια - κεφάλι (εάν είναι αποφλοιωμένο άβραστο, εάν είναι αναποφλοίωτο, πρέπει να το βράσουμε μέχρι να "βαστάει" και να το σουρώσουμε πρώτα).
Στο τηγάνι προσθέτουμε το κρεμμύδι και το σκόρδο και αφού σωταριστούς λίγο προσθέτουμε και ένα ποτήρι νερό ώστε να βράσουν. Αλατοπιπερώνουμε με μέτρο και τα αφήνουμε λίγη ώρα, ώστε να δέσουν, μετά τα κατεβάζουμε από την φωτιά.
Προσθέτουμε το τυρί, την πιπεριά και τα κουκουνάρια και ανακατεύουμε.
Με αυτό το μείγμα για γέμιση γεμίζουμε τα καλαμάρια και τα απλώνουμε σε ένα μικρό ταψί. Αν θέλετε τα στερεώνεται με μια οδοντογλυφίδα.
Ότι περισσέψει το βάζουμε και αυτό στο ταψάκι.
Μισή ώρα με τρία τέταρτα στους 200 βαθμούς θα είναι αρκετά. Αν δείτε ότι αρπάζει γρήγορα από πάνω, μπορείτε να το σκεπάσετε από πάνω με αλουμινόχαρτο.

Τα καλαμάρια είναι υπέροχα σαν φαγητό από ότι μου λένε. Νομίζω ότι και ζωντανά δεν είναι άσχημα. Ως χορτοφάγος, εύχομαι να τα σιχαθείτε σύντομα. Κακή σας όρεξη.

Oμελέτα με κολοκυθανθούς αλά σκαμ ©

Θέλουμε μια γαβάθα κολοκυθανθούς, όχι τσιγκουνιές γιατί μαζεύουν στο ψήσιμο. Συνήθως στη λαϊκή τους πετάνε, οπότε ζητάτε και σας δίνουν, αλλά και τα κολοκυθάκια δεν πάνε χαμένα... Προσοχή να είναι ολόφρεσκοι και καλοκαμωμένοι...
Τυρί φέτα ή ξυνομυζήθρα κρητική μαλακιά.
τέσσερα αυγά, (ομελέτα φτιάχνουμε όχι κουτσουλιά)
λάδι
πιπέρι (αλάτι έχει αρκετό το τυρί)
Λίγο αλεύρι και νερό.
Για τις ποσότητες προσευχηθείτε στον πανάγαθο να πέσετε μέσα, στη τύχη τα βάζω.

Πλένουμε καλά τους ανθούς και τους ψιλοκόβουμε, προσέχοντας τον εσωτερικό στήμονα, να μην έχει μαλακώσει, αν έχει μαλακώσει παίρνοντας γλοιώδη υφή τον πετάμε και κρατάμε μόνο τα φύλα.
Με το αλεύρι και λίγο νερό φτιάχνουμε μια πολύ νερουλή ζύμη.
Προσθέτουμε μια δόση πιπέρι που να αντέχει το στομάχι μας.
Τρίβουμε ή ψιλοκόβουμε το τυρί ανάλογα με το είδος του.
Σπάμε τα αυγά και τα χτυπάμε με την πολύ νερουλή μας ζύμη.
Ρίχνουμε μέσα τους ανθούς και το τυρί και ανακατεύουμε.
Μόλις κάψει το λάδι στο τηγάνι απλώνουμε μέσα το μείγμα και ρίχνουμε ένα ανακάτεμα καλού κακού.
Αν είσαστε από τους προνομιούχους που έχουν ομελετιέρα, την κάνατε λαχείο. Αν όχι μην δοκιμάσετε να την γυρίσετε στον αέρα, ιδίως αν βόσκει κανένα σκυλάκι ή γάτα εκεί γύρο. Αρκεστείτε στην γεύση και θυσιάστε την εμφάνιση.
Αν καταφέρετε και στραγκίσετε και το λάδι αγγίξατε την τελειώτητα.

Χταπόδι ταλιατέλες.

1-1,5 κιλά χταπόδι.
μισό κιλό ταλιατέλες
5-6 φύλα δάφνης
πιπέρι
αλάτι
0,5 ποτήρι κρασί
λάδι

Δυστυχώς αν και χορτοφάγος μαγειρεύω συχνά και ζώα.
Από τον ψαρά της γειτονιάς μας αγοράζουμε το χταπόδι μας, γιατί αν δεν είναι φρέσκο δεν θα λέει και πολλά (εκτός αν δεν έχει χτυπηθεί καλά, τότε καλύτερα να μείνει καμιά βδομάδα κατάψυξη για να μαλακώσει.). Πλένουμε καλά το χταπόδι.
Το κόβουμε σε μπουκίτσες και το ρίχνουμε στην χύτρα ταχύτητας για να σωταριστεί με το λάδι.
Αφού το αφήσουμε λίγο να κάψει, το σβήνουμε με το κρασί.
Ρίχνουμε την δάφνη και το αλατοπίπερο.
Προσθέτουμε λίγο νερό, καπακώνουμε και το αφήνουμε να βράσει για περίπου 15 λεπτά από το σφύριγμα της βαλβίδας.
Ανοίγουμε την χύτρα και προσθέτουμε τις ταλιατέλες με νερό ώστε να ψιλοκαλύπτονται. Αν έχουμε υπομονή τις αφήνουμε να μαλακώσουν σιγά σιγά, αν όχι τις σπάμε....
Ανακατεύουμε και κλείνουμε. βράζουμε για άλλα 5 λεπτά μετά το σφύριγμα της βαλβίδας, το κατεβάζουμε από την φωτιά και το ανοίγουμε. Βεβαιωνόμαστε ότι έβρασαν όλα καλά, ανακατεύουμε και το αφήνουμε να ησυχάσει για καμιά ώρα, ώστε δέσει η σάλτσα και να πιουν λίγο οι ταλιατέλες.
Αν χρειαστεί προσθέτουμε και λίγο λάδι.
Οι χρόνοι παίζουν νομίζω από χύτρα σε χύτρα.

Ψητά λαχανικά αλά σκαμ.

Τον χειμώνα αντέχουμε να βάλουμε και καμία κατσαρόλα πιο πολύ, οπότε....

Πατάτες
καρότα
κολοκύθια
ξυνομυζίθρα
ντομάτες
κρεμύδια
4 αυγά
λάδι.

Καθαρίζουμε και κόβουμε σε κομμάτια τις πατάτες, μικρότερα τα καρότα και μεγαλύτερα τα κολοκύθια.
Τα βράζουμε στο καλάθι της χύτρας, στον ατμό, (πατάτες, τα καρότα και τα κολοκύθια) σε τόσο χρόνο ώστε οι πατάτες να τρώγονται αλλά να λιώνουν στο στόμα. (στη δική μου χύτρα 10 λεπτά).
Απλώνουμε σε ένα ταψί τις πατάτες, καρότα και τα κολοκύθια.
Με το χέρι θρυμματίζουμε την ξυνομυζίθρα (προτιμάμε μαλακή, αλλά μπορούμε να βάλουμε και φέτα) και την απλώνουμε πάνω από τα άλλα στο ταψί.
σε ένα τηγάνι ή και στην χύτρα για να μην λερώνουμε τσιγαρίζουμε ελαφρά το κρεμύδια και τα απλόνουμε και αυτά μαζί με τις ντομάτες κομμένες σε φέτες.
Σπάμε 4 αυγά και τα ρίχουμε μάτια (ναι χωρίς να τα χτυπήσουμε, αλλά να μην κάτσουν και πάνω στις ντομάτες) μέσα στο ταψί μοιράζοντάς τα όσο καλύτερα μπορούμε.
Από πάνω ρίχνουμε μια δόση λάδι φροντίζοντας να πάει σε όσο περισσότερα μέρη γίνεται.
Το ψήνουμε σε 200 βαθμούς στο φούρνο για 40 περίπου λεπτά. Ή όσο να πάρουν λίγο χρώμα οι πατάτες.
Η σειρά που τα βάζουμε δεν είναι κρίσιμη, ούτε και οι αναλογίες. Αν σας έχει ξεμείνει κανένα άλλο λαχανικό πχ πιπεριά δεν βλάπτει μια δοκιμή.

Αιθέρας

από την βικιπέδια...

Αιθέρας σύμφωνα με την αρχαία και την μεσαιωνική αντίληψη ήταν το υλικό που γέμιζε τον χώρο του σύμπαντος γύρω από την γήινη σφαίρα.

Ο αιθέρας ήταν το πέμπτο στοιχείο, μαζί με τη φωτιά, τον αέρα, το νερό και τη γη, από τα οποία ήταν φτιαγμένος ο κόσμος. Ενώ τα προηγούμενα στοιχεία δομούσαν τον κόσμο των ανθρώπων, ο αιθέρας πίστευαν ότι δομούσε τον ουρανό, τους πλανήτες, τα άστρα και γενικά τον υπόλοιπο κόσμο. Ο αιθέρας πίστευαν ότι είχε το σχήμα του κανονικού δωδεκάεδρου, γιατί ήταν το μοναδικό κανονικό στερεό του οποίου το ανάπτυγμα δεν αναλυόταν σε ορθογώνια ή ισοσκελή τρίγωνα. Έτσι, του απέδιδαν ξεχωριστές ιδιότητες, αφού ο κόσμος τον οποίο δομούσε ήταν ιδανικός και η κατοικία των θεών. Η ιδέα αυτή για τον αιθέρα διατηρήθηκε και στο Μεσαίωνα με την Αλχημεία.

Άλλη προσέγγιση θα μπορούσε να είναι ότι τα πέντε στοιχεία αποτελούν διαφορετικές καταστάσεις της ύλης. Οι τρεις καταστάσεις στέρα, υγρή και αέρια είναι απλές στην σύλληψή τους. Η φωτιά θα μπορούσε να αποτελεί την κατάσταση της ύλης σαν κβάντα ενέργειας και ο αιθέρας να αποτελεί την κυματική μορφή της ύλης.

Μια πιο συμβολική προσέγγιση στην έννοια των στοιχείων είναι να θεωρήσουμε την γη σαν την υλική μας φύση, το νερό σαν στον συναισθηματικό κόσμο, τον αέρα σαν την διανόηση, την φωτιά σαν την φυσική ενέργεια και την πράνα σαν την πεμπτουσία. Η έννοια της πράνας νομίζω ότι έχει καταγωγή από τον Ινδουισμό. Αναφέρεται σε μια ζωοποιό ενέργεια που υπάρχει διάχυτη στο σύμπαν. Τα έμβια όντα θεωρούνται κατά κάποιον τρόπο σαν δέκτες – συσορευτές αυτής της ενέργειας, χάρη στην οποία εκδηλώνεται το φαινόμενο της ζωής.

Υπάρχει μια αντιστοιχία της πράνας με το «τσι»

http://www.skepdic.gr/entries/Tau/tsi.htm

Το Τσι είναι η Κινέζικη λέξη που χρησιμοποιείται για να περιγράψει "τη φυσική ενέργεια του σύμπαντος".Αυτή η ενέργεια, αν και ονομάζεται φυσική, είναι πνευματική ή υπερφυσική και είναι μέρος ενος μεταφυσικού, όχι εμπειρικού, συστήματος αξιών. Το Τσι πιστεύεται οτι περιβάλλει όλα τα πράγματα, συμπεριλαμβανομένου και του ανθρωπίνου σώματος. Τέτοια μεταφυσικά συστήματα αξιών γενικά αναφέρονται σαν τύποι του βιταλισμού.Μια απ' τις βασικές έννοιες που σχετίζονται με το Τσι είναι η έννοια της αρμονίας. Η διατάραξη, είτε στο σύμπαν είτε στο σώμα, είναι αποτέλεσμα της δυσαρμονίας, κάποιων πραγμάτων δηλαδή που είναι εκτός ισορροπίας και πρέπει να επανέλθουν σε ισορροπία.

Με μια άλλη (μεταφυσική) προσέγγιση το κενό αποτελεί το πέμπτο στοιχείο. Με το κενό που αναζητά ο διαλογιζόμενος. Το κενό που περιέχει τα πάντα.

Μερικές θεωρίες φαίνονται απλοί παραλογισμοί. Αυτό μπορεί να συμβαίνει γιατί είναι όντως παραλογισμοί. Αλλά μπορεί να οφείλεται και στο ότι δεν υπάρχει το κατάλληλο πλαίσιο επικοινωνίας, οι κατάλληλες λέξεις για να εξηγήσουμε κάποιες εμπειρίες. Την αίσθηση του κενού στο διαλογισμό, που είναι τόσο γεμάτη από ενέργεια πως να την περιγράψουμε. Ή την αίσθηση του εγώ που αποσύρεται, και όμως αφήνει στην θέση του κάτι πολύ μεγαλύτερο.

Τι λέει η επιστήμη για το θέμα:

Μόλις ανακαλύψαμε μέσω αστρονομικών παρατηρήσεων, ότι το φως χρειάζεται κάποιο χρόνο, για να ταξιδέψει οι επιστήμονες αναρωτήθηκαν για τη φύση του φωτός. Επειδή το φως είχε κυματικές ιδιότητες, δηλαδή συμπεριφερόταν σαν κύμα, συμπέραναν ότι ήταν κύμα. Το επόμενο ερώτημα ήταν σε ποιο υλικό μεταδιδόταν αυτό το κύμα, μια και τα μέχρι τότε γνωστά «κύματα» μεταδίδονταν σε κάποιο υλικό. Επειδή δεν υπήρχε κάποιο απτό – γνωστό υλικό που να χρησιμοποιείται για την μετάδοσή τους, αποφάσισαν να υποθέσουν την ύπαρξη ενός που το ονομάσουν αιθέρα χρησιμοποιώντας την αρχαία ορολογία.
Μετά την ανακάλυψη του ηλεκτρομαγνητικού κύματος οι επιστήμονες θεώρησαν ότι φύση του ταυτίζεται με του φως. Παρατηρήθηκε ότι τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα είναι εγκάρσια, και επειδή τα εγκάρσια κύματα διαδίδονται στα στερεά συμπέραναν ότι ο αιθέρας ήταν κατά κάποιον τρόπο «στερεός» ή ορθότερα έχει κάποιες από τις ιδιότητες που αποδίδουμε στα στερεά! Αυτό οδήγησε σε διάφορες κοσμολογικές θεωρίες που ταύτιζαν το σύμπαν με τον αιθέρα και ερμήνευαν την ύλη ως δίνες του αιθέρα. Κάπως έτσι θεωρείται ότι συμβαίνει και σε σύγχρονες ερμηνείες της γενικής θεωρίας της σχετικότητας, όπου αντί για αιθέρα, χρησιμοποιείται ο χωροχρόνος.
Οι επιστήμονες που υποστήριζαν τη θεωρία του Αιθέρα, είχαν αποδειχθεί τις εξής αξιωματικές ιδιότητες του: Ο Αιθέρας υπάρχει παντού, γεμίζει όλο το σύμπαν, διαπερνά κάθε ύλη, είναι η πηγή κάθε ενέργειας, μεταβάλλεται σε ύλη ή μάζα... Εκπέμπει φως, αλλά είναι διαφανής. Δεν υπάρχει θερμότητα στον αιθέρα, δεν υπάρχει απώλεια ενέργειας. Ο Αιθέρας είναι ακίνητος, στάσιμος και αναπόδεικτος. Αν και όλα αυτά δεν ακούγονται και τόσο επιστημονικά...
Οι Μίκελσον και Μόρλεϋ επηρεασμένοι από αυτές τις θεωρίες, αποφάσισαν να μετρήσουν την ταχύτητα του φωτός, προς διάφορες διευθύνσεις. μετρώντας ουσιαστικά την ταχύτητα του αιθέρα ως προς τη γη ή για την ακρίβεια, ως προς τη διάταξη του πειράματος. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο αιθέρας ήταν ακίνητος ως προς τη γη. Η πιο πειστική θεωρία για την ερμηνεία του φαινομένου ήταν ότι δεν υπήρχε αιθέρας.
Περιγραφή του πειράματος υπάρχει στη σελίδα http://en.wikipedia.org/wiki/Michelson%E2%80%93Morley_experiment
Το 1905 ο Άλμπερτ Αϊνστάιν με τη Θεωρία της Σχετικότητας (Ε=mc²), που έδειξε πως δεν απαιτείται αιθέρας, για την διάδοση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων στο κενό.
Στη φυσική, ως κενό ορίζεται η απόλυτη απουσία ύλης σε μια περιοχή χώρου. Αλλά εκτός από την ύλη υπάρχουν και οι ιδιότητες του χωροχρόνου...
Ο αιθέρας λοιπόν επανέρχεται με μια διαφορετική προσέγγιση, παρατηρώντας ότι ο χώρος είναι προικισμένος με φυσικές ιδιότητες, μπορούμε να πούμε ότι το κενό, δεν είναι απλά και απόλυτα κενό. Μια θέση που ανέφερε και ο Αϊνστάιν.
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει ο Αϊνστάιν, ήταν να κατανοήσει τι ακριβώς συμβαίνει σε έναν «άδειο χώρο». Στην περίπτωση αυτή, οι εξισώσεις πεδίου, προβλέπουν ότι είναι δυνατόν να υπάρχει πεδίο βαρύτητας, όπως ακριβώς συμβαίνει έξω από τα άστρα όπου ο χώρος θεωρείται κενός από ύλη, αλλά ταυτόχρονα υφίσταται σε αυτόν, το αστρικό βαρυτικό πεδίο. Άρα η Γενική Σχετικότητα προβλέπει την παρουσία «γεωμετρίας» στο χώρο, ακόμα και με απουσία της ύλης. Για τον Αϊνστάιν, η παρουσία της γεωμετρίας ή με άλλα λόγια του βαρυτικού πεδίου που απλώνεται σε αυτόν, αποκτά μια άλλη υφή με απολύτως φυσική σημασία, και σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ως η περίπτωση του απόλυτου κενού.
Στην κβαντική φυσική, έχει αποδειχθεί η αρχή της απροσδιοριστίας. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορείς να γνωρίζεις ταυτόχρονα τη θέση και την ταχύτητα ενός σωματιδίου. Αυτό δεν έχει πρακτική εφαρμογή σε μακροσκοπικό επίπεδο, αλλά μόνο σε υποατομικό επίπεδο. Όσο ακριβέστερα γνωρίζεις το ένα πχ. την ταχύτητα, τόσο πιο ακαθόριστα γνωρίζεις το άλλο. Έτσι, η τιμή του πεδίου του «κενού» χώρου, δεν είναι δυνατόν να είναι ίσο με «μηδέν», γιατί τότε θα παραβιαζόταν η αρχή της απροσδιοριστίας.

Έτσι στον ΚΕΝΟ ΧΩΡΟ, (τον χώρο που δεν περιέχει ούτε ύλη ούτε ενέργεια), το πεδίο δεν μπορεί να διατηρείται ακριβώς ίσο με μηδέν, γιατί τότε θα παραβιαζόταν η αρχή της απροσδιοριστίας. Αν δεν υπήρχε καθόλου πεδίο, τότε η ένταση του πεδίου θα είχε μια ακριβώς προσδιορισμένη τιμή, την μηδενική. Επίσης, θα υπήρχε και ένας ακριβώς προσδιορισμένος ρυθμός χρονικής μεταβολής, ο μηδενικός. Όμως, ποτέ και σε κανένα χωροχρονικό τόπο, ο οποίος υπακούει στην αρχή της απροσδιοριστίας, δεν είναι δυνατόν να έχουμε απολύτως προσδιορισμένη ένταση και ρυθμό μεταβολής της έντασης.

Πάλι από την κβαντομηχανική. Από την στιγμή που δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε την ταχύτητα και την θέση ενός σωματιδίου, δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι ένα σημείο είναι κενό. Δεν είναι σίγουρο καν ότι υπάρχει κενό. Η φύση των σωματιδίων μάλλον δεν έχει την καθορισμένη μορφή, που αντιλαμβανόμαστε σε ένα απτό υλικό αντικείμενο. Χρωστάω ακόμα το σχετικό μάθημα, οπότε δεν μπορώ να πω και πολλά, πάνω στο πια είναι η πραγματική τους φύση. Αν την ξέρουμε...

χρεοκοπία και κούρεμα

Ένα ένα. Από την μια χρεοκοπία και από την άλλη κούρεμα και δανεισμός και μέτρα.
πρίν από όλα να ξεκαθαρίσουμε ότι η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων συμφωνεί με το να παρθούν επί πλέον μέτρα, πάρα πολλά μέτρα, τσουβάλια μέτρα. Το θέμα είναι τι μέτρα?
Ας πούμε ένα μέτρο, απλό και εύκολο στην εφαρμογή. αύξηση του χρόνου περί ευθύνης υπουργών στα 100 χρόνια και μεταβίβαση της αρμοδιότητας δικαστικής έγκλισης στο δικαστικό σώμα. Υποθέτω ότι σε δημοψήφισμα θα έπαιρνε 70-99%.
Ή ένα άλλο μέτρο. Αύξηση της φορολογίας των οφ σορ στα 30% της αντικειμενικής αξίας των ακινήτων που κατέχουν σε ετήσια βάση. Πάλι ανάλογα ποσοστά βλέπω.
Άρα οι Έλληνες πολίτες δεν είναι ενάντια σε μέτρα, αλλά σε ποια μέτρα. Και είναι σαφές ότι ανάλογα μέτρα, θα έχουν θετικό αντίκτυπο στον περιορισμό των εξόδων του δημοσίου.

Πάμε τώρα να ξεκαθαρίσουμε ένα βασικό ζήτημα, από την μια έχουμε πτώχευση και από την άλλη σενάρια διάσωσης. Η πτώχευση έχει όλα τα κακά που αναφέρονται (ίσως δεν είναι σαφές αλλά ας το δεχθούμε σαν υπόθεση εργασίας). Οπότε θα είναι θετικό να ισχύσει κάποιο σενάριο διάσωσης. Ναι, έχετε ακούσει κανένα?
Εγώ όχι.
Ακόμα και με κούρεμα 99.999% χωρίς κάποια στρατηγική που να διαμορφώνει νέα δεδομένα, απλά μεταθέτουμε το πρόβλημα. Και εγώ μεν που έχω τα χρονάκια μου, με λίγη τύχη μπορεί να τα τινάξω μέχρι να σκάσει πάλι το πρόβλημα, αλλά οι ποιο νέοι όχι.
Από όσο ξέρω μια επιχείρηση όταν δεν έχει στρατηγική αντιμετώπισης του χρέους της, το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να προχωρήσει σε πτώχευση. Η παράταση θα την οδηγήσει σε χειρότερη θέση.

Οπότε αν το ερώτημα είναι αύριο, περιμένοντας ένα από μηχανής θεό και ξεπουλώντας ότι έχουμε και δεν έχουμε, ή σήμερα ώστε να μας μείνει καί κάτι στην άκρη, η απάντηση νομίζω ότι είναι σήμερα.

Βέβαια ίσως να κάνω λάθος και να υπάρχει σενάριο και να μην το έχω καταλάβει.

Υπάρχουν λύσεις χωρίς πτώχευση. Πιθανά ναι. Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος.

Νομίζω ότι αν κάποιος έχει μια προβληματική επιχείρηση μπορεί να κάνει ένα σχεδιασμό, έτσι και εμείς. Μέχρι τώρα ακολουθούμε μια συνταγή που δεν φαίνεται να έχει και θετικά αποτελέσματα. Υπάρχουν δύο λογικές σε αυτό το σημείο, δεν είναι καλή η συνταγή ή δεν την ακολουθούμε αρκετά καλά.
Μια ερώτηση λοιπόν μια και δεν ξέρω, η συνταγή αυτή έχει πετύχει πουθενά?

Μια άλλη ερώτηση είναι πως οδηγηθήκαμε σε αυτό το σημείο? Αν βρούμε τι μας οδήγησε θα έχουμε κάνει ένα μεγάλο βήμα για να λύσουμε το πρόβλημα.
Ας πούμε η Ελλάδα πριν την ένωση είχε θετικό ισοζύγιο αγροτικών προϊόντων, μόλις μπήκε το ισοζύγιο χειρωτέρεψε, (νομίζω κάπου -150%). και σήμερα είναι πολύ περισσότερο αρνητικό. Άρα κάτι δεν πάει καλά, και η Ε.Ε. θα πρέπει να δει το θέμα αν θέλει όντως να μας βοηθήσει.

---------------------------
Πάμε και σε ένα άλλο σημείο.
Αν πτωχεύσουμε, τα πράγματα θα είναι δύσκολα για μας. Πολύ πολύ δύσκολα. Δεν αμφιβάλω.
Τι αντίκτυπο θα έχει στην Ε.Ε. αλλά και στην παγκόσμια οικονομία? Η Ελλάδα είναι μια ψείρα στα οικονομικά μεγέθη της ένωσης. Παρόλα αυτά μια ψείρα μπορεί να έχει δυσάρεστα αποτελέσματα αν ψοφήσει. Ίσως υπερβολικά δυσάρεστα.

Οσο δεν έχω δει πρόταση που να επιτρέπει την αποφυγή κατάρρευσης, (φυσικά με σοβαρές πιθανότητες σφάλματος, αλλά και κάποιον ρεαλισμό) λέω ότι αν είναι να βαρέσεις κανόνι καλό είναι να το βαρέσεις όσο γίνεται νωρίτερα. Έτσι μεγιστοποιείς τις μελλοντικές δυνατότητες επανάκαμψης. Η παράταση ευνοεί όσους θα μετακομίσουν άμεσα στον παράδεισο, ενδεχομένως και τους πιστωτές μας.
Δεν λέω οτι δεν υπάρχουν λύσεις, αλλά ότι μέχρι τώρα δεν έχουν προταθεί κάποιες βιώσιμες.

Για να το πω και διαφορετικά, το μοντέλο της Ε.Ε. παρουσιάζει λειτουργικά προβλήματα καθώς και συνολικά το φιλελεύθερο μοντέλο που προσπαθεί να εφαρμόσει η δύση. Σε αυτό το πλαίσιο οι λύσεις για τους αδύναμους κεφαλαιούχους (Ελλάδα), ιδίως αν αυτοί είναι και προβληματικοί στην διαχείριση, είναι να πάνε να πνιγούνε.
Αν δεις ρεαλιστικά αυτό που προτείνεται είναι να μειωθούν οι συνολικές απολαβές των πολιτών, ώστε να γίνουν ανταγωνιστικές (με την κίνα?) οι επιχειρήσεις. Το ότι οι παραγωγικές δομές ενδέχεται να μην εξασφαλίζουν ακόμα και με σκλάβους ανταγωνιστικές δομές ή ότι έχοντας στρατιές ανέργων μεταναστών δεν επετεύχθει η ανταγωνιστικότητα, είναι άνευ σημασίας.
Τότε αν ο Θεός, γιατί αυτόν περιμένουν, βοηθήσει θα αποκτήσουμε πρωτογενές πλεόνασμα, θα έχουν πάλι με την βοήθεια του Θεού, εξαλειφθεί τα φαινόμενα λαμογιάς και όλα τα άλλα παθογενή φαινόμενα του κράτους (εκείνοι που θα μειωθούν είναι οι υπεράριθμοι δημόσιοι υπαλήλοι, των οποίων το πραγματικό πρόβλημα, είναι η "μη εργασία" και όχι ο αριθμός τους και οι απολαβές του συνόλου τους) θα αρχίσει να μειώνεται το χρέος.
Α ναι ξέχασα, μια και είμαστε από τους πλέον σκληρά εργαζόμενους στην Ε.Ε., στον ιδιοτικό τομέα, θα πρέπει να εργαζόμαστε περισσότερο για να διασφαλίσουμε την ανταγωνιστικότητα, και θα πρέπει να έχουμε απολαβές τεταρτο-τριτοκοσμικές σε υγεία και δημόσια αγαθά.
Για τις συντάξεις δεν ανησυχούμε μια και θα αρχίσουν να τα τινάζουν όλο και νωρίτερα οι τρυπιοπαντελονάδες Έλληνες. Ήδη το να πάρει άνθρωπος πλήρη σύνταξη είναι θαύμα, όχι κατόρθωμα....

Πριν το 97 το ΚΚΕ προφήτευε ακριβώς αυτά που συμβαίνουν τώρα και φαίνεται ότι θα επακολουθήσουν. Πρέπει να σας πω ότι δεν τους πίστευα, θεωρούσα ότι υπερβάλουν. Όπως είπε και ο Παφίλης σε μια εκπομπή, δεν είναι μάντεις, αυτή είναι η δομή του συστήματος.
Συμφωνώ ότι οι κρίσεις του καπιταλισμού είναι σε μεγάλο βαθμό αναπόφευκτες από την δομή του συστήματος. Αλλά η φτωχή μου γνώμη είναι ότι η συγκεκριμένες συνθήκες (Ελλάδα. Ε.Ε. διεθνής συγκυρία) και η γενικότερη στροφή του καπιταλισμού παγκοσμίως σε ένα φιλελεύθερο μοντέλο, αντί για ένα προστατευτικό μοντέλο εξομάλυνσης των αδυναμιών της ελεύθερης αγοράς, επιτείνουν δραματικά το πρόβλημα. 

Απόλυτες διατυπώσεις.

Να διευκρινίσω κάτι. Συχνά χρησιμοποιώ απόλυτες εκφράσεις του τύπου "αυτό είναι έτσι". 

Στην συνομιλία μας έχουν μερικές νόρμες και με βάση αυτές προσπαθούμε να συνεννοηθούμε. Όταν λέμε ότι ξημέρωσε, εκφέρουμε μια απόλυτη πρόταση, πιθανά έχουμε κοιτάξει έξω από το παράθυρο και βλέπουμε τον ήλιο ψηλά. Αν όμως κάποιος μας έχει παίξει ένα ύπουλο παιχνίδι και έχει κατασκευάσει μια εικόνα περιβάλλοντος και βλέπουμε αυτή την εικόνα καλή ώρα σαν το The Truman Show

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%96%CF%89%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%AE_%CE%9C%CE%B5%CF%84%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%B7:_The_Truman_Show ?

Ή αν είμαστε υπνωτισμένοι και βλέπουμε ανύπαρκτες εικόνες?

Μήπως λοιπόν πρέπει να δηλώνουμε ότι έχει ξημερώσει αν δεν μας κάνει κανείς παιχνίδια ή δεν είμαστε υπνοτισμένοι?

Ας πάρουμε μια γνώση που την έχουμε από άλλους. Ας πούμε ότι η γη κινείται. Εδώ τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Είχαν δίκιο αυτοί που μας την δώσανε? Μήπως όλοι τους ξεγελάστηκαν από τα φαινόμενα? Μήπως είναι πληρωμένοι από κάποιον για να μας λένε τέτοια? Πως μπορώ να ξέρω ότι οι άνθρωποι που μου δίνουν την πληροφορία είναι γνώστες? Ιδικά αν δεν είμαι σε θέση να κρίνω την συλλογιστική που χρησιμοποιούν? Αλλά μήπως δεν είμαι σε θέση να ξέρω πως έχω καταλάβει τι μου λένε? Μήπως έχουν περάσει χρόνια από τότε που άκουσα τις θεωρίες και έξω ξεχάσει τι μου είπανε? Μήπως διαλέγω ασυναίσθητα κάποια άποψη που με συμφέρει? Και αν αύριο βρεθούν νέα στοιχεία που να αποδεικνύουν λανθασμένη αυτή την θεωρία?

Ένα κάρο λοιπόν μήπως και αν?

Και όμως λέω με σιγουριά ότι η γη κινείται.

Τι όμως εννοώ. Τι εννοούμε όλοι μας τελικά όταν κάνουμε τέτοιες “απόλυτες” διατυπώσεις.

Μα ότι οι διατυπώσεις μας είναι απόλυτες μόνο σαν σχήματα λόγου και επιδέχονται αμφισβήτηση σε όλα τα σημεία που ανέφερα και σε πάμπολλα άλλα. Αλλά παρόλα αυτά το θέμα που αναφερόμαστε είναι αρκετά σίγουρο σύμφωνα με τις εμπειρίες μας, ώστε το να προσθέσουμε ένα “νομίζω” ή πολύ περισσότερο ένα κατεβατό όπως το ποιο πάνω να μην έχει αξία, μια και οι συζητητές μας γνωρίζουν καλά τι εννοούμε. Αντίθετα αν πραγματευόμαστε ένα θέμα για το οποίο οι αμφιβολίες μας είναι έντονες χρησιμοποιούμε μια πιο αμφισβητήσιμη φράση.

Ένα ακόμα σημείο. Είμαι πρόθυμος να αμφισβητήσω τις απόψεις μου. Αν κάποιος μου δείξει μια συλλογιστική που να είναι πιο καλοδεμένη ή κάποιο σημείο που η άποψή μου πάσχει, είμαι πρόθυμος να την τροποποιήσω ή να την αλλάξω τελείως. Όσο ποιο σίγουρος είμαι ότι η άποψή μου είχε σοβαρή αιτιολόγηση τόσο περισσότερο θα απαιτήσω μια σοβαρή αμφισβήτηση. Αλλά ξέρω πολύ καλά ότι καμιά άποψή μου δεν είναι θέσφατο. Άλλωστε έχω αλλάξει απόψεις σε σημαντικά σημεία της ζωής μου κάμποσες φορές. Για παράδειγμα στο θέμα της πίστης στον Θεό. Ή ακόμα και το παράδειγμα με την γη, έψαξα πολύ πρόσφατα να δω αν η άποψη είναι επαρκώς αποδεδειγμένη, γιατί μου έσπειρε αμφιβολίες ένας φίλος με μια απλή πρότασή του...

Οπότε το “ξημέρωσε” σημαίνει “νομίζω ότι ξημέρωσε” και το “η γη κουνιέται”, “νομίζω ότι η γη κουνιέται”.

Τουλάχιστον για μένα κάπως έτσι “νομίζω” ότι είναι τα πράγματα. Και νομίζω ότι αυτό ισχύει για τους ανθρώπους που προσπαθούν να ακολουθούν την επιστημονική μεθοδολογία για να βάλλουν μια θεωρία.

“Νομίζω” όμως ότι μερικοί άνθρωποι τα βλέπουν κάπως αλλιώς. Δεν είναι διατεθειμένοι να αμφισβητήσουν τις απόψεις τους, θεωρούν ότι οι απόψεις τους είναι αξιωματικά ορθές και δεν επιδέχονται αμφισβήτησης. 

Τέλος ακόμα και κάτω από το σκεπτικό που περιέγραψα οι απόλυτες διατυπώσεις δεν είναι ότι καλύτερο, και αν μπορούμε ίσως είναι καλύτερα τις αποφεύγουμε.